Abu Dhabi Revisited

Visiting a place that you have lived for long time with the identity of a tourist is quite a strange thing, let alone your homeland.  This time it wasn’t my homeland but another place where I lived for long enough  in order to feel somehow at ‘home’.  So when I revisited Abu Dhabi some time ago,  it was a nice break and  triggered some  strong emotions and nostalgia. I realised how much missed the place, how much missed the heat, the shy smiles  of the local women under their scarfs, the softness  and simultaneously the sense of careless in the expression of the local men.  I missed my friends, whom I didn’t manage to see all of them due to my short stay, but had the opportunity to take a taste of the latest changes in the city.

Abu Dhabi is one of those ‘oily’ cities that are changing in unprecedented way, fast and impressive.  Arriving at the airport, the first novelty was the black huge 6 seats taxi waiting for us. Abu Dhabi defines itself with a steady pace as a luxurious holiday resort. Despite all the Cassandras’s predictions ” it’s a bubble, soon or later it will collapse  bla,bla…” Abu Dhabi’s infrastructure has taken  a quantum leap. New buildings, malls, palaces, hotels are coming up in a fast way and  creating  an impressive skyline. I stayed in my old neighbourhood for the obvious reasons, familiarity with the place. Of course, I don’t know how much familiar could be, since in this area, the Corniche, there are some new constructions, a huge mall  with very interesting shops and brands and a nice new beach club- a boat design- opposite to it.


The Corniche area.


The new mall in the Corniche.


Nice shops with nice decoration on the walls. The new mall looks very promising!



The new beach club in the Corniche. The boat design is its signature.



My favourite buildings, Etihad towers, with a new copper tower next to them! I’m not sure about the latter but the lego approach is a common practice out there!

At the rear of the Emirates Palace.

The new palaces will be 6 in total in order to accommodate all the Seikhs from the rest 6 Emirates (7 in total: Abu Dhabi, Ajman, Dubai, Fujairah, Ras al-Khaimah, Sharjah, and Umm al-Quwain).


I visited once more  the restaurant BBQ Al Qasr at the beach of the Emirates Palace, which for me is the best restaurant in Abu Dhabi in terms of service firstly and food secondly. Service in the developing countries is a sensitive term,  since it doesn’t have the same meaning as in the western world!


The beach of the Emirates Palace is really magnificent.


But again, this is my favourite place in Abu Dhabi, Monte-Carlo Beach Club. Especially this small pavillion at the beach for coffee and drinks and if you are lucky you can spot  sea turtles in the surrounding area with the bushes.! How exciting is that? It reminds me so much the Hamptons and I think this was exactly its purpose!





One of its restaurants, the Deck , good for brunch. The food is feast in the eyes, different kind of charcuterie, sea food, desserts…

But the most glamorous bit is ‘a la piscine’,

and afterwards resting in the gorgeous spa, reading magazines, watching tv, having some massage.


going to Turkish bath after the sauna,P1090443or  going to Jaccuzi for fun.



Bye bye Abu Dhabi, see you soon! I will be always ready to be impressed by you and actually, this is what you really want!

Penelope goes glam : Monte Carlo beach club

After Nepal, the urgency for something luxurious was heightened. And it’s not at all difficult to find it in Abu Dhabi. First stop, was the newest club of Abu Dhabi and the most glamorous- a word that is associated with another word “expensive”. Unfortunately, it is always that way. But I had the privilege to indulge in this luxurious experience for one day. I’m posting some pictures for you to get a taste and escape for a minute from the freneticism of the looming elections and the politicians’s “honest” promises-one is taking place in France(tomorrow) and the other in Greece and France(2nd round) on the 6th of May(see synchronised Europe!).

Μετά το Νεπάλ, η ανάγκη για πολυτέλεια ήταν αρκετά έντονη. Κάτι που δεν είναι πολύ δύσκολο να το βρεί κανείς στο Αμπού Ντάμπι. Πρώτος σταθμός μου, λοιπόν, ήταν το πιο καινούργιο και γκλαμ κλαμπ Μόντε Κάρλο. Εξάλλου η ονομασία δηλώνει όλη τη γκλαμουριά του και συνήθως αυτή η λέξη πάντα συνδέεται με κάποια άλλη λέξη ‘ακριβό’. Δυστυχώς, όλα τα ωραία πράγματα έχουν το τίμημά τους. Είχα όμως το προνόμιο να χαρώ αυτή την ατμόσφαιρα για μία ολόκληρη μέρα. Παρακάτω, έχω ανεβάσει μερικές φωτογραφίες για να πάρετε μια γεύση και να δραπετεύσετε λίγο από την φρενίτιδα των επικείμενων εκλογών και των “τιμίων” υποσχέσεων των πολιτικών-στη Γαλλία(σήμερα) και στην Ελλάδα και Γαλλία(2ος γύρος) στις 6 Μαίου(βλέπε συγχρονισμένη Ευρώπη!).


Swimming pool

The surrounding beach with the small hills is a conservation area and home of the sea turtles

The restaurant

The library

One of the cafes

The bar

p.s Kαι τώρα πάλι πίσω με τα μούτρα στη σκέψη “τί θα ψηφίσουμε;” Aν τα βρείτε σκούρα κάντε κλικ στο http://www.helpmevote.gr/.. Αnd remember what Cristopher Caldwell(ft columnist) said “no budget no Greece”! 😉

Abu Dhabi Vs. Athens

Επειδή τελευταίως λαμβάνω πολλά e-mail, μηνύματα .. σχετικά με τη ζωή στο Αμπού Ντάμπι, Θα ήθελα να κάνω μια σύγκριση με την Αθήνα για να πάρουν μια ιδέα οι ενδιαφερόμενοι.

1.Το Aμπού Ντάμπι είναι περίπου 40 χρόνων πόλη, η Αθήνα 3.0000 χρόνων. Απόδειξη, η γριά κότα έχει το ζουμί-βλέπε γερό Αθηναικό κοινωνικό ιστό.
2. Το Αμπού Ντάμπι έχει νέες αγορές, η Αθήνα αρχαίες αγορές σαν αξιοθέατα.
3. Το Αμπού Ντάμπι κάνει γερό μάρκετινγκ στα αξιοθέατα του γιατί μπορεί και θέλει να αγαπηθεί από τον κόσμο. Η Αθήνα έχει περάσει από αυτό το στάδιο αρκετά χρόνια πρίν. Πέρασε ακόμα και από αυτό το στάδιο της προδοσίας και τώρα ακριβώς βρίσκεται στο αυτιστικό στάδιο. Ο Αθηναίος/α δεν ενδιαφέρεται για τίποτε αυτήν συγκεκριμένη στιγμή, απλά θέλει να κουλουριαστεί και να λουφάρει στην ασφαλή μήτρα της μάνας.
4. Το Αμπού Ντάμπι αγόρασε το Ντουμπάι για να το σώσει από την καταστροφή, ενώ αντίστοιχα, η Αθήνα αγοράστηκε από το Βερολίνο.
5. ΄Εχουν και οι δύο αρχηγούς από τις ίδιες φυλές εδώ και αιώνες. Οι αντίστοιχες φυλές, Παπανδρέου, Καραμανλή, στα Εμιράτα είναι Ναχάγιαν και Μακτούμ με σκόρ 1-0 υπέρ τον Ναχάγιαν. Τσίπρα, Καταρατζαφέρη κλπ. δεν έχουν, αλλά και αν έχουν, τους μπουκώνουν το στόμα(όταν το ανοίγουν) με πετροδόλλαρα. Παλαιότερα, όπως και στην Αθήνα άλλωστε, είχαν θανατηφόρα ατυχήματα (βλέπε Λαμπράκη).
6. Στο Αμπού Ντάμπι η διαφθορά είναι Ltd.,στην Αθήνα είναι δημοκρατική την έχουν όλοι και παντού.

7. Στο Αμπού Ντάμπι, η διανομή και τοποθέτηση των μεταναστών είναι καθαρά ιεραρχική/ταξική. Τους πολύ πληβείους τους οδηγούν στην έρημο, στην Αθήνα τους έχουν παραχωρήσει την κεντρική πλατεία.
8. Τα παιδιά στο Αμπού Ντάμπι μιλάνε καλύτερα Αγγλικά απ΄ ότι Αραβικά. Στην Αθήνα μιλάνε δύο γλώσσες σε μία.
9. Οι νέοι και άνεργοι κάνουν το ίδιο με τους Αθηναίους: Τρώνε πίτσα και πίνουν κόκα κόλα για πρωινό στο τοπικό τους καφενείο.
10. Οι Αμπού Νταμπιανοί δανείζονται την ιστορία των άλλων και πληρώνουν αδρά για τις υπηρεσίες. Οι Αθηναίοι την μοιράζουν απλόχερα και δεν παίρνουν μία και μετά μετανιώνουν.
11. Οι Αμπού Νταμπιανοί πηγαίνουν με Χάμμερ εκδρομή στην έρημο, οι Αθηναίοι με τα αντίστοιχα αυτοκίνητα κάνουν εκδρομή στην πλατεία Κολωνακίου, Γλυφάδας κλπ.
12.Η πόλη του Αμπού Ντάμπι κτίζεται με γρήγορους ρυθμούς. Μόλις καταλάβουν ότι έχουν τιγκάρει από ασχήμια σαν την Αθήνα, θα αρχίσουν να τα καίνε ξεκινώντας παραδόξως από τα πιο ωραία κτήρια.
( H συνέχεια στο προσεχές τεύχος)

The Summer Book

These days, I have a particular book next to my bed with a title “The summer book” and despite I’ve read it twice, I’m still reading every night one or two pages before going to sleep. It’s a way to make a “haircut” to all the day’s news which are full of cruelty, misery and sometimes, even worse, a compulsory happiness and optimism . Some people are obviously taking a ride with the “smile or die” cult of the American “must” positive thinking -a kind of replacing the prozak tablets- which doesn’t suit me really because “I’m made in Greece” and I like from time to time to submerge in this deep melancholy waiting for a resurrection. Because the latter idea still exists in Greece.

The Summer Book” by Tove Jansson- the creator of Mooomin stories– hasn’t to do about a virtual happiness or optimism and as Estheur Freud wrote “is impossible to categorise this book, is eccentric, funny, wise full of joys and small adventures..” but most of all it’s about life, the love between a granny and granddaughter and mainly about the summer. I was reading that this particular book has never been out of print in Scandinavia. Its allure is the allure of summer itself for these people who spend so much of the year in the dark. At this point, the idea of the above mentioned resurrection is illuminated (apart from our religion and culture ). The Greeks have the luxury to be as much as they like depressed and miserable because soon or later the glorious Greek summer(see the book “The Greek Summer by J. Lacarrier) is looming and then, who cares about the horrible TV news and the facts? Lately, I always keep in my mind an inspirational phrase by my Iraqi friend Basir who said to me the other day “you know how my mother-she is 82 years old and travelling around the world-keeps going so long with a spirit of a young person? She ignores the facts”!


Aυτές τις ημέρες, λίγο πρίν κοιμηθώ διαβάζω μία ή δύο σελίδες από το βιβλίο με τίτλο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jansson. Παρόλο που το έχω διαβάσει δύο τρείς φορές το ξαναδιαβάζω γιατί με κάνει να ξεχνώ όλη αυτή την αγριότητα, την μιζέρια, τον φόβο που σκορπίζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ακόμα χειρότερα, καμμιά φορά, αυτή την αναγκαστική αισιοδοξία και ευτυχία. Φαίνεται μερικοί άνθρωποι έχουν για τα καλά καβαλήσει το τρενάκι της Αμερικανικής μανίας περί θετικής σκέψης όπως το διακωμωδεί η Β. Εhrenreich στο βιβλίο της “smile or die” που κατά ένα τρόπο είναι σαν το μικρής διαρκείας αντικαταθλιπτικό προζάκ. Κάτι που δεν μου ταιριάζει γιατί “είμαι φτιαγμένη στην Ελλάδα” και μου αρέσει που και που να πέφτω σε βαθιά μελαγχολία περιμένοντας την ανάσταση. Γιατί αυτή η τελευταία ιδέα ακόμα υπάρχει στην Ελλάδα.

Το βιβλίο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jahnsson-δημιουργό των παιδικών κινουμένων σχεδίων Moomin- δεν έχει να κάνει με πλασματική ευτυχία η αίσιοδοξία και όπως η Estheur Freud έγραψε “είναι αδύνατον να το κατηγοριοποιήσεις αυτό το βιβλίο, είναι εκκεντρικό, αστείο, σοφό γεμάτο χαρά και μικρές περιπέτειες” αλλά πάνω από όλα είναι ένα βιβλίο για την ίδια την ζωή, για την αγάπη μεταξύ εγγονής και γιαγιάς και ειδικά για κάτι πολύ σημαντικό που είναι το καλοκαίρι. Διάβαζα ότι αυτό το βιβλίο δεν έχει εξαντληθεί ποτέ στην Σκανδιναβία. Αυτή η γοητεία έγκειται στο γοητεία του καλοκαιριού για αυτούς τους ανθρώπους που περνάνε σχεδόν όλο το χρόνο μέσα στο σκοτάδι. Σε αυτό το σημείο μπαίνει και ιδέα της ανάστασης για τους ‘Ελληνες (εκτός από την θρησκεία και γενικά τα ήθη και έθιμα των Ελλήνων). Οι Έλληνες έχουν αυτή την πολυτέλεια να πέφτουν σε όποια μελαγχολία και δυστυχία θέλουν γιατί έτσι κι άλλιως γρήγορα θα έρθει η κορύφωση, το ένδοξο Ελληνικό καλοκαίρι(βλέπε το βιβλίο “Το Ελληνικό Καλοκαίρι” του Ζ. Λακαριέρ) και μετά ποιόν τον ενδιαφέρει όλα αυτά φοβερά γεγονότα που παίρνουν μέρος στα μέσα μαζικής επικοινωνίας; Tώρα τελευταία, πάντα συγκρατώ αυτό που μου είπε τις προάλλες ο Ιρακινός φίλος μου Μπαζίρ “ξέρεις γιατί η μαμά μου(είναι 82 χρονών και γυρίζει ανά τον κόσμο) έχει αυτή την νεανικότητα και ενέργεια; Γιατί αγνοεί τα γεγονότα!!!

The following pictures are from the beach house and the beach on Sadiyaat Island which my favourite place in Abu Dhabi and I wanted very much to share with you!

“.. What kind of person could live here? Someone so fuelled by their imagination, so stimulated by the sea, so richly creative
that they could find solace and inspiration in what to others might seem a barren rock” T. J.The Summer Book

….God had made it so nothing bad could happen between the moment you prayed and the moment He found out what you prayed for. And then Sophia wanted to know what happened if you prayed while you were falling out of a tree and you were halfway down” T.J The Summer Book

“The family had one friend who never came too close.. Depending on when he arrived, he might have a cup of coffee or a meal or even take a drink just to be polite, but then he would turn quiet and uneasy, he would start listening, and then he would leave. But as long as he stayed, he had everyone’s undivided attention. No one did anything, no one looked at anything but Eriksson. They would hang on hie every word and when he was gone and nothing had actually been said, their thoughts would dwell gravely on that he had left unspoken” T.J The Summer Book

The Greeks are inspired : Το μπουλούκι των εμπνευσμένων

Φαίνεται ότι μερικοί ‘Ελληνες διάβασαν και εμπνεύστηκαν από το άρθρο του κ. Nίκου Δήμου στο lifo σχετικά με το θαύμα του Ντουμπάι και έσφιξαν τα ζωνάρια και τα δόντια μαζί και αποφάσισαν να εκδράμουν στα Εμιράτα ώστε να δούν με μάτια εξ’ιδίων τα αξιοθέατα του Ντουμπάι-Αμπού Ντάμπι και να πάρουν ιδέες.Πώς κατάφεραν δηλαδή αυτοί από το τίποτα (μόνο 2.3 εκ. βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα)να δημιουργήσουν τέτοιο κυκεώνα από αξιοθέατα !! Και εμείς.. ??
Ο φακός της Πηνελόπης, όπως βλέπετε παρακάτω, τους έπιασε εν δράση. Μην ξεχνάτε “bloggers never sleep”!

Το μπουλούκι οδεύει προς το αξιοθέατο “Carrefour” στο Μαρίνα Μολ του Αμπού Ντάμπι.

Το πούλμαν απ’έξω από το Μολ περιμένει το μπουλούκι των “Εμπνευσμένων” για τον υπόλοιπο γύρο στα αξιοθέατα. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όσα πιο πολλά βλέπει κανείς τόσο πιο σωστές αποφάσεις παίρνει.

Καθώς γύριζα πίσω, ολίγον τι αποσβολωμένη, η κόρη μου για να με καθησυχάσει μου είπε “μαμά, κοίτα και ένα πούλμαν Γιαπωνέζων τουριστών, δεν είναι μόνο οι Έλληνες…”. Ευτυχώς δηλαδή, ησυχάσα.

The Hamptons in Arabia

The first thing that came to my mind when I first saw the beach of the Park Hyatt hotel on Saadiyat Island in Abu Dhabi was memories from the Hamptons on Long Island. Unlimited beach, white sand and huge waves. From these three, only the first is original, the rest is made by the Abu Dhabians. It is common practice to do things as they like in this place of earth. They bought white sand, put some artificial reefs in the sea in order to create waves, et voila! The Hamptons at our feet (Arabia). Enjoy the photos!

Το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου όταν είδα την παραλία του ξενοδοχείου Park Hyatt,στο νησί Saadiyat στο Aμπου Ντάμπι, ήταν αναμνήσεις από τα Χάμπτονς στο Λονγκ Αιλαντ. Απεριόριστη παραλία, άσπρη άμμο και τεράστια κύματα. Από τα τρία, μόνο το πρώτο είναι αληθινό, τα υπόλοιπα είναι φτιαγμένα από τους Αμπου Νταμπιανούς. Είναι πολύ συνηθισμένο σε αυτό το σημείο του πλανήτη να κάνουν ό,τι επιθυμούν και όπως το επιθυμούν. Aγόρασαν άσπρη άμμο, έβαλαν και ψεύτικά βράχια μέσα στην θάλασσα για να δημιουργήσουν κύματα, et voila! Tα Χάμπτονς στα πόδια μας και στις φωτογραφίες παρακάτω :

What the Ancients Greeks did for me

Οι Έλληνες όταν δεν χορεύουμε το χορό του Ζαλόγγου, πηδάμε ψηλά λές και είμαστε στο τραμπολίνο με την κληρονομιά που μας άφησαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Στα ύψη βρέθηκα εχθές όταν το Βρετανικό σχολείο των τέκνων μου είχε αφιερώσει την ημέρα στους αρχαίους Ελληνες- “Greek Day”. Από το καλοκαίρι, είχα προνοήσει και είχα αγοράσει ένα παραδοσιακό φόρεμα από αυτά που πουλάνε στα τουριστικά μαγαζιά στο Μοναστηράκι για το τέκνο. ‘Εφτιαξα τα Ελληνικά μου φαγητά :Κεφτεδάκια (μπορεί να μην φτιάχνανε κεφτεδάκια οι αρχαίοι, αλλά όλο και κάποιο τηγάνι θα βάζανε στη φωτιά), τζατζίκι, και χωριάτικη σαλάτα. Πήρα παραμάσχαλα το Ελληνικό αλφάβητο για να το δείξω στα παιδιά, μαζί με τα διάφορα αντικείμενα Ελληνικής τέχνης που κατά καιρούς αγοράζω από τα μουσεία μας και παρουσιάστικα φουσκωμένη σαν διάνος στο σχολείο. Δάσκαλοι και μαθητές ήταν ντυμένοι με αρχαία Ελληνικά κουστούμια και μάλιστα μερικά ήταν πολύ προσεγμένα μέχρι και στην τελευταία λεπτομέρεια.

Η ημέρα ξεκίνησε με αναπαράσταση των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε διάφορες ομάδες:Aθήνα, Σπάρτη, Μέγαρα, ΄Αργος, Κόρινθος…. Και το τέκνο μου, πιο περήφανο από ποτέ,σήμανε την έναρξη των αγώνων δίνοντας ένα λόγο στα Αγγλικά και Ελληνικά (παρακαλώ) σε όλους τους παρευρισκόμενους. Καθώς αποχωρούσα για να επιστρέψω πάλι αργότερα, άκουσα την ομάδα της να φωνάζει δυνατά στα Ελληνικά “είμαστε Αθηναίοι…” και μία άλλη ομάδα πιο δυνατά στα Aγγλικά “we’re Spartanς…”. Η αλήθεια είναι όπως ήμουν εκεί ψηλά, από το πήδο στο τραμπολίνο, συγκινήθηκα!.

UPDATE : Headmaster’s Letter about the Greek Day
– Greek Day
“This week Year 5 travelled back in time nearly 3000 years to the Classic Greek era. Isabella
opened the day with an impressive opening speech …delivered in Greek. Then each class took on the role of an Ancient Greek City State (Topaz – Sparta, Henna – Megara, Ochre – Athena, Amber – Corinth and Saffron – Argos). They battled out their sporting talents in a Mini-Olympics, ate sumptuous authentic Greek food, created and designed Greek theatre masks and then performed their Greek myths. Two children from Year 4 were invited to attend the Closing Ceremony to receive the Olympic torch ready for next year” 🙂