Abu Dhabi Revisited

Visiting a place that you have lived for long time with the identity of a tourist is quite a strange thing, let alone your homeland.  This time it wasn’t my homeland but another place where I lived for long enough  in order to feel somehow at ‘home’.  So when I revisited Abu Dhabi some time ago,  it was a nice break and  triggered some  strong emotions and nostalgia. I realised how much missed the place, how much missed the heat, the shy smiles  of the local women under their scarfs, the softness  and simultaneously the sense of careless in the expression of the local men.  I missed my friends, whom I didn’t manage to see all of them due to my short stay, but had the opportunity to take a taste of the latest changes in the city.

Abu Dhabi is one of those ‘oily’ cities that are changing in unprecedented way, fast and impressive.  Arriving at the airport, the first novelty was the black huge 6 seats taxi waiting for us. Abu Dhabi defines itself with a steady pace as a luxurious holiday resort. Despite all the Cassandras’s predictions ” it’s a bubble, soon or later it will collapse  bla,bla…” Abu Dhabi’s infrastructure has taken  a quantum leap. New buildings, malls, palaces, hotels are coming up in a fast way and  creating  an impressive skyline. I stayed in my old neighbourhood for the obvious reasons, familiarity with the place. Of course, I don’t know how much familiar could be, since in this area, the Corniche, there are some new constructions, a huge mall  with very interesting shops and brands and a nice new beach club- a boat design- opposite to it.


The Corniche area.


The new mall in the Corniche.


Nice shops with nice decoration on the walls. The new mall looks very promising!



The new beach club in the Corniche. The boat design is its signature.



My favourite buildings, Etihad towers, with a new copper tower next to them! I’m not sure about the latter but the lego approach is a common practice out there!

At the rear of the Emirates Palace.

The new palaces will be 6 in total in order to accommodate all the Seikhs from the rest 6 Emirates (7 in total: Abu Dhabi, Ajman, Dubai, Fujairah, Ras al-Khaimah, Sharjah, and Umm al-Quwain).


I visited once more  the restaurant BBQ Al Qasr at the beach of the Emirates Palace, which for me is the best restaurant in Abu Dhabi in terms of service firstly and food secondly. Service in the developing countries is a sensitive term,  since it doesn’t have the same meaning as in the western world!


The beach of the Emirates Palace is really magnificent.


But again, this is my favourite place in Abu Dhabi, Monte-Carlo Beach Club. Especially this small pavillion at the beach for coffee and drinks and if you are lucky you can spot  sea turtles in the surrounding area with the bushes.! How exciting is that? It reminds me so much the Hamptons and I think this was exactly its purpose!





One of its restaurants, the Deck , good for brunch. The food is feast in the eyes, different kind of charcuterie, sea food, desserts…

But the most glamorous bit is ‘a la piscine’,

and afterwards resting in the gorgeous spa, reading magazines, watching tv, having some massage.


going to Turkish bath after the sauna,P1090443or  going to Jaccuzi for fun.



Bye bye Abu Dhabi, see you soon! I will be always ready to be impressed by you and actually, this is what you really want!

Penelope goes glam : Monte Carlo beach club

After Nepal, the urgency for something luxurious was heightened. And it’s not at all difficult to find it in Abu Dhabi. First stop, was the newest club of Abu Dhabi and the most glamorous- a word that is associated with another word “expensive”. Unfortunately, it is always that way. But I had the privilege to indulge in this luxurious experience for one day. I’m posting some pictures for you to get a taste and escape for a minute from the freneticism of the looming elections and the politicians’s “honest” promises-one is taking place in France(tomorrow) and the other in Greece and France(2nd round) on the 6th of May(see synchronised Europe!).

Μετά το Νεπάλ, η ανάγκη για πολυτέλεια ήταν αρκετά έντονη. Κάτι που δεν είναι πολύ δύσκολο να το βρεί κανείς στο Αμπού Ντάμπι. Πρώτος σταθμός μου, λοιπόν, ήταν το πιο καινούργιο και γκλαμ κλαμπ Μόντε Κάρλο. Εξάλλου η ονομασία δηλώνει όλη τη γκλαμουριά του και συνήθως αυτή η λέξη πάντα συνδέεται με κάποια άλλη λέξη ‘ακριβό’. Δυστυχώς, όλα τα ωραία πράγματα έχουν το τίμημά τους. Είχα όμως το προνόμιο να χαρώ αυτή την ατμόσφαιρα για μία ολόκληρη μέρα. Παρακάτω, έχω ανεβάσει μερικές φωτογραφίες για να πάρετε μια γεύση και να δραπετεύσετε λίγο από την φρενίτιδα των επικείμενων εκλογών και των “τιμίων” υποσχέσεων των πολιτικών-στη Γαλλία(σήμερα) και στην Ελλάδα και Γαλλία(2ος γύρος) στις 6 Μαίου(βλέπε συγχρονισμένη Ευρώπη!).


Swimming pool

The surrounding beach with the small hills is a conservation area and home of the sea turtles

The restaurant

The library

One of the cafes

The bar

p.s Kαι τώρα πάλι πίσω με τα μούτρα στη σκέψη “τί θα ψηφίσουμε;” Aν τα βρείτε σκούρα κάντε κλικ στο http://www.helpmevote.gr/.. Αnd remember what Cristopher Caldwell(ft columnist) said “no budget no Greece”! 😉

Abu Dhabi Vs. Athens

Επειδή τελευταίως λαμβάνω πολλά e-mail, μηνύματα .. σχετικά με τη ζωή στο Αμπού Ντάμπι, Θα ήθελα να κάνω μια σύγκριση με την Αθήνα για να πάρουν μια ιδέα οι ενδιαφερόμενοι.

1.Το Aμπού Ντάμπι είναι περίπου 40 χρόνων πόλη, η Αθήνα 3.0000 χρόνων. Απόδειξη, η γριά κότα έχει το ζουμί-βλέπε γερό Αθηναικό κοινωνικό ιστό.
2. Το Αμπού Ντάμπι έχει νέες αγορές, η Αθήνα αρχαίες αγορές σαν αξιοθέατα.
3. Το Αμπού Ντάμπι κάνει γερό μάρκετινγκ στα αξιοθέατα του γιατί μπορεί και θέλει να αγαπηθεί από τον κόσμο. Η Αθήνα έχει περάσει από αυτό το στάδιο αρκετά χρόνια πρίν. Πέρασε ακόμα και από αυτό το στάδιο της προδοσίας και τώρα ακριβώς βρίσκεται στο αυτιστικό στάδιο. Ο Αθηναίος/α δεν ενδιαφέρεται για τίποτε αυτήν συγκεκριμένη στιγμή, απλά θέλει να κουλουριαστεί και να λουφάρει στην ασφαλή μήτρα της μάνας.
4. Το Αμπού Ντάμπι αγόρασε το Ντουμπάι για να το σώσει από την καταστροφή, ενώ αντίστοιχα, η Αθήνα αγοράστηκε από το Βερολίνο.
5. ΄Εχουν και οι δύο αρχηγούς από τις ίδιες φυλές εδώ και αιώνες. Οι αντίστοιχες φυλές, Παπανδρέου, Καραμανλή, στα Εμιράτα είναι Ναχάγιαν και Μακτούμ με σκόρ 1-0 υπέρ τον Ναχάγιαν. Τσίπρα, Καταρατζαφέρη κλπ. δεν έχουν, αλλά και αν έχουν, τους μπουκώνουν το στόμα(όταν το ανοίγουν) με πετροδόλλαρα. Παλαιότερα, όπως και στην Αθήνα άλλωστε, είχαν θανατηφόρα ατυχήματα (βλέπε Λαμπράκη).
6. Στο Αμπού Ντάμπι η διαφθορά είναι Ltd.,στην Αθήνα είναι δημοκρατική την έχουν όλοι και παντού.

7. Στο Αμπού Ντάμπι, η διανομή και τοποθέτηση των μεταναστών είναι καθαρά ιεραρχική/ταξική. Τους πολύ πληβείους τους οδηγούν στην έρημο, στην Αθήνα τους έχουν παραχωρήσει την κεντρική πλατεία.
8. Τα παιδιά στο Αμπού Ντάμπι μιλάνε καλύτερα Αγγλικά απ΄ ότι Αραβικά. Στην Αθήνα μιλάνε δύο γλώσσες σε μία.
9. Οι νέοι και άνεργοι κάνουν το ίδιο με τους Αθηναίους: Τρώνε πίτσα και πίνουν κόκα κόλα για πρωινό στο τοπικό τους καφενείο.
10. Οι Αμπού Νταμπιανοί δανείζονται την ιστορία των άλλων και πληρώνουν αδρά για τις υπηρεσίες. Οι Αθηναίοι την μοιράζουν απλόχερα και δεν παίρνουν μία και μετά μετανιώνουν.
11. Οι Αμπού Νταμπιανοί πηγαίνουν με Χάμμερ εκδρομή στην έρημο, οι Αθηναίοι με τα αντίστοιχα αυτοκίνητα κάνουν εκδρομή στην πλατεία Κολωνακίου, Γλυφάδας κλπ.
12.Η πόλη του Αμπού Ντάμπι κτίζεται με γρήγορους ρυθμούς. Μόλις καταλάβουν ότι έχουν τιγκάρει από ασχήμια σαν την Αθήνα, θα αρχίσουν να τα καίνε ξεκινώντας παραδόξως από τα πιο ωραία κτήρια.
( H συνέχεια στο προσεχές τεύχος)

The Greeks are inspired : Το μπουλούκι των εμπνευσμένων

Φαίνεται ότι μερικοί ‘Ελληνες διάβασαν και εμπνεύστηκαν από το άρθρο του κ. Nίκου Δήμου στο lifo σχετικά με το θαύμα του Ντουμπάι και έσφιξαν τα ζωνάρια και τα δόντια μαζί και αποφάσισαν να εκδράμουν στα Εμιράτα ώστε να δούν με μάτια εξ’ιδίων τα αξιοθέατα του Ντουμπάι-Αμπού Ντάμπι και να πάρουν ιδέες.Πώς κατάφεραν δηλαδή αυτοί από το τίποτα (μόνο 2.3 εκ. βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα)να δημιουργήσουν τέτοιο κυκεώνα από αξιοθέατα !! Και εμείς.. ??
Ο φακός της Πηνελόπης, όπως βλέπετε παρακάτω, τους έπιασε εν δράση. Μην ξεχνάτε “bloggers never sleep”!

Το μπουλούκι οδεύει προς το αξιοθέατο “Carrefour” στο Μαρίνα Μολ του Αμπού Ντάμπι.

Το πούλμαν απ’έξω από το Μολ περιμένει το μπουλούκι των “Εμπνευσμένων” για τον υπόλοιπο γύρο στα αξιοθέατα. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όσα πιο πολλά βλέπει κανείς τόσο πιο σωστές αποφάσεις παίρνει.

Καθώς γύριζα πίσω, ολίγον τι αποσβολωμένη, η κόρη μου για να με καθησυχάσει μου είπε “μαμά, κοίτα και ένα πούλμαν Γιαπωνέζων τουριστών, δεν είναι μόνο οι Έλληνες…”. Ευτυχώς δηλαδή, ησυχάσα.

The Grand Old Duke of York : Tips for Debtors

Oh, The Grand Old Duke of York…
And when they were up, they were up,
And when they were down, they were down,
And when they were only half-way up,
They were neither up nor down…(The Grand Οld Duke of Yorκ, nursery rhyme)

Την παραπάνω διαδικασία ακολουθήσαμε όλοι οι παρευρισκόμενοι στην μικρή δεξιώση που δόθηκε πρός τιμή του Δούκα της Υόρκης, Πρίγκηπα Aνδρέα στο Αμπού Ντάμπι. Σηκωθήκαμε όταν μπήκε,καθήσαμε όταν κάθησε, ξανασηκωθήκαμε όταν σηκώθηκε και μείναμε όρθιοι μέχρι να φύγει. Αυτό το τελευταίο, με έκανε να είμαι τώρα οριζοντιωμένη στο καναπέ μου και να γράφω αυτό το ποστ. Τελικά όλες αυτές οι δεξιώσεις είναι σκληρή δουλειά. Δύο ώρες ορθοστασία με τακούνια-δίμετρα για να σταθώ στο “ύψος μου”- που βυθιζόντουσταν στο γρασίδι λές και χόρευα τουίστ και μικροκουβεντούλες που έχουν ειπωθεί εκατομμύριες φορές με τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους. Ο xώρος είναι μικρός και γνωρίζουμε όλοι όλους, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο βρετανικό γκρούπ του Αμπού Ντάμπι.

Ο Δούκας έβγαλε ένα μικρό λόγο για τον εορτασμό των 40 χρόνων της ίδρυσης του κράτους των Ενωμένων Αραβικών Εμιράτων και αμέσως μετά έπιασε ψιλοκουβέντα με τους διάφορους καλεσμένους στο κήπο της βρετανικής πρεσβείας.

Κάποια στιγμή ήρθε και δική μου σειρά και ιδού η στιχομυθία :
-Τα σέβη μου υψηλότατε!
-Ποιό είναι το μέρος καταγωγής σου;
-H καταγωγή μου είναι ο τόπος γέννησης του πατέρα σας, αν δεν κάνω λάθος.
-Ω! Είσαι μια Ελληνίδα λοιπόν.
-Πώς πάνε τα πράγματα εκεί κάτω λοιπόν;
-Πολλά χρέη υψηλότατε και έχουμε στριμωχτεί.
-Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω είναι δύσκολo όταν κανείς έχει βουτηχτεί μέχρι το κεφάλι στα χρέη. Αλλά υπάρχουν πάντα τρόποι και λύσεις για να βγεί κανείς από το τούνελ.
-Ποιοί είναι αυτοί οι τρόποι υψηλότατε; Γιατί μέχρι τώρα από ό,τι φαίνεται, ανακυκλώνουμε τους δανεισμούς.
-Η Σάρα-η πρώην- είναι η πιο κατάλληλη να σου δώσει κάποια συμβουλή, μιας και τα κατάφερε μια χαρά και ξεχρεώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα.
-Τι έκανε δηλαδή;
-Προώθησε τον εαυτό της, τους τίτλους της και τις διασυνδέσεις της.
-‘Eκανε την διαίτα Weight Watchers, αδυνάτισε και μετά έγινε πρέσβειρα της ίδιας της φίρμας.
-Τι εννοείτε δηλαδή να κάνουμε όλοι Ελληνες διαίτα και να αρχίσουμε να προωθούμε την μεσογειακή διατροφή?
-Γιατί όχι;
-Μα, η πρώην σας είχε τίτλο, ήταν γαλαζοαίματη και το πιο βασικό είχε εσάς σαν στήριγμα.
-Μα και εσείς έχετε, αν δεν κάνω λάθος, το καλύτερο υπόβαθρο. Πράγμα που το έμαθα από πολύ μικρός και μάλιστα στο σχολείο. Το θέλετε ή δεν το θέλετε, όσο και σκουριασμένο,καταχωνιασμένο και εντελώς κακοδιατηρημένο, το οικόσημο το έχετε. Το πρώτο μάθημα ιστορίας σε όλα τα σχολεία του Δυτικού κόσμου αρχίζουν με την ελληνική ιστορία.
-Ναι, ναι το ξέρουμε. Όλα αυτά έχουν χιλιοειπωθεί, μέχρι που έχουν γίνει μια καραμέλα διαρκείας στο στόμα μας. Και παραμένει καραμέλα.
-‘Οσο για το ότι είμαι στήριγμα της Σάρας, είναι γιατί έχουμε αναπτύξει μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας.Κάτι που μπορείτε να κτίσετε μεταξύ σας, οι Ελληνες, μιας και είδατε ότι χωρίς αυτό, είτε είστε πλούσιοι ή φτωχοί ή καλοί ή κακοί Ελληνες, όλοι βρίσκεστε στο ίδιο παρανομαστή όσον αφορά την αξιοπρέπειά σας προς τον έξω κόσμο.
-Υψηλότατε, καλά τα λέτε. Αλλά η διατροφή μας είχα μπασταρδευτεί με τα τριγλυκερίδια που έχουν εισαχθεί με τους τόνους, τρώγοντας στα Μακντόναλντς.Και δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να μπούμε σε διαίτα με μεσογειακή διατροφή. Και δεύτερον, αυτή η εμπιστοσύνη που λέτε, είναι χειρότερη και δυσκολότερη και από την διαίτα.
-΄Ελληνας δεν ήταν ο ποιητής που έγραψε εκείνο το ποίημα για την Ιθάκη και έλεγε ότι το ταξίδι αξίζει περισσότερο από προορισμό; Aλήθεια πιο είναι το όνομά του;

Ο μοντέρνος Δούκας απομακρύνθηκε και αναμείχθηκε σε ένα άλλο πηγαδάκι. Εγώ σκούντησα τον Τζόνι για να φύγουμε. Δεν ξέρω γιατί φοράω ψηλά τακούνια τελικά. Ο καθένας πρέπει να στέκεται στο ύψος του, όποιο και να είναι αυτό, για να νοιώθει καλά μέσα στο πετσί του. Aργότερα σκέφτηκα ένα ωραίο τίτλο για το ποστ μου, τον οποίο γράφω πάντα στα αγγλικά :“Bulding Trust among Greeks:A long journey to Ithaka”. Θα μπορούσε βέβαια να είναι τίτλος μελοντικής διπλωματικής για κάθε φιλόδοξο ‘Ελληνα 😉

Bright Young Things : Greeks in Abu Dhabi

Όποια πέτρα και αν σηκώσεις στον πλανήτη έναν Ελληνα θα βρείς από κάτω, μου έλεγε  ο παπούς μου. Κατά καιρούς στα ταξίδια μου, μεγαλύτερης η μικρότερης διάρκειας, έχω συναντήσει πολλούς Έλληνες του εξωτερικού. Κάθε χώρα συγκεντρώνει και έναν ιδιαίτερο τύπο Έλληνα μετανάστη. Η Αγγλία, περισσότερο φοιτητές και ακαδημαικούς.Η Γερμανία πάλι, κατ’εξοχήν χώρα ‘γκασταρμπάιτερς-επισκέπτες εργάτες. Η Αμερική έχει συνδεθεί με την έκφραση  ‘πάω να πλύνω πιάτο’, δηλαδή ώς επί το πλείστον ‘Ελληνες εστιάτορες  και η Αυστραλία, ειδικά η πόλη Μελβούρνη- είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό . Στις δύο τελευταίες  συναντά κανείς   δεύτερης και τρίτης γενιάς Ελλήνων και οι περισσότεροι είναι καλά εκπαιδευμένοι-  φιλοδοξία του μετανάστη γαρ.

Τώρα το Αμπού Ντάμπι και τον Ντουμπάι,  που βρίσκονται στην διαδικασία δημιουργία τους σε πραγματικές πόλεις, σύμφωνα με τα αμερικάνικα πρότυπα, όπως είναι φυσικό έχουν προσελκύσει  πολλούς μετανάστατες από πολλές χώρες με πολυποίκιλες ικανότητες και επαγγελματικές ιδιότητες. Τα Ενωμένα Εμιράτα  είναι ένας χώρος που υπάρχει  μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ του εργατικού δυναμικού. Και σύμφωνα με την προτίμηση των Αράβων γηγενών  έχουν την ακόλουθη σειρά προτεραιότητας:  Αμερικάνοι, Βρετανοί, Καναδοί-το εκπαιδευτικό σύστημα των Εμιράτων στηρίζεται στο Καναδικό πρότυπο-οι Ινδοί (από λογιστές μέχρι και εργάτες), Φιλιπιννέζοι (σερβιτόροι και γενικά κετερινγκ) και οι Λιβανέζοι και Αιγύτπιοι που παίζουν παντού γιατί  έχουν το ατού της Αραβικής γλώσσας.

Και ανάμεσα σε αυτούς  βρίσκουμε και τους Έλληνες που κατάφεραν να ανταγωνίζονται το βαρύ πυροβολικό (Αμερικάνους, Βρετανούς και τους υπόλοιπους προνομιουχους Δυτικούς Ευρωπαίους), νέα και έξυπνα παιδιά εξοπλισμένα με χίλια δύο πτυχία  και με πραγματικά κότσια. Γιατί είναι πολύ διαφορετικό να μεταναστεύεις στη Δύση με τα πτυχία σου και άλλο να γυρίζεις την πυξίδα σου προς την Ανατολή και στα ξεχασμένα- ή που θέλεις πάσης θυσίας να ξεχάσεις- γονιδία σου.  Αυτά τα παιδιά συνάντησα εχτές το βράδυ στη συγκέντρωση των Ελλήνων στο Αμπού Ντάμπι και χάρηκα πολύ γιατί έβλεπα νέα παιδιά- Eλληνάκια  που βρίσκονται στο ξεκίνημα της πραγματοποιήσης των ονείρων και φιλοδοξιών τους. Παιδιά με αυτοπεποίθηση, ενθουσιασμό που ξέφυγαν από το προστατευτικό κλοιό της πατρίδας, της Δύσης και της συνήθειας και πήραν τα ρίσκα τους. Γιατί χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει και επίτευγμα.

Κλείσαμε ραντεβού να ξανασυναντηθούμε, γιατί θέλω να βρεθώ ανάμεσα και κοντά  σε αυτή τη διαφορετική Ελληνική πάστα ανθρώπων. Με γεμίζει αισιοδοξία η σκέψη ότι η φυλή μου υπάρχει δημιουργεί, ξεχωρίζει και παίζει άφοβα στο διεθνή ανταγωνιστικό στίβο.

UPDATE : Eπειδή έχω πολλές ερωτήσεις σχετικά με δουλειές στο Αμπού Ντάμπι θα ήθελα να σας επισημάνω ότι δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να δώσω τέτοιου είδους απαντήσεις. Καλύτερα να ανατρέξετε σε ιστοσελίδες ή σε διάφορες ιστοσελίδες όπως Emirates Greeks στο Facebook….

Building on the moon

“In the centre of Abu Dhabi, you see glass walls, with the sun reflecting off them, coming back off black asphalt, so that you can’t wait to get out of there and into a chilled building.” Norman Foster. Undoubtedly, Abu Dhabi follows Dubai’s path. Tall skyscrapers are springing everywhere like mushrooms. Among them, there are some constructions which really make  difference as The Central Market in Abu Dhabi and the scale models of the museums on Saadiyat  island. In the latter,  another scale model was added,  the Zayed National Museum  by the architect Norman Foster, who gave an inspirational lecture at one of the main universities in Abu Dhabi.   Foster advises an ethic of returning to traditional methods of construction to get “more with less”, marrying state-of-the-art technology with the skills and building crafts honed over centuries. His beliefs are obvious in his three constructions: the Souk , the Masdar-0% carbon city and the museum.

Zayed National Museum

He said about architects:

“An architect must grasp all aspects of a city’s life, from sculpting its sleekest towers to channelling its gutters and drains. Architects need to go beyond simply designing buildings, to extrapolate a world view that can revilatise whole neighbourhoods and offer its inhabitants a better life.They must be schooled in social theory while demonstrating business verve, understanding the implications of climate change while exuding mathematical expertise. They must combine a flair for physics with an artist’s imagination, while assimilating traditional building methods, learned over centuries, with the cutting-edge advances of contemporary science”

“If, as an architect, you believe there is a future beyond cheap energy and gas, then it’s very interesting. We’re trying to anticipate a future where we make spaces comfortable without using cheap energy. This is generating an architecture that is unique.’

Αbout Abu Dhabi :

“You’re doing the equivalent of putting a man on the moon running laboratories with air-conditioning 24 hours a day in the middle of the desert, with no access to cheap oil, generating solar energy, and processing waste on site. You need to be very clever.”

The basic power needs are heightened, of course, in a region where the economy is driven by oil, and in an age now hyper-aware that one day, fossil fuels will run dry.

“We build structures higher in the air, not to say, ‘here I am’ – though they do say that – but to seek to pull the breeze to a higher altitude. This was happening before anyone invented the generation of electricity.

“We must use the intellect and experience to build cool places in the desert, and through using these techniques, we can anticipate a world without cheap energy. If humanity aspires to those standards, we can learn from those traditions, to create desirable places to live.”

“It is evident that things are happening in a different way here(Abu Dhabi).It is no accident that this pioneering work is happening here and not anywhere else in the world. With Masdar, and with the museum, we’re seeking to work with the elements, to do more with less. We’ll be working the way people worked centuries ago – to make a desirable oasis in the desert.”

The Gulf region  is big business for Foster + Partners, the company he founded, has at least five large-scale projects underway in the UAE.