Chelsea Flower Show 2016

 

The life connoisseurs say that patience is from the highest virtues and probably they have right. I had booked my tickets for Chelsea Flower show long time ago, at that time of the year that someone has nothing to look forward. Christmas and New Year celebrations were over  and the next holiday is quite far away, let alone the next payment day which is just a bank transaction from the current  to the credit card account. Through all these months being occupied with the daily working routine  I had forgotten the second round of “Christmas time” the flower show at Chelsea. And there you are! The tickets arrived promptly and along with my friends were visiting one of the best shows of the year that the English life can offer!

The prominent flower colour for this summer  is definitely the purple and the rotten apple.

In the interior space of the Chelsea ground the  flowers and strawberries’ fragrances were creating euphoria to the visitors.

IMG_0627

Husqvarna Garden by Charlie Albone. The cottage flowers (lupins, hollyhocks) entertain the formal garden. This was very inspiring idea for my own garden.

IMG_0673

The Chelsea Barracks Garden by Jo Thompson. The garden was inspired by the huge developments of apartments next to Chelsea hospital which prices are in the range 2-5 millions pounds!IMG_0645

L’Occitane Garden by James Basson. It seemed to me that this year the same garden was much more scruffier and drier.

IMG_0677

 

IMG_0653

The Cloudy Bay Oven by Sam Ovens.  His winemaker sponsor wanted him to echo the flavours of sauvignon blanc in his planting.IMG_0679

Red handmade 5000 crochets poppies  covered the whole ground front of the Chelsea hospital.IMG_0617

Click, click,click … I heard the sound of the iphones taking pictures and saw a bunch of people through the hole of this structure. I couldn’t imagine what was the object of their admiration.

IMG_0620

I had to go around to find out  what was about all this fuss. The Queen’s profile !

IMG_0694

Small is beautiful : This cute garage/garden designed by Kazuyuki Isihara. If you have space this is a nice compact idea, two in one: Garage & Garden!

Heston Blumental on a budget

Judging by his name(Heston Blumental), I’m quite sure that Heston’s godmother hadn’t any affiliation with the Greek language. For those who don’t know anything about the person, I will give a little resume. Blumental is one of the celebrity British chef. His cooking is based on science, smells etc. His first restaurant, Fat Duck in Bray(South England) had three Michelin stars. Lately,he has opened a new restaurant with the name Dinner at Mandarin Oriental Hotel,London (1 Michelen). Blumental-a smart guy after James Oliver- decided to go with the wind and in the middle of the financial crisis, offers a menu of three courses on a budget of 32 pounds only. At this point, exactly, I made my appearance. Marta, my best friend (yes, still have best friends, 2nd best…a whole hierarchy of friendships) managed triumphantly to book a table of four. And I say “triumphantly” because in order to book a table at Blumental’s you need at least two months in advance. Marta, her sister, me and Marta’s little son-for my surprise, they accept children as well- had a lovely lunch at the restaurant among other celebrities. This time, the crowd was a mix of BBC presenters, Guardian journalists, footballers and old money-people who spend their christmas’s holiday hunting at Yorkshire country. All of us in the spacious room of of the hotel, decorated as business class airport hall and with a view at the Hyde Park, were eating the specialities of Heston under the eyes of the very attentive East-European waiters.


The restaurant with a view at Hyde Park

The glass wall of the Kitchen gives you the opportunity to have a glimpse at the havoc of the Kitchen

Κρίνοντας από τον όνομά του(Heston Blumental), είμαι σίγουρη ότι η νονά του Ηeston είχε μαύρα μεσάνυχτα όσον αφορά την Eλληνική γλώσσα.Για όσους δεν ξέρουν το όνομά του θα δώσω μια μικρή περίληψη περί τίνος πρόκειται. Ο Heston Blumental είναι από τους διάσημους Βρετανούς σεφ που συνδύασε το μαγείρεμα με την επιστήμη, χημεία, όσφρηση κλπ. Το πρώτο του εστιατόριο στο Bray (Ν. Αγγλία) είχε τρία Μίσελεν αστέρια. Πρόσφατα, άνοιξε ένα καινούργιο εστατόριο με το όνομα “Dinner” στο ξενοδοχειο Μandarin Oriental στο Λονδίνο (1 Mίσελεν). Ο Blumental είναι έξυπνος άνθρωπος-μετά από τον James Oliver- ακολούθησε το ρεύμα της εποχής και μέσα στην οικονομική κρίση εισήγαγε ένα μενού τριών πιάτων στη τιμή των 32 λιρών. Σε αυτό το σημείο, ακριβώς, κάνω και εγώ την εμφανισή μου. H Μάρτα, η καλύτερή μου φίλη (ναί, έχω ακόμα καλύτερες φίλες, 1η, 2η… ολόκληρη ιεραρχεία στο βασίλειο των κοινωνικών συναναστροφών) κατάφερε θριαμβευτικά να κλείσει τραπέζι για τέσσερα άτομα. Και λέω “θριαμβευτικά” γιατί για να κλείσει κανείς τραπέζι σε αυτό το εστιατόριο, πρέπει να το σκεφτεί περίπου δύο μήνες πρίν. Η Μάρτα,ο μικρός γυιός της (δέχονται και παιδιά για μεγάλη μου έκπληξη) η αδελφή της και εγώ είχαμε ένα όμορφο μεσημεριανό γεύμα μαζί με τους υπόλοιπους διασήμους. Το πλήθος απαρτιζόταν από τηλεπαρουσιαστές του ΒΒC, δημοσιογράφους του Γκάρντιαν, ποδοσφαιριστές, και παλιό χρήμα-άνθρωποι που πάνε για κυνήγι στο Yorkshire την περίοδο των Χριστουγέννων. Όλοι εμείς, λοιπόν, μέσα στην άνετη αίθουσα του ξενοδοχείου που μοιάζει με αίθουσα(business class) αεροδρομίου , γευτήκαμε τις σπεσιαλιτέ του Heston κάτω από την ματιά των πρόθυμων σερβιτόρων από το Ανατολικό Μπλόκ.


Lemon salad: Goat’s curd, Buckler Soller & Raisins.: It was the least satisfactory of the other two courses. Too bitter for my taste.


Ragoo of Pig Ears Anchovy, Onions, Parsley. It was the best plate. All the ingredients were blended together nicely, giving a subtle salty taste which is my favourite.


Orange buttered loaf-Mandarin thyme sorbet. The sorbet was better than the loaf which despite was caramelised (outside) successfully, the inside had the taste of bread.

I have to say, all the performance was quite pleasant, if you overlook the waiting time between the courses which was too long.
Marta’s son was the first he noticed it and started shouting-quite right according to me. I would do the same if I was in his age, unfortunately I was waiting patiently. This is the curse of being an adult.

Πρέπει να πω ότι όλη η παράσταση ήταν αρκετά ευχάριστη, αν κανείς παραβλέψει το μεγάλο διάστημα που έπρεπε να περιμένουμε μεταξύ των πιάτων. Ο γυιός της Μάρτα άρχισε να διαμαρτύρεται φωνάζοντας και πολύ σωστά έκανε. Θα έκανα και εγώ το ίδιο αν ήμουν στην ηλικία του. Δυστυχώς περίμενα υπομονετικά το επόμενο πιάτο. Αυτή είναι η κατάρα του να είσαι ενήλικας.

The Audience

I’ve been an audience for quit a while now
and I love being it nothing beats the buzz of being ‘there’
sitting among my fellow audience members hearing them laugh, smelling them,
clapping to the rhythm of their clapping
sometimes I’m more interested in them than in the show
I wonder how long I could watch them
probably as long as I could stand them watching me
but there’s so many of them
and I am on my own
I’d be outnumbered
Let’s play it safe
We’ll watch the audience together.

Απ’όλα έχει ο μπαξές του Λονδίνου. Από Σιντερέλα (βλέπε Κέιτ Μιντλετον) μέχρι Σαίξπηρ. Και στα ενδιάμεσα θεατρικές παραστάσεις που σε ξαφνιάζουν και την τόλμη τους και την ευρηματικότητά τους. Το τελευταίο ήταν μια παράσταση στο μικρό θεατράκι του Σόχο μέσα στην καρδιά του Λονδίνου με τίτλο ‘the audience/το κοινό”. Η Βελγική θεατρική ομάδα “Ontroerend Goed” είχε κάνει πάταγο με την ίδια παράσταση στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου και είχαν ακουστεί φοβερές κριτικές όπως : “Cleverly deployed, awkwardly funny and not a little unsettling-Δουλεμένο έξυπνα, αδέξια αστείο και ανησυχητικό”. Δεν ήθελα τίποτε παραπάνω, πήρα αγκαζέ τον Τζόνι και “βούρ” στο θεατράκι. Δεν χρειάστηκε καν να κλείσουμε θέση και το εισιτήριο είχε μόνο 15 λίρες.
Στην είσοδο μας ρωτήσανε αν θέλουμε να βγάλουμε τα παλτά μας και να αφήσουμε τις τσάντες μας, μιας και είναι μικρός ο χώρος. Υπακούσαμε ενθουσιασμένοι. Περισσότερο ο Τζόνι παρά εγώ. Εγώ, ακόμα μετά από τόσα χρόνια μέσα στον κόσμο, δεν έχω εντελώς εκπολιτιστεί, οι ελληνικές καχυποψίες είναι καλά κουρνιασμένες μέσα μου για καλό ή για κακό.

Βρήκαμε κάποιες θέσεις ακριβώς στο κέντρο για να έχουν την σωστή προοπτική- το κέντρο της σκηνής- και μάλιστα θέσεις με μικρόφωνο! Καθήσαμε ανάλαφροι και πανέτοιμοι.Tα φώτα χαμήλωσαν και ένα ηθοποιός βγήκε στη σκηνή με το βίντεο πάνω στο τρίποδο και άρχισε να μας παίρνει βίντεο όλους τους θεατές. Ξαφνικά η μεγάλη οθόνη του θεάτρου γέμισε με τις δικά μας πρόσωπα. Ζούμαρε στα πρόσωπά μας και η γυναικεία φωνή της ηθοποιού περιέγραφε τις σκέψεις του καθενός κρίνοντας από την εμφάνισή μας. Αργότερα ακούστηκε η ιδιωτική συζήτηση που είχα με το Τζόνι σχετικά με το ζαμπόν και αν θυμήθηκα να βάλω στο ψυγείο(ευτυχώς δηλαδή, θα μπορούσαμε να λέγαμε και τίποτε άλλο…). Αργότερα άρχισε η επίδειξη μόδας των ηθοποιών με τα πάλτα μας και τις τσάντες μας που είχαμε αφήσει στην είσοδο για να μην μας βαραίνουν.’Αδειαζαν όλο το περιεχόμενο στο πάτωμα του παλκοσένικου (τι σου είναι τούτοι οι ΄Ελληνες με το ενστικτό τους-σιγά μήν έδινα την τσάντα μου σε κάθε “Τζώρτζ Μαίκλ” που μου την ζητάει ). Σε μια τσάντα βρέθηκε και ένα μπλε σλιπάκι. Ακολούθησε η δωροδοκία ενός ηθοποιού προς μια κοπέλλα στα μπροστινά καθίσματα να ανοίξει τα πόδια της, προτρέποντας και τους υπόλοιπους θεατές να τον σιγοντάρουν. Τελικά δεν ευδοκίμησε ούτε η δωροδοκία ούτε η προτροπή. Η μάζα (εμείς οι θεατές) αποδείχτηκε ότι είχε ήθος.

Στο τέλος της παράστασης τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών δηλαδή των θεατών ήταν αρκετά ανάμικτα. Μερικοί την βρήκαν αστεία, άλλοι χονδροειδή, αλλοι ρατσιστική… Όσοι από τους θεατές έκφρασαν τα τελευταία, είχαν δείξει με τα δυνατά σου σχόλια από την αρχή της παράστασης ότι ίσως είχαν διαβάσει πολλά γύρω από την συγκεκριμένη παράσταση.

Εγώ την βρήκα ενδιαφέρουσα και φρέσκια ιδέα με φοβερές δυνατότητες ίσως αυτό που έλειπε από την ομάδα των παιδιών (πολυ νεαρή ηλικία) μια γερή διανοουμενιστική βάση για να δέσουν μαζί όλες αυτές οι τολμηρές αμφιλεγόμενες ιδέες και να δώσουν ένα πιο ολοκληρωμένο μύνημα. Μου φάνηκε λίγο ξεκρέμαστο. Αλλά πάλι όλο αυτό διαδραστικό στάτους που διέπεε όλους εμάς τους θεατές ανα πάση στιγμή κατά την διάρκεια της παράσταση και αλλαγή από θεατή σε πρωταγωνιστή και τανάπαλιν ήταν αρκετό να μου δημιουργήσει μια ανησυχία και ανάμικτα συναισθήματα και αρκετά ερωτηματικά. Ίσως να είχαν πετύχει το στόχο τους όσο αφορά τη θέση μας σαν θεατές. Παντούς είδους θεατές είτε σε θέατρο είτε στα καθημερινά γεγονότα που επηρεάζουν το καθημερινό μας στάτους.

London riots (τα άπλυτα στη φόρα)

Λένε τα ξαδέλφια είναι οι πρώτοι φίλοι των παιδών. Και κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει καλύτερα από αυτούς την τρελή σου οικογένεια, με τα καλά κρυμένα μυστικά της κάτω από το χαλί.
Αυτή τη στιγμή έτσι αισθάνομαι και εγώ, σαν την καλή ξαδέλφη που γνωρίζει πολύ καλά αυτή τη μεγάλη οικογένεια – Αγγλία.

Χρόνια τώρα είναι αυτό το πρόβλημα της νεολαίας και των διαφορών συμμοριών στην κοινωνία της Αγγλίας. Τα μαχαιρώματα στα καλά καθούμενα στο δρόμο,οι ληστείες, οι ζημίες σε βιτρίνες από τα μπουλούκια παιδιών, μαύρων και άσπρων, με κουκούλες ήταν καθημερινά ο φόβος και ο τρόμος σχεδόν όλων των κατοίκων του Λονδίνου και των άλλων μικρών και μεγάλων πόλεων της Αγγλίας.

Στην αρχή, μου είχε κάνει εντύπωση (βλέπε αγνή ελληνοπούλα) αυτό το είδος χειραφέτησης της νεολαίας(παιδιών), η παθητική στάση των γονέων και το “νταντά στάτους” του κράτους όσον αφορά το μεγάλωμα των παιδιών. Τα μαιευτήρια ήταν γεμάτα από 15χρόνα κορίτσια, μην πω λίγο παρακάτω, με τους φίλους τους(στην ίδια ηλικία) ή χωρίς. Οι κοινωνικές παροχές του κράτους τους βοηθούσε να ανεξαρτοποιηθούν-σπίτι, επίδομα κλπ- από αυτή την μικρή ηλικία αν ήταν ‘μόνες’ μητέρες .

Οι λόγοι των ταραχών του Λονδίνου είναι ίσως ένα μείγμα πολλών αιτιών. Η πολυπολιτισμικότητα,η φτώχια,οι χαλαροί οικογενειακοί δεσμοί, η έλλειψη πατρικής φιγούρας που μπορεί να εξασκήσει κάποια εξουσία κυρίως στα αγόρια, τα οποία βρίσκουν προστασία και παρηγορία σε αυτές τις συμμορίες,η έλλειψη εκπαίδευσης αμφοτέρων γονιών και παιδιών..κλπ Και όλα αυτά μέσα στο γενικότερο κλίμα του υλισμού της εποχής μας δεν βοηθάνε αυτούς τους ευάλωτους νέους να αναπτύξουν την στοιχειώδη και απαραίτητη ηθική πυξίδα.

Και βεβαίως τα νήματα αυτών των συμμοριών κινούνται από ‘δυνατούς’ με ατέλειωτη αντζέντα συμφερόντων. Τώρα βέβαια ο Κάμερον ζήτησε βοήθεια από τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης και μάθαμε και τα δικά του, αυτός κουλαντρίζει 400 συμμορίες!Στο Λονδίνο αυτή τη στιγμή είναι λιγότερες-περίπου 140 με την πιο επικίνδυνη συμμορία Gas Gang στο Μπρίξτον.

Μέχρι πρότινος τα κακώς κείμενα της αγγλικής κοινωνίας τα ξέραμε οι εντός των τειχών, τώρα ανοίξανε οι πόρτες και τα παντζούρια και γίνανε γνωστά και στην διεθνή κοινότητα. Σαν τις πολυκατοικίες το καλοκαίρι που βγαίνουν τα ‘άπλυτα’ κάθε οικογένειας από τα ανοιχτά παράθυρα.

Γεγονός είναι, βέβαια ότι αναπτύσσεται ένα γενικότερο κλίμα αυταρχισμού και συντηρητισμού στην Βρετανία αλλά και σε όλη την Ευρώπη, κάτι βέβαια που έρχεται σε αντίθεση με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και κατά επέκταση των κοινωνικών πλατφόρμων του Διαδικτύου. Το τελευταίο νομίζω μακροχρόνια θα παίξει το ρόλο ισορροπίας για κάθε διάθεση προς εξτρεμισμό.

A stroll through the masculine Piccadilly

Mία από αυτές τις ημέρες που ήμουν στο Λονδινάκι έκανα μία από τις πλέον συνηθισμένες αγαπημένες  μου βόλτες, δηλαδή διέσχισα  το πάρκο του  St James  με περιορισμό το Πικαντίλη. Πολλές φορές όταν βρίσκομαι σε αυτή την περιοχή έχω την αίσθηση ότι είμαι στο Αγιο Ορος  α λα ανγκλέ. Και βέβαια στο Πικαντίλη η είσοδος είναι ελεύθερη για τις γυναίκες  και ο περίπατος γύρω από τα κελιά/μαγαζιά των μοναχών επιτρέπεται, αλλά μετά από λίγο νοιώθεις λίγο αμήχανα αν είσαι γυναίκα. Σχεδόν όλα τα μαγαζιά είναι αφιερωμένα σε αντρικά καλούδια,  δηλαδή πρίν o Mαρκόνι εφεύρει το ραδιοφωνάκι του και

φέρει τα πάνω κάτω με τις πρώτες καταναλωτικές ανάγκες των ανδρών(δες γκατζετάκια iphone…κλπ.), όπως  κάβες, καπνοπωλεία, πουκαμισάδικα, παπουτσαδικά κλπ., όλα για άνδρες. Και συνήθως όλα αυτά τα μαγαζιά είναι και προμηθευτές του παλατιού και των παρακλαδιων αυτών. Πρώτος σταθμός μου ήταν το νούμερο 3 St. James st,στη κάβα Berry Bros and  Rudd D. για να προμηθευτώ το λικεράκι με Τζίντζερ που έπινε σαν τονωτικό ο Eντουαρντ VII πριν βγεί για κυνήγι. Εγώ βέβαια δεν βγαίνω για κυνήγι αλλά κάθομαι μπροστά στην τιβούλα και παρακολουθώ την Κέρστι και τον Φιλ να μου παρουσιάζουν τα νοικοκυριά των άλλων, στην εκπομπή  ‘relocation, relocation’. Μπαίνοντας στη Κάβα, με την  Ντικένσιαν ατμόσφαιρα,  έχει κανεις την αίσθηση ότι από κάποια γωνία θα πεταχτεί ο Πιπ και Εστελλε απο τις Μεγάλες Προσδοκίες. Ολη η διακόσμηση είναι από ξύλο μαύρο ή σε φυσικό χρώμα  με μια σειρά από  δωμάτια  για τους γευσιγνώστες του ουίσκι, του κρασιού, σαμπάνιας  κλπ. Δηλαδή κάποιος περαστικός μπορεί να τρυπώσει μέσα να πιεί το ποτηράκι του και να συνεχίσει. Τσίμπησα και εγώ  το μπουκαλάκι μου και ανηφόρισα για άλλους προοορισμούς.  Πέρασα από το καπνοπωλείο, James Fox όπου προμηθεύονται τα πούρα τους οι ειδικοί και μή και να πω την αλήθεια, για μια στιγμή ζήλεψα αυτούς που καπνίζουν πούρα.Κρίνοντας από τη μυρωδιά θα πρέπει οι καπνιστές να παίρνουν μεγάλη ευχαρίστηση. Αλλα όπως συνήθως όλα τα καλά-με ηδονιστικές προεκτάσεις-  στη ζωή κάνουν κακό στην υγεία όπως λένε και ειδικοί. Εστριψα στην Jermyn St. και πέρασα από το περίφημο παλιό εστιατόριο Wiltons με το παραδοσικό αγγλικό μενού, θαλασσινά και κυνήγι.  Την προηγούμενη βραδυά που το είχαμε επισκεφθεί με φίλους,  είχα διαλέξει σαν δεύτερο πιάτο φασιανό και ήταν πράγματι μούρλια. Ακριβώς ότι πρέπει για ένα παγερό βράδυ στο Λονδινάκι συνοδευόμενο με το κόκκινο κρασί που μας πρότεινε ο Ιταλος σερβιτόρος.  Ο οποίος πριν   μου το σερβίρει,   μου έδωσε πρώτα μια γουλιά, υποτίθεται για να το δοκιμάσω,  λές και θα του έλεγα  ‘μπλιαχ,είναι χάλια φέρε μου αλλο’.  Αυτή η διαδικασία, τις περισσότερες φορές, είναι τόσο ‘φτιαχτή’ που πολλές φορές μου προκαλεί γέλια. Το εστιατόριο ήταν το στέκι του Αλαν Κλαρκ -ο μοναδικός  υπουργός με το δικό του Κάστρο επί Θάτσερ- και  περίφημος Diarist. Παρόλο που ήταν συντηρητικός μέχρι το κόκκαλο, τα ημερολόγια του ήταν γνήσια με χιούμορ, συναίσθημα, δηλαδή με λίγα λόγια,  ανθρώπινα. Ηταν από τα βιβλία που  μου έδωσαν έμπνευση για να αρχίσω τη γραφή των δικών μου ημερολογίων.  Εκείνο το βράδυ, δεν είδαμε  το Αλαν βέβαια ,  άλλα είχαμε άλλο χάπενινγκ για να διανθίσει την βραδιά μας.  Ηρθε και κάθησε δίπλα  μια μικρή ‘πριγκηποπούλα΄, η Μπέατρις, η εγγονή της Μεγαλειοτάτης και  κόρη του Αντριου, η οποία ήταν φανερά αδυνατισμένη και συνοδευόμενη από  το Λόλη της (ένα είδος αναρριχώμενου κρίνοντας από την προφορά του). Λίγο παρακάτω, μπήκα το   τυράδικο  Paxton&Whitfield και αγόρασα  Wensleydale που είναι το πιο  κοντινό τυρί στη γεύση της φέτας. Δεν ζήτησα φέτα για να μην αναστατώσω χωρίς λόγο τους υπαλλήλους, δεν φταίνε άλλωστε σε τίποτε. Βέβαια δεν άντεξα και ρώτησα  άν έχουν ελληνικά τυριά για να πάρω την αρνητική απάντηση που περίμενα. Για μένα το καλυτερότατο τυρί  είναι η γραβιέρα Μετσόβου από το Ιδρυμα Αβερωφ και ας κοκορεύεται ο Τζόνι ότι τα καλύτερα σκληρά είναι τα δικά τους(βρετανικά). Υπόψιν,  τα τυριά συμπεριλαμβάνονται μέσα στα χρόνια και άλυτα προβλήματα ένος γάμου μεταξύ μια Ελληνίδας και ενος Αγγλου./

Και με τυριά παραμάσχαλα  να μυρίζουν μέσα στην σακούλα, έκανα δεξιά, αριστερά  και ίσια και τσούπ  βρέθηκα στη πλατεία  St. James, κατευθυνόμενη ολοταχώς  προς  το καλύτερο μυστικό-που αυξάνει τους παλμούς οποιουδήποτε έχει στενή σχέση με τα βιβλία – που κρύβει  η πλατεία  : Τhe London Library: Η μεγαλύτερη ανεξάρτητη δανειστική βιβλιοθήκη. Eκεί χάθηκα σε  με μια δεύτερη  Ντικένσιαν ατμόσφαιρα, χαζεύοντας  και ξεφυλίσσοντας  τα βιβλία της βιβλιοθήκης. Αργότερα πήρα το δρόμο του γυρισμού, έτοιμη πιά  να καταναλώσω τα ψώνια μου μπροστά στο Φιλ και την Κέρστη να μου δείχνουν τα σπίτια που ανακαλύψαν καιταυτόχρονα να είμαι συνδεδεμένη  με τα Ελληνάκια φιλαράκια  μου στο FB και στο Τουίτερ 😉

* The name Piccadilly arises from a tailor named Robert Baker, who owned a shop on the Strand, in the late 16th century and early 17th century. He amassed a large fortune by making and selling piccadills(also called picadils or pickadils—stiff collars with scalloped edges and a broad lace or perforated border), that were then in fashion”.