Lean In

Lean In is the title of the new book of the wonder woman of the Facebook Sheryl Sandberg. In her book and new website, she urges women to create a supportive circle among them, in order to move forward in their career, their life and even to get help with their problems.  A concept that in many ways,  women and people in general, who are in a weaker and underprivileged position have already adopted it in order to carry on with their everyday life.


The first time I came across  a very sound supportive circle of women was the  Georgian women in Greece. After the collapse of their country’s financial system, many  women came alone-most of them without husbands and family- from Georgia to work, either as cleaners or looking after elderly people in Greece. They created a supportive cluster among them  by sharing apartments, finding jobs to each other, replacing each other in their shifts when a problem was arising and generally being supportive physically and emotionally to each other. Since I have quite a few acquaintances among those women,  I’m watching their way of life all these years and I noticed that they are getting happier by being altogether and trying to support their families back to their country.

51bRawVMdcL._BO2,204,203,200_PIsitb-sticker-arrow-click,TopRight,35,-76_AA300_SH20_OU02_Another example of a supportive circle of women that I came across, this time in a novel, was in Elis Shafak’s (turkish writer) book  “The Bastard of Istanbul” . The theme mainly is based on a circle of women  living  in the same house. After the death of the men in an extended family, the women decided to live the same house  and support each other. At the beginning, I found a bit unbelievable the story but when I asked my mother, who has extended family in Turkey and she has experienced their way of life, she reassured me that it is not at all strange in this society, for women to live together or at least to have a very strong supportive circle among them.

Living in Kazakhstan lately, I realized that the above phenomenons are not limited to the female circles. Everyone , in some way, depends on  each other for carrying out everyday tasks. The oxymoron is that despite the widespread reputation of Kazakhstani being corrupted, the common people really support each other. It took by surprise the fact of how easily trust each other. An illustrative example is the way of finding a taxi : simply by raising one’s hand to stop the first car that passes  – the way we are doing hitchhike in the West. When I asked my Kazakhstani friends, how they  trust a totally stranger to drive them , they responded by shrugging their shoulders -meaning that it’s a common practice for them.

Perhaps the West  has  to adopt  new ways of thinking and practice the “Lean In” concept to get through during  the hard times of this never ending recession. The Thatcherite era of individuality and independency -with her own words “there is not such a thing as a society”- may have come to an end for the time being.


In the background, woman stops a car in a main road of Astana.

When Penelope met Bob Geldof

“6:00 π.μ.:Δεν μου αρέσουν οι Δευτέρες” τραγουδάει ο Μπομπ Γκέλντοφ στο “Radio 2″. Αυτή η σκέψη προφανώς τριγυρίζει στο μυαλό του εκφωνητή και dj της πρωινής εκπομπής, τον οποίο δεν αδικώ.. Τι άλλο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς στις έξη η ώρα το πρωί Δευτεριάτικα” απόσπασμα από το βιβλίο “Πηνελόπη Οnline
Με τον Μπομπ Γκέλντοφ να τραγουδάει “Ι don’t like Mondays” αρχίζει το ημερολόγιο της Πηνελόπης “Πηνελόπη Οnline”*. Που να ήξερε η δημιουργός του χαρακτήρα “Πηνελόπη” και συγγραφέας της σειράς των ημερολογίων της Πηνελόπης, ότι μία μέρα θα έβγαινε φωτογραφία τετ-α-τετ με τον Σερ Μπομπ!

“6:00 a.m: I don’t like Mondays” Bob Geldof is singing on Radio 2. Obviously, this thought is going around the dj’s head. I don’t blame him, what else somebody can think about early Monday morning…” extract from “Penelope Online”.
Who thought that the creator of the Penelope’s diaries would meet someday Bob Geldof and have a snap tete-a-tete!

Ο Μπομπ Γκέλντοφ ήρθε στα Εμιράτα, όχι για να κάτσει, αλλά για μια σειρά συναυλιών και την προώθηση του φιλανθρωπικού του σκοπού- την εξάλειψη της φτώχιας στην Αφρική. Επί τη ευκαιρία, παρεβρέθηκε και στο συνέδριο “Food security forum” σαν βασικός ομιλητής. Ο Σερ Μπομπ ήταν αρκετά απαισιόδοξος στην ομιλία του-ο δημιουργός του “Ι don’t like Mondays” δεν θα μπορούσε βέβαια να είναι αισιόδοξος-. Μίλησε για την πείνα στην Αφρική, τον υπερπληθυσμό που θα δημιουργήσει στο εγγύς μέλλον σοβαρά προβλήματα αληθινής πείνας και όπως είπε με τα δικά του λόγια : “Έχουμε γίνει πολλοί σε αυτό το βράχο που λέγεται γή. Κάπου πρέπει να σταματήσει αυτή η αύξηση του πληθυσμού σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε τροφή, ούτε νερό, ακόμα και για τις αναπτυγμένες χώρες”. Μίλησε για δύο τύπους διευθέτησης του προβλήματος από τους υπεύθυνους του πλανήτη, όσον αφορά τη χάραξη πολιτικής : Tον απάνθρωπο και τον ανθρώπινο. Το τελευταίο που φυσικά και ο ίδιος υποστηρίζει είναι η χρήση προφυλακτικών για τον έλεγχο των γεννήσεων. Παλαιότερα βέβαια είχε υποστηρίξει και την αποχή-μην ξεχνάμε τις βαθιές Καθολικές του ρίζες, Ιρλανδός γαρ.. Έκανε ακόμα και υπαινιγμό-κάτι πολύ σημαντικό- περί της ιδιαιτερότητας κάθε τόπου/χώρα. Όσο η παγκοσμιοποίηση τρέχει με γρήγορους ρυθμούς τόσο πιο αναγκαία και σημαντική είναι η τοπική αυτοδιοίκηση.

Bob Geldof came at the Emirates for a series of concerts and promotion of his charity work about the poverty in Africa. On this opportunity, he took part in the conference “Food security forum” as the main speaker. In his speech, Sir Bob was quite pessimistic about the future-the creator of “I don’t like Mondays” couldn’t be happy goes lucky. He talked about the famine in Africa, the overpopulation which will create in the near future real food and water problem, even in the developed countries. He talked about the solutions provided by the policy makers of this planet : the inhumane and the humane. The latter is, of course, his way by using condoms as birth control etc. In the past, he had referred to the abstain.. -don’t forget his deep Catholic roots, as a formidable Irish guy. He insinuated-something very important- about the peculiarities of each place/country. As the globalisation is going fast, the role of the local governments is getting more important.

Ήταν φανερό ότι ο Σερ Μπoμπ ήταν κουρασμένος από την χτεσινοβραδινή συναυλία και δεν ήταν ακριβώς σε φόρμα να υποστηρίξει τους σκοπούς του και να μιλήσει με την δική του γλώσσα : “Give us your fucking money”. Kάποια στιγμή, ο Μπομπ φόρεσε τα Ray Bans και έριξε έναν υπνάκo καθήμενος.

Ένας άλλος λόγος για αυτήν την απαισιοδοξία του, κατά την γνώμη μου, είναι ότι έχει δει πολλά και έχει περάσει την ηλικία που μπορεί κάποιος να είναι αισιόδοξος για το μέλλον. Κατά ένα τρόπο, μου θύμισε την σκηνή από το φιλμ “Cabaret: the future belongs to me”. Tην στιγμή που ο γέρος Γερμανός κουνάει απαισιόδοξα το κεφάλι του όταν τα νεαρά παιδιά τραγουδάνε. Η απαισιοδοξία ανατρέπεται ανα πάσα στιγμή απο τους νέους και δημιουργικούς τύπους, είτε για καλό είτε για κακό.

Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι σαν τον Μπόμπ Γκέλντοφ και γενικά οι ροκ στάρ έχουν ένα πολύ ιδιαίτερο χάρισμα. Η παρουσία του και μόνο, στην αίθουσα και αργότερα στο χώρο της δεξίωσης δημιούργησε μια δόνηση στο περιβάλλον και μετέφερε ένα δυνατό ενθουσιασμό και κινητικότητα σε όλους εμάς που παραβρεθήκαμε στον ίδιο χώρο μαζί του. Είμαι σίγουρη ότι όλοι θέλαμε να γίνουμε Μπoμπ Γκέλντοφ στη θέση του Μπομπ Γκέλντοφ και να ακολουθήσουμε το σύνθημά του “Let’s make something big”. Κάτι που είμαι σίγουρη ότι περιτριγυρίζει στα μυαλιά των νέων παιδιών στην Ελλάδα.

Στο τέλος της ομιλίας του πήγα να τον συγχαρώ και βέβαια του συστήθηκα σαν Ελληνίδα και για να πρόλαβω οποιοδήποτε σχόλιο είπα “όπως καταλαβαίνεις Σερ Μπoμπ, εμείς δεν έχουμε χρήματα να σου δώσουμε αλλά από πατάτες διαθέτουμε όλων των ειδών και χωρών”.

Ιt was obvious, that Sir Bob was tired from the last night concert and wasn’t in good form to support his cause as well as to speak on his own language “Give us your fucking money”. At some point, Bob wore his Ray Bans and had a quick nap.

Another reason for this pessimism-according to my opinion- was that he has seen a lot and passed the age which somebody can be optimistic. Somehow, he reminded me the scene from the film “Cabaret:the future belongs to me”. When the old German man is hearing in vain the songs of the young Germans.

The truth is that people like Bob Geldof have an aura. They create and transmit a vibration and enthusiasm to their audience. Somehow, we wanted to be Bob Geldof instead of Bob Geldof and follow his slogan “Let’s make something big”. Something, I’m sure, is hovering around the minds of the young Greeks.

At the end of his speech, I went to congratulate him and of course I introduced myself as Greek and in order to obviate any other comment I said “as you understand Sir Bob, we don’t have any money to give you but we have potatoes, all kinds and countries”.

* Σύντομα θα εκδοθεί η καινουργία-ανοιξιάτικη- και ανανεωμένη ηλεκτρονική έκδοση για iPad της “Πηνελόπης Online” με καινούργιο εξώφυλλο κλπ. και σε Eλληνικές πλατφόρμες προώθησεις ηλεκτρονικού βιβλίου. Ελπίζω να έχετε διαβάσει όλο το ‘Κεφάλαιο’ του Μάρξ και τα οικονομικά άρθρα του Κρούγκμαν και να έχετε μπουχτίσει ώστε να αποζητήσετε κάτι πιο ελαφρύ. Mην ξεχνάτε, η Πηνελόπη δεν μένει σε άλλο πλανήτη και αυτήν την ταλανίζουν σκέψεις γύρω από την κρίση, την προσωπική ταυτότητα, σκέψεις γύρω από τον επαγγελματικό προσανατολισμό… Όλα βέβαια δοσμένα με χιούμορ και ελαφρότητα. Γιατί στο κάτω, κάτω της γραφής δεν χρειάζεται να κόψει κανείς τις φλέβες του διαβάζοντας ένα βιβλίο 😉

* The new revised/spring e-book for iPad “Penelope Online” is going to be published in Greek platforms of promotion Greek books. Hoping you have already read all the chapters of “Das Capital” by Marx as well as all the Krugman’s articleς and you’re already overwhelmed by your economic knowledge. And as result, you’re at the point of starvation for something more light. Don’t forget, Penelope is not living in another planet. She has the same concerns about the financial crisis, the personal and professional identity. But all the issues are unfolded in a funny way. After all, somebody doesn’t need to cut his wrists by reading a book 😉

Ιkea :secrets revealed

Αν είσαι κάτι παραπάνω απo τουρίστας σε μια πόλη και θέλεις να δεις το “κοινωνικό γίγνεσθαι” αυτής, κάνε μια βόλτα στο τοπικό κατάστημα της γνωστής αλυσίδας επίπλων ΙΚΕΑ. Εκεί όλα τα μυστικά της πόλης θα φανερωθούν μπροστά σου χωρίς να κουρασθείς με το πέρα δώθε. Χρόνια τώρα, κάνω αυτή τη δουλειά : Aθήνα, ‘Αμστερνταμ, Βερολίνο, Μπρίστολ… ‘Oλα έχουν βέβαια τα ίδια έπιπλα αλλά με διαφορετική διακόσμηση και διαφορετική μεσαία τάξη(πελάτες). ‘Οταν επισκέφτηκα αυτό της Αθήνας είχα μείνει αρκετά έκπληκτη από την αλλαγή που είχε προκύψει μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια της απουσίας μου. Είχα φύγει αρκετά πρίν απο τα χρόνια της “affluenza” της Αθηναικής κοινωνίας. Oι πελάτες ήταν κομψοί με μια ελαφριά κλίση προς αυτό του κουλτουριάρη.Οι μακριές φούστες και το ξεμαλλιασμένα μαλλιά με ύφος 100 καρδιναλίων είχαν αντικατασταθεί, εκτός από το ύφος, με σίκ ντύσιμο , χοντρούς σκελετούς γυαλιών και η διακόσμηση στεκόταν στο ύψος του καινούργιου μεταλλαγμένου Αθηναικού “milieu”.

Στις παραπάνω πόλεις δεν ανέφερα το Αμπου Ντάμπι για το απλό λόγο: Παραθέτω τις παρακάτω φωτογραφίες από το κατάστημα. Η παρακάτω σύνθεση:To στούντιο με τα 6 κρεβάτια βρίσκεται στην πιο επιφανή θέση του καταστήματος.Σε αυτό το σημείο ακριβώς ξεδιπλώνεται και η άλλη πτυχή αυτής της κοινωνίας, πέρα απο τα ξενοδοχεία των 7 αστέρων, παραλίες μεταμορφωμένες σε Χάμπτονς κλπ. ..
Να πω την αλήθεια, η ιδέα είναι καταπληκτική και φαίνεται είναι πολύ περιποιημένο, λειτουργικό και αξιοπρεπές. Πολύ φοβάμαι μήπως η ίδια ιδέα/κατασκευή διακόσμησης σύντομα θα εγκατασταθεί στην ίδια επιφανή θέση και στα Αθηναικά καταστήματα.

Το λάπτοπ απαραίτητο εργαλείο ενάντια της μιζέριας. Η ιδέα “One laptop per Greek (OPLG)” μου φαίνεται σύντομα θα αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.