Πάμε Πλατεία ; Sloane Square London

Η Πλατεία και κάθε πλατεία από το καιρό εκείνο δηλαδή (π.Ι.)προ Ιντερνετ,  ήταν και είναι ακριβώς ο χώρος   όπου εξασκείται επιτυχώς όλη η ανθρώπινη ματαιοδοξία. Εξοπλισμένοι όλοι και με όλα τα αξεσουάρ της φιγούρας , κάνουν την περαντζάδα τους γύρω από την πλατεία για να  επιβεβαίωσουν, μέσα από τη ματιά των ‘αλλων’, την δική τους ύπαρξη σε αυτό τον πλανήτη. Τώρα εμείς οι διαδικτυωμένοι το έχουμε λύσει το πρόβλημα της πλατείας με με τα blog , το Facebook, to twitter κλπ..  Διαλέγουμε επιμελώς τις φωτογραφίες που θα ποστάρουμε (εχω αλλάξει τρείς φωτογραφίες και ακόμα δεν είμαι ικανοποιημένη, μου φαίνεται θα βάλω καμμιά ηθοποιό που μου αρέσει και θα τελειώσει η ιστορία και αστην να υπάρχει αυτή για μένα).  Αραδιάζουμε λοιπόν τις καλύτερες  φωτογραφίες μας  και τα κατεβατά  μας με το που πήγαμε, τι κάναμε κλπ…

Ετσι  και εγώ, αλλη μια φορά θα σας πω ότι βρέθηκa στο Λονδίνο  για μερικές ημέρες  και ειδικά κοντά σε πλατεία ονόματι Sloane square. Αυτή η Λονδρέζικη πλατεία βρίσκεται ακριβώς στα σύνορας μιας από  τις πιο αριστοκρατικές και ακριβές περιοχες του Λονδίνου  Belgravia ,  και βέβαια δεν έχει να κάνει τίποτε με το Κολωνάκι, τελεία και παύλα, και μην αρχίσετε σαν τη θεία μου την Ευταλία  λέγοντας μου ‘καλά έχουμε και εμείς πλατεία’ γιατί δεν έχουμε… Οχι γιατί η Sloane square είναι ομορφότερη , που θα μπορούσε βέβαια,αν δεν είχε φάτσα κάρτα  εκείνο το πολυκατάστημα του  ’Peter Jones στο οποίο μπορεί να βρεί κανείς ότι καλό Αγγλικό προιόν τραβάει η ψυχή του και σε λογική τιμή.  Αλλά γιατί σε αυτή την πλατεία κυκλοφορεί  ολη η διεθνή αλαζονία  και όχι μόνο εισαγώμενη Ελληνική. Μαζί με τους   Sloane Rangers , όπως λένε τους γηγενείς νέους της πλατείας, τζιτζικάτοι με τα  κόκκινα παντελόνια τους και τα κορίτσια με τις τσάντες κάθε μάρκας και χρώματος, περιτρυγίριζα   και εγώ γύρω από την περιοχή  για business, αυτό το τελευταίο ετσι το λέω έτσι, γιατι το έχω ακούσει και μου αρέσει και κάνει αρκετό εφέ. Είδα  πολλούς και άκουσα πολλά όπως  παραδείγματος χάρη, Ελληνίδες οι οποίες με σνόμπαραν γιατί τις διέκοπτα από το ‘ψωνίζειν’ λέγοντας τους ‘τι ωραία  είναι να ακούω Ελληνικά’ λες και είχαν καμμιά  σκασίλα . Αυτές ήταν βουτηγμένες μέσα στο μέλι της αγοράς, εγώ τους μάρανα με τα κλισέ μου και τις ελληνικούρες μου. Εκτός από Ελληνίδες είδα ή νομιζα ότι είδα διάσημους σαν την Νταιάνα Ριγκ (θυμάστε το κορίτσι λάστιχο στους Εκδικητές;)  η οποία τώρα είναι μια σιτεμένη όμορφή κυρία, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρη γιατί ήμουν λίγο θολωμένη και με τις δικές μου δουλειές και ντρεπόμουν να βγάλω την κάμερα για να μελετήσω και να εξετάσω τις φωτογραφίες αργότερα, όταν θα είχα ηρεμήσει από τις δικές μου σκοτούρες.  Αλλά κατάφερα να βγάλω όλα τα ακίνητα που περνούσα και δεν  θα έφερναν καμμία αντίρρηση με την εμφάνιση της κάμερας μου.

Μέρος της Πλατείας με τους Sloane Rangers και τα κοκκινα παντελόνια

Το πολύ κατάστημα αρωμάτων  Jo Malone που εδώ και μερικά χρόνια το έχει πάρει η Estee Lauder και 26 Νοεμβρίου έχει εγκαίνια και όποιος περάσει εκείνη την ημέρα με είκοσι λίρες παίρνει και ένα καλαθάκι δώρο με όλα τα αρωματικά  δίπλα στο Μοντ Μπλανκ για πένες που άν έχετε καμμία από αυτές αν σας πιάνουν τα νεύρα σας μην την καρφώσετε πουθενά ,ρίξετε την σε κανένα μαξιλαράκι επάνω να ξεδώσετε και να μην κοστίσει ο κούκος αήδονι.

Το μαγαζί με τις τσάντες της Λουλου Γκίνες στο οποίο δύο κορίτσια Sloanes ψώνιζαν  τσάντες λέγοντας η μία στην αλλη ‘αλήθεια την χρειαζόμουν αυτή την τσάντα’ λές και ηταν παυσίπονο για τον πονοκέφαλο.
Καπέλλα για κοινωνικές περιπτώσεις όπως γάμοι, βαφτίσια και χαπενινγκς

Η μπουτικ Μολοχ  για ‘country style’ όταν πηγαίνουν στα Cotswolds το Σαββατοκύριακο, παίρνουν και τη σημαία μαζί τους. Η δεύτερη μπουτικ βρίσκετα στο χωριό του Charles στο Τetbury του Clousteshire
Eμένα όμως αυτά που μου πήραν την καρδιά ήταν τα ανθοπωλεία με τα λουλούδια…Και πήρα και εγώ τα μαξιλαράκια μου (βλεπετε κάτω) έτσι  για το καλό, όπως θα έλεγε και η θεια Margaret.  

Και τέλος ζήτω τα blog, Facebook και όλα  τ’αλλα  εργαλεία του διαδικτύου που μας γλύτωσαν από το πήγαινε έλα της Πλατείας

p.s Forthcoming the English translation, too busy lately

Venice Revisited

Piazza di San Marco (taxi-gondola for the hotel Cipriani )

Grand Canal

Mama Alberta and Mama Simoneta

Basilica (detail)

Right  Piazza di San Marco  crowded

Στην πλατεία του Αγίου Μαρκου ούτε απλωσιά είδα, ούτε περιστέρια, ήταν σαν να μόλις είχε τελείωσει ποδοσφαιρικόs αγώνας και οι φίλαθλοι είχαν ξεχυθεί στην πλατεία. …

Την Βενετία πρέπει να την επισκεφτεί κανείς άλλη εποχή, εκτός από καλοκαίρι

Eating Pomegranates with my friend

I met her some years ago in a leafy suburb of Dublin. The rule of attraction as always happens among human beings  was her appearance, her nordic appearance.  Her slim figure wrapped up with a white anorak and  her ’signature’  long blond hair attracted my attention in the first place.  When I talked to her, her voice had the same effect on me as her appearance, soft posh intellectual  English accent.  Usually this kind of people who concentrate all the above ingredients of popularity are  quite indifferent about others , but not Sarah. Sarah was quite tuned to other people’s need for communication. So it was not too long that a real friendship was developed between us.   One of those friendship which one could share secrets and lies  without being  embarrassed, reveal their weakness but as well as their  strengths, fears and have a good laugh.

Despite my moves around the globe we kept in touch, even during her ordeal, fighting a common disease of our times, breast cancer.  And during this ordeal  she made an extraordinary   thing:  she wrote a book.

This summer she gave it  to me with her signature. I didn’t expect anything less than her. A book about her disease, explaining it by  scientific precision as   a bright first class educated person can explain. Sarah read English literature in Oxford with first class honour as well as she attended the prestigious UEA creative writing courses.  She wrote about her beloved mother who had the same disease and the same gene mutation BRCA1, about her father and the impact her disease had on her own small family.

Reading the book I realized that I had  already known the most of the facts and  I learned more about Breast Cancer, the BRCA1 gene mutation which Sarah described with medical accuracy, I learned more about her family, her politician father her late mother, another Oxford graduate and much loved by her.  I recognized somewhere myself with my daft questions and once more  I confirmed that Sarah comes from a certain stock -a  family of driven people,  ”..we were the whole world’ with her father’s words. All of them have put in, with  their own way, a small stone in this very exclusive English  society. Sarah is a journalist in Sunday Times.

Sarah’s book  isn’t a simple memoir of her life , it’s well crafted  literature which, I’m sure, was the reason that  Clare Alexander, the guru of the literary agent in London, snatched her book to add it in her long list of the famous authors she promotes…..

The following is an extract from her book, just to illuminate her literary craft:

‘I always thought I would write novels about relationships. Subtle psychological studies of the contemporary family, its disintegrations and reformations; the long shadow play of gender;generations across time. Exquisite things in the realist symbolist tradition, where the fictional creatures took off from the page and held you in a separate rapture, about which there was nothing of shame or disclosure.

But reality supervened. It crashed on to the page. The third-person narratives got stuck. I couldn’t get my creatures up in the morning, let alone dressed and out of the house. The sat like a roomful of outgrown toys, slumped in the corner, when the children have long gone on to other things. They reproached me, with their twisted limbs, their ratty fur, glass eyes hung out on wire.

Instead, something else got up and running. It wasn’t nice. I didn’t like it. But I have to admit it had a certain vitality. The hideous familiarity of certain close relatives, or one of Dostoevsky’s drunks. Affable and manipulative, emptying out his pockets. What’s mine is yours, my dear. Including my degradation, of course.  Any comparison of offerings is vulgar; you know it yourself.  It chuckled at me softly as I fled, and returned at night, when I was Jumpy.

I took a mallet to its hands, as they crept under the shutters. I went for its knees; it just kept on coming. I am the way and the life, it said. Or your life, at any rate. I’ve got your card. It’s marked. ‘

P.S.  ”Sarah”, reading your book one quotation stuck in my mind, perhaps because I knew  that you adore the Russian classical authors  : ‘Happy families are all alike; every unhappy family is unhappy in its own way’ Tolstoy’s Anna Karenina.

Leadership and democracy

Καθώς πλησιάζουν οι Ελληνικές  εκλογές  και διαβάζω το βιβλίο ‘ Why Socrates died‘ by Robin Waterfield by  faber and faber,  παραθέτω μερικά αποσπάσματα έτσι για τροφή στη σκέψη.

“Τhe incompatibility between the Athenian democracy and government is brilliantly imagined by Plato, in an extended ship-of state metaphor

‘Imagine the following situation on a fleet of ships, or on a single ship. The owner has the edge over everyone else on board by virtue of his size and strength, but he’s rather deaf and short-sighted, and his knowledge of naval matters is just as limited. The sailors wrangle with one another because each of them thinks that the ought to be the captain, despite the fact that he’s never learnt how. They’re for ever crowding closely around the owner, pleading with him and stopping at nothing to get him to entrust the helm to them. They think highly of anyone who contributes towards their gaining power of showing skill at winning over or subduing the owner, and describe him as an accomplished seaman, a true captain, a naval expert; but they crititicize anyone different as useless. They completely fail to understand that any genuine sea captain has to study  the yearly cylce, the seasons, the heavens, the stars and winds, and everything relevant to the job, if he’s to be properly equipped to hold a position of authority in a ship. In fact, they think it’s impossible to study and acquire expertise at how to steer a ship or be a good captain. When this is what happens on board ships, don’t you think that the crew of such ships would regard any true captain as nothing but a windbag with his head in the clouds, of no use to them at all?’

“Α Socratic leader : his first purpose would be the persuasion, by rational argument, of as many of the citizens in his care who had ears to hear, that the focus of their lives should be on improving their souls, and his second purpose would be the establishment of the correct legislative apparatus for achieving his  goal.

The only qualification on his call for true statesmen was his belief that perfect wisdom is unavailable for any human being, in any sphere of activity”

P.S   Η Δημοκρατία είναι δύσκολη, ακατάστατη, ανομοιογενής  και αντιφατική αλλά την ίδια στιγμή δημιουργεί ελπίδα και απελευθερώνει το ανθρώπινο πνεύμα  για να γράψει να  μιλήσει και να ψηφίσει, κάτι που θα κάνουν σχεδόν ολοι οι Ελληνες αύριο όσο και απογοητευμένοι αποθαρρυμένοι νάναι από την παρούσα κατάσταση κάπου η ελπίδα είναι κρυμμένη μέσα τους

Penelope’s European top 10

After the following compilation(totally subjective) my anxiety about where and what is best in Europe has been evaporated. To say the truth, those lists are a great relief from the life’s stresses !

Μετά από την σύνταξη της παρακάτω λίστας (εντελώς υποκειμενική), όλες οι ανησυχίες μου για το που και τι είναι καλύτερο στην Ευρώπη κόπηκαν μαχαίρι. Η αλήθεια είναι οτι αυτές οι λίστες είναι ένα είδος ανακούφισης από το στρες της ζωής , λεμε τωρα

1.Athens : Best coffee and best social browsing in Brazil cafe, Voukourestiou Syntagma

2. Bath :Best city to live in the past and to feel like Jane Austen, the Duchess Georgiana and their friends.

3. Berlin: Best Museum and best at looting: Pergamon Museum

4. Dresden : Best city at rebuilding its past

5.  London : Best capital city to ride your horse  (always useful )

6.St Martin, Ile de Re : Best place for seafood restaurants sitting next to Johnny Depp

7.  Paris :Best place to hire and ride a modern bicycle

8.  Prague : Best place for wishes come true (includes finances, relationships and other miscellaneous worries) in St.John Neopomuk statue on Charles Bridge

9. Venice :  Best place for the most expensive taxi/boat

10. Best place for not sleeping at all : sleeper trains across Europe.

Around Europe in 45 days (comments-σχόλια)

‘When you start on your journey to Ithaca, then pray that the road is long’. Ιn nowadays Cavafis probably  would   mean the cost,  buy one ticket for multiple trips . I assure  you  our journey was long…..  Arranging the itinerary around Europe using all the ways of travelling, aeroplanes, trains, boats…continues at (http://pinelopi.wordpress.com/2009/09/20/around-europe-in-45-days/

p.s The wordpress  comment tool  is off !   Με αλλα λόγια τα έπαιξε το wordpress με τον γύρο της Ευρώπηs και έκλεισε τα σχόλια !

Around Europe in 45 days

‘When you start on your journey to Ithaca, then pray that the road is long’. Ιn nowadays Cavafis probably  would   mean the cost,  buy one ticket for multiple trips . I assure  you  our journey was long…..  Arranging the itinerary around Europe using all the ways of travelling, aeroplanes, trains, boats and sleeping in hotels, appartments, houses, tents, sleeper trains, boats, in theory was so easy,  just one,two, three and four clicks and it’s done ,  let alone  the map, all the places were so close , just a finger distance from each other! In the real world the concept was a bit different but we managed it and everything went smoothly. A family of four, each one with a small suitcase  (ok  among us  I had a huge one! plus the tent in one stage, don’t worry  we threw away after the use of it).

’Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νά ‘ναι μακρύς ο δρόμος’ Στις ημέρες μας ο Καβάφης θα εννοούσε από την πλευρά κόστους , αγόρασε ένα εισιτήριο για πολλαπλά ταξίδια. Σας διαβεβαιώνω το ταξiδι μας αυτή τη φορά ήταν μακρύ…. Οταν διευθετείς το γύρο της Ευρώπη χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς όπως αεροπλάνα, τραίνα και βαπόρια και τη διαμονή  σε ξενοδοχεία, σπίτια, κουκέτες τραίνων πλοίων και κατασκήνωση,στη θεωρία είναι εύκολο στις ημέρες μας, με ένα, δύο, τρία  και τέσσερα κλικ στο Ιντερνετ έχεις κλείσει όλα τα παραπάνω και κοιτάζοντας το χάρτι όλα έχουν απόσταση μεταξύ τους το πολύ ένα δάκτυλο . Στη πράξη τα πράγματα λίγο διαφέρανε αλλά τα καταφέραμε και όλα πήγαν ρολόι. Μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων ο κάθενας πήρε μια μικρή βαλιτσούλα ( καλά μεταξύ μας εγώ πήρα μια τεράστια ο Τζόνι κοψομεσιάστικε και επιπροσθέτως κουβάλησα και την τέντα! Μην τρομάζετε την πέταξα μετά από την χρήση της).

Here you are then our journey in pictures

Abu Dhabi to Athens by aeroplane and the same from Athens to Berlin

Berlin  stay  2 days.

Dresden by train stay  2 days
Prague by train  stay 2 days

London by aeroplane stay 2 weeks

Bath by train stay  2 weeks

Ιle de Re ( an island in the Atlantic  close to La Rochelle)  by aeroplane stay 1 week in a tent

Paris by train (TGV fast train)  stay  2 days

catching the sleeper train to Venice 1 night

Venice stay  2 days

catching the ferry (Annek lines) to Patra (Greece) 2 nights

the state of Penelope at the end of the journey

p.s I am in the process of recovering. Είμαι στην διαδικασία της επαναπροσαρμογής μου

p.s All  the above places were very familiar to us. We had lived or spent holidays in the past. So it was a kind of refreshing our memories as well as  to show to our little ones our past

Ολα τα παραπάνω μέρη μας ήταν πολύ γνωστά, είχαμε ζήσει ή ήταν τόπος διακοπών στο παρελθόν. Κατά ένα τρόπο θέλαμε να ανανεώσουμε τις αναμνήσεις μας και τα δείξουμε στα μικρά μας το παρελθόν μας

What the foreign media say about the Greek election

Greece’s electorate looks hard for inspiration

Despite its corrupt past and a lack of credible policies, opposition party Pasok will probably win Greece’s snap election

by Matina Stevis Guardian 8/09/09

• Like a lover who has been indifferent and unfaithful for far too long, but asks for a final opportunity to make things right, Greece’s prime minister of five and a half years, Kostas Karamanlis, has called for early elections, again. Karamanlis has been unable to complete a full, four-year term in office; he was elected in 2004, only to cut his own term short in 2007. He won then, to yet again ask for a third term two years before the end of his second one.

A mere 26 days away from this new electoral battle (set for 4 October), his promises remain the same as in 2004: fight against corruption; smaller, cheaper and less sclerotic government; tidy-up Greece’s notoriously messy public finances spearheaded by a war on tax evasion; a better educational system.

Karamanlis’s decision to call for early elections has caused a major rift within his own party, Nea Dimokratia, for the simple reason that they are most likely to lose. Some claim that he has made a behind the scenes agreement with another prominent member of the party – many site ambitious Foreign Secretary, Dora Bakoyanni – to step down upon defeat and hand over the leadership. Whatever the case, the latest polls, published in the Sunday papers, show a 5.7-6.7% lead for the Pasok opposition.

This comes as no surprise. Karamanlis’ government has been overwhelmed by scandals involving even his closest associates. He was in charge when two of the most catastrophic fires in modern Greek history ate away at the country’s remaining forests (in 2007 and again a few weeks ago). It was on his government’s watch that the murder of a teenage boy by a police officer culminated in dark days of urban unrest and destruction in the capital of Athens last December. He was at the wheel while the public debt skyrocketed even before the financial crisis hit, putting the country under European Commission probation for excessive debt for the second time during his premiership.

Karamanlis is blaming his decision to call for early elections on the opposition. He argued, in a nationally broadcast address last week, that opposition party Pasok’s vow to cause early elections in March was going to drag the country into a painful and prolonged pre-election period of political tension, which would only harm the economy.

On Sunday, at a major press conference in Thessaloniki, he assured his party’s electoral base that he is feeling combative as ever. He then went on to announce that, if reelected, he plans a two year freeze on pay and pension increases, among other measures, in an attempt to bring the public deficit under control and slow down public borrowing. He apologised for past mistakes and swore this time would be different; he would try his hardest ever, just as unfaithful lovers do.

Yet the other suitor vying for the Greek vote is no knight in shining armour. Opposition leader George Papandreou has led Pasok to several electoral defeats. He is well-liked at home and abroad, but regarded as lacking that certain je ne sais quoi. Papandreou’s American upbringing and his frequent linguistic slips, his obsession with a rigid work-out regime, his apparent lack of decisiveness and aversion to making specific policy proposals are just a few of what most regard as his faults.

He has been demanding early elections for a few months and despite the fact that his party is well ahead at the polls, it is yet to prove that it has a consistent plan to steer the country away from the economic trouble that it’s in. Moreover, Pasok’s governmental record is also riddled with corruption scandals, a thorn in the hearts of Greeks who are asked to pay dearly for an ailing economy while they have been watching their governors get richer for decades.

As Karamanlis struggles to rid his party’s candidate list from the names of those involved in scandals in an attempt to prove he is a reformed man, Papandreou strives for the words and specifics that will convince 39-41.5% (required to form government, varying depending on the performance of smaller parties) of Greeks that he knows what he’s talking about. Pasok is likely to have a hard time, under existing electoral law, to gather enough seats to form a government on its own. However, it is aided in its endeavour by an ailing left and a shaky opponent…….

P.S Για την Rits μιας και ξεκίνησε κουβέντα για τις εκλογές   από το προηγούμενο ποστ

Athenian stories part 2 -Aθηναικές ιστορίες Μερος 2ον

Another thing that I missed and I indulged myself was to read the Greek newspapers which gave me a chance to catch up with the political and cultural scenery in Greece. One of the major book critic was once more upset with the blonde women reading love stories books –wrong people read wrong books! He inspired me so much with his criticism that I am thinking to write a love story having as the main character the book critic himself  falling in love with the ‘bestsellerista’ writer of those books. It will be fun!

The recession in Greece/Athens was not very obvious at least to me in comparison with that of the British one. In England I have already known people from my inner circle who have lost their job or they can’t find a new one or even worst, their mortgaged house has been repossessed. In Greece there were are isolated incidents such as the closure of one of the hundreds of newspapers. But again, I am not sure if the reason was the recession or the internet effect or simply that the Greek market cannot afford to have such large numbers of printed mass media . The number of newspapers and magazines is disproportionately large for such a small country as Greece.

Once more I confirmed that the Greeks individually are quite well off as well as their need to confirm their upward social mobility by wearing social status symbols as Rolex watches and signatures’ bags . My visit to the local upmarket super market Vasilopoulos the Greek equivalent of the British Waitrose was a feast to my eyes , the exhibition of Rolex watches and other outfits labels on the customers body.

The supermarket, the hairdresser, and the coffee places with trendy music and with view to the sea were an escape from the tiring bureaucracy of the Governmental departments as well as from the extended family with their complex issues to solve . I suppose in some way all the Greeks follow the same path with me to deal with their unsolved problems and the curmudgeonly behaviour -’grinia’- which the latter is poured out mainly from the TV channels .

During the period of my visit the main headlines in the newspapers were about Siemens. A huge corruption scandal where everybody was involved including members of the Government and of the opposition parties. Of course the main character-the chief executive- as always happens in the movies and in the countries with lax laws has escaped.

Before settling down to my base after my European trotting where we used all sorts of transportation such as aeroplanes, sleeper trains, boats, cars even bicycles and lodges such as hotels apartments, houses and camping tents I returned for a few days to Athens. Where I had another challenge -I start to believe that I have surpassed Odysseus labours- the fires. This time the fires was not something absurd, a sad event that somebody watches in the TV and feels depressed, angry and obsolete because he cannot do anything about it. This time I felt all the above plus a big scare that I will watch myself in the TV screen trying to save my life and my house by watering the surroundings trees. Luckily one of the helicopters was passing with a bucket full of water and put it out. Later,  all the lucky habitants of the place, we had a small chat with the owner of the news agency-periptero- Eleftheritsa, who among others was saying ‘the pilot of the helicopter was a foreigner’. I have no idea how she worked out this fact, perhaps the pilot dropped his passport along with the water and save us!

From that point we all lived happily ever after  sitting comfortably front of the ‘tely’ watching the fires  and other bad things that happen to the other people, until it was time to go back to my base. I flew back- with  mixed feelings of sadness and liberation- to the nice city of the Cycifean Abu Dhabi. Τhere I realized that Athens, comparing to Abu Dhabi,  is Stockholm and the Athenians ‘born again’ Swedes.  As it always happens, the look of the life itself is depending always from which side you look at it

———————————————————————————————————————————-

Κάτι άλλο που μου έλειψε στην ξενητειά  ήταν η ανάγνωση Ελληνικών εφημερίδων το οποίο  σπορ του έδωσα και κατάλαβε ολο αυτό τον καιρό που έμεινα. Ετσι μου δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβω λίγο το πολιτικό και πολιτιστικό σκηνικό της Ελλάδας. Ενας από του πιο γνωστούς και φημισμένους κριτικούς βιβλίων ήταν για μια ακόμα φορά θυμωμένος με την ‘ξανθιές’ που διαβάζουν ιστορίες αγάπης -λάθος άνθρωποι διαβάζουν λάθος βιβλία. Εμπνεύστηκα τόσο πολύ από αυτή την κριτική που ετσι μου έρχεται να γράψω μια ιστορία αγάπης με πρωταγωνιστή τον ιδιο κριτικό να ερωτεύεται την  μπεστεσελλεριστα συγγραφέα. Θα έχει πλάκα!

Η οικονομική ύφεση στην Αθήνα δεν ήταν τόσο ορατή τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, όπως είναι στην Αγγλία όπου εκεί ήδη έχω γνωστούς στον κύκλο μου οι οποίοι έχουν χάσει την δουλειά τους, δεν μπορούν να βρούν καινούργια ή εχουν χάσει το σπίτι τους. Στην Ελλάδα υπήρχαν μεμωνομένα γεγονότα, όπως το κλείσιμο μιας εφημερίδας από τις εκατό που κυκλοφορούν. Και δεν είμαι σίγουρη αν αυτό ήταν λόγω ύφεσης ή αποτέλεσμα του Ιντερνετ ή πιο απλά ότι η ελληνική αγορά δεν αντέχει ένα τόσο μεγάλο αριθμό εφημερίδων και περιοδικών. Ο αριθμός είναι δισανάλογος μεγάλος για τον πληθυσμό μια τόσο μικρής χώρας.

Αλλη μια φορά διαπίστωσα ότι οι Ελληνες σαν ιδιώτες εχουν οικονομική ευμάρεια καθώς επίσης έχουν την ανάγκη να την επιδείξουν, δείχνοντας οτι έχουν ανέβει τα σκαλοπάτια της κοινωνικής αναρρίχησης φορώντας σύμβολα του ‘αλφα’  κοινωνικού στάτους.  Μια βόλτα στο σουπερ μαρκετ Βασιλόπουλος εφάμιλλο του Βρετανικού Waitrose  ήταν πράγματι μια πανδαισία από όλων των ειδών των ρολογιών Ρολεξ και τσαντών κάποια φίρμας αυτών της υψηλής ραπτικής.

Το σουπερ μαρκετ, το κομμωτήριο και το καφέ με τη θέα προς την θάλασσα ήταν πράγματι μια απόδραση απο την κουραστική καθημερινότητα που συμπεριλάμβανε  την Ελληνική γραφειοκρατια  και τα  αλυτα προβλήματα  της εκτεταμένης  οικογένειας. Υποθέτω ότι οι  Ελληνες ακολουθούν όλοι αυτό το μονόδρομο για να επιβιώσουν, Σουπερ Μαρκετ-κομμωτήριο-καφε με θέα την θάλασσα , απο την γκρίνια που κυρίως εκπηγάζει από τα κανάλια της Ελληνικής τηλεόρασης.

Κατά την διάρκεια της παραμονής μου το κύριο νέο των ειδήσεων ήταν το μεγάλο σκάνδαλο της Siemens oπου όλοι είχαν πάρει μέρος κυβερνητικά και μη στελέχη και κόμματα της αντιπολίτευσης. Ο κύριος δραστης πρωταγωνιστής-Chief Executive της Siemens- οπως γίνεται πάντα στις ταινίες και στις χώρες με χαλαρούς νόμους δραπέτευσε βέβαια.

Πριν γυρίσω στη βάση μου μετά από τον γύρο της Ευρώπης όπου χρησιμοποίησα όλα τα μέσα μεταφοράς από αεροπλάνα, τραίνα και βαπόρια (ακόμα και ποδήλατο) και κοιμήθηκα σε σπίτια ,ξενοδοχεία, διαμερίσματα τέντες και κουκέτες τραίνων, γύρισα για λίγο στην Αθήνα. Εκεί με περίμενε άλλη δοκιμασία, αρχίζω να πιστεύω ότι έχω ξεπεράσει τον Οδυσσέα στους άθλους του, τις φωτιές. Αυτή τη φορά οι φωτιές δεν ήταν κάτι αόριστο, ένα γεγονός που το παρακολοθούμε στην τηλεόραση και λυπόμαστε, αγανακτούμε ή αισθανόμαστε άχρηστοι. Αυτή τη φορά φοβόμουν θα αισθανθώ όλα τα παραπάνω και θα με δω  και εμένα την ίδια στην οθόνη να παίρνω μέρος στη διαδικασία σωτηρίας της ζωής μου και του σπιτιού μου ρίχνοντας νερό στα δένδρα.  Ευτυχώς ένα από τα ελικόπτερα περνούσε εκείνη την ώρα και εσβησε την φωτιά που ήταν πολύ κοντά μας με ένα κουβά νερό που κουβαλούσε. Λίγο αργότερα όλοι οι τυχεροί κάτοικοι της περιοχής είχαμε μαζευτεί στο περίπτερο της Ελευθερίτσας η οποία ανακοίνωσε ότι ο πιλότος τους ελικοπτέρου ήταν ξένος. Δεν έχω ιδέα πως το κατάλαβε, αναρωτιέμαι μήπως  ο πιλότος έριξετο διαβατήριο ταυτόχρονα με τον κουβά  νερό!

Μετά από αυτό το σημείο  ζήσαμε όλοι ευτυχισμένοι στημένοι και βολεμένοι μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης μας παρακολουθώντας τα άλλα κακά που συμβαίνουν στους άλλους, μέχρι να φύγω για την ωραία πόλη του ‘ραβε ξήλωνε’ Αμπου Ντάμπι με αισθήματα λύπης αλλά και απελευθέρωσης. Μέχρι που έφθασα και ένοιωσα ότι η Αθήνα συγκρινόμενη με το Αμπου Ντάμπι είναι Στοκχόλμη και οι Αθηναίοι ‘γεννημένοι ξανά’  Σουηδοί. Για μια ακόμη φορά επικύρωσα την ιδέα ότι η όψη της ζωής εξάρταται από πια πλευρά και οπτική γωνία την κοιτάει κανείς  

Athenian Stories Part 1-Αθηναικές Ιστορίες Mέρος 1ον

After one year of our Arabic experience our need to go back to Europe was quite intense. It was   a  kind of pilgrimage to the ‘traditional’ places where we had already lived or spent holidays in the past.

My first stop was in Athens my homeland seeing family, relatives and friends and making a bit of promotion of the book. The time of my arrival  coincided with the European election. The Athenians  had already decided not to vote. This opinion was coming straight from their subconscious through the voice of a stand up comedian named Lakis Lazopoulos  who with his pretty sense of humour shapes common opinion in the Greek land. This time, all the setting was divinely convenient . My compatriots could enjoy their  extended weekend at their summer houses and at the same time  claim  that they are rebellious political animals giving a real message- a slap to the corrupted Greek political world by not voting. The other day somewhere in a ‘Greek Starbucks’ drinking our freddo cappuccino,  my friend Maria was telling me ‘why to vote and who to vote for? So it was better to go swimming… Did you see the British?  They gave a good lesson to  the  Brown’s government, in the election his party came seventh in the list’. I was listening her, drinking this new  cocktail (we are unbeatable in  improvising  cold coffee recipes) totally puzzled   and wondering at the same time the role of the blank vote-spoiled vote and where my friend discovered the seven  parties in the  British parliament! For these complex debating skills I love the Greeks to bits.

My book presentation  in the new cafe/book  shop named Floral in the centre of Athens Exarhia was quite a breakthrough to my personal shyness.  I was able to read my speech without  a trace of temerity and I quite enjoyed it despite Smaragda’s  (my actress friend) reprimands  about the reading. She was expecting me to learn it by heart. Ha! If I was able to do that I would be an actress now , acting cheek to cheek with Hugh Grant, not writing a book about him.  The brevity of the reading was due to the fact that I was surrounded by the ‘stand by me’ friends Ritsa , Natassaki and Eleni, Aggeliki Papadopoulou, my agent  and friend Katerina Fragou my  old family friend actress Samaragda Smyrnaiou.And last not least Johnny –my backbone -was around. There were some new blogofriends  Coco , Antigoni, Katrina . I was surprised and impressed by the fact that some people came because they had been informed  by the mass media, newspapers etc..  Quite a few from my audience were missing because they have been captured by Alogoskoufi  (ex MP)who  presented his own book at the same time at GB. Anyway I have a big heart so I didn’t harbour  any resentfulness to him.

Another mission was to visit the new Acropolis museum. Despite the  Greek media discouragement   who was announcing  that all the tickets had been sold out in the first three days, I was able to visit it in the third day without any problem of queuing or not finding a ticket. My verdict  is that at last we have a proper museum with the latest technology to exhibit our archaeological treasure.  I will leave  the comments about the architecture  of the museum itself to those who adored it and of course they are majority and therefore their opinion is the correct one.

————————

Αθηναικές ιστορίες

Μετά από ένα χρόνο διαμονής  στην Αραβική χερσόνησο χωρίς κανένα διάλλειμα  η ανάγκη μας να γυρίσουμε  στην Ευρώπη και στα παλιά λημέρια μας  ήταν πολύ έντονη.

Πρώτος σταθμός ήταν η Αθήνα η ιδιαίτερη πατρίδα μου ,για  να δω την οικογένεια μου, τους συγγενείς και φίλους και να προωθήσω και λίγο το βιβλίο μου. Η επιστροφή μου στην Αθήνα συνέπεσε με τις Ευρωπαικές εκλογές . Οι Αθηναίοι ήδη είχαν αποφασίσει να μην πάνε να ψηφίσουν, τους είχε μιλήσει  βλέπεις το υποσυνειδητό τους μέσω του στόματος  του Λάκη Λαζόπουλου ο οποίος διαμορφώνει εδώ και αρκετό καιρό κατά ένα μεγάλο μέρος την Ελληνική κοινή γνώμη. Και  ειδικά αυτή τη φορά όλο το σενάριο τους ήρθε ‘κουτί’ ήταν τριήμερο είχαν προετοιμαστεί να πάνε στα εξοχικά τους να περάσουν μούρλια και την ίδια στιγμή θα παρουσιαζόντουσταν εντελώς πολιτικοποιημένα όντα  δίνοντας  ένα κανονικό χαστούκι  στη διαφθορά του πολιτικού κόσμου ξαπλώνοντας στη καινούργια ΙΚΕΑ σεζ λονγκ που αγοράσαν για το εξοχικό. Αυτά μου έλεγε και η φίλη μου η Μαρία όταν πίναμε τα  Fredo καπουτσίνα μας σε ένα Αθηναικό ‘Starbuck’ . Μου ελεγε λοιπόν ‘Γιατί να παω να ψηφίσω, και ποιόν να ψηφίσω; Δεν πάω καλύτερα να κολύμπήσω.. Δεν βλεπεις που οι Βρετανοί βγάλανε τον Μπράουν στη έβδομη θέση;’ . Tην άκουγα και έπινα  το κοκτειλ  μου ( καλά είμαστε άπαιχτοι στον να δημιουργούμε  παγωμένες καφοσυνταγές)  εντελώς μπερδεμένη και  συγχρόνως αναρωτιόμουν,  τι ρόλο παίζει άραγε η λευκή ψήφος και που στο καλό  η φίλη μου ανακάλυψε τα επτά κόμματα στην Βρετανική βουλή; Ενας λόγος που λατρεύω τους Ελληνες είναι ότι είμαστε ακαταμάχητοι σε λεκτικά  επιχειρήματα.

Η παρουσίαση του βιβλίου στο Καφε Φλοράλ ήταν πράγματι μια σημαντική πρόοδος  όσον αφορά την προσωπική μου αυτοσυγκράτηση και δειλία.  Διάβασα το λόγο μου χωρίς ίχνος συστολής και το καταδιασκέδασα. Αν και η  και Σμαράγδα Σμυρναίου (η φίλη μου ηθοποιός)  με κατσιάδασε λέγοντας μου ότι έπρεπε να τον πώ απέξω. Χα! Αν ήμουν ικανή να το μάθω απέξω τώρα θα έπαιζα στις ταινίες ‘τσικ του τσικ’ με τον Χιου Γκραντ και δεν θα έγραφα βιβλια για αυτόν. Βέβαια σε αυτή την άνεση μου έπαιξε ρόλο το ότι περιτρυγιριζόμουν από τους ‘stand by me’ φιλους την Ριτσα, το Νατασσακι την Ελένη, την Αγγελική Παπαδοπούλου, την αντζεντισσα μου Κατερινα Φράγκου και την παλιά μου οικογενειακή φίλη Σμαράγδα Σμυρναίου. Και φυσικά- την ραχοκοκαλιά μου- τον Τζόνι. Γνώρισα νέους μπλογκοφίλους όπως την Κοκο την Αντιγόνη και την Κατερίνα και ακόμα εντυπωσιάστικα από το γεγονός ότι αρκετοί ήρθαν γιατί το πληροφορηθήκαν από την μέσα μαζικής επικοινωνίας, εφημεριδες κλπ. Ενα μέρος από το κοινό μου απορροφήθηκε από την ομιλία του Αλογοσκούφη που έκανε παρουσίαση τον δικό του βιβλίο την ίδια ώρα και ημέρα στο GB. Τελος πάντων, έχω μεγάλη καρδιά  -μου το είπε και ο καρδιολόγος στο τελευταίο check up- που χωράει όλους, γιαυτό δεν του  κρατάω καμμία κακία.

Πραγματοποίησα άλλο ένα στόχο που είχα βάλει κατεβαίνοντας/ανεβαίνοντας στην Αθήνα να πάω να επισκεφτώ το Μουσείο της Ακρόπολης. Η ετυμηγορία μου είναι  ότι επιτέλους έχουμε Μουσείο τελευταίας τεχνολογίας για να συντηρήσουμε και να επιδείξουμε τον πλούσιο  αρχαιολογικό μας θησαυρό. Τα σχόλια περί κτιρίου και αρχιτεκτονικής θα το αφήσω σε αυτούς που το λατρέψανε και οι οποίοι είναι η πλειοψηφία και με το τελευταίο αυτόματα συνεπάγεται και το σωστό της γνώμης περί ωραίου.