Stay angry, don’t fall asleep and try to change the world

“Stay angry, don’t fall asleep and try to change the world” Matthieu Pigasse, the enfant terrible of French finance(CEO of Lazard).

I found his words so refreshing and somehow motivated me again to have a second look at the aftermath of the financial crisis mainly in Greece and consequently in Europe.

This Sunday, the Greeks are voting for local mayors and  representatives in the European Parliament. The leaders of the two major parties have excelled in rhetorics. Tsipras  (Syriza) says that he will end the burden of the bailout programme….(the most appealing lullaby) and Samaras bullies the voters by using the two magic words “last chance” to carry on with the programme… 

There are some other parties/movements more towards the political centre with no real leaders, the  Communist Party KKE,  which plays the Wendi’s (Peter Pan) role in the people’s conscience  and the  nazi party Golden Dawn, which is rising dangerously and unsurprisingly.  It is  quite common in the countries of high corruption, the people lose all their belief in politics and political persons (see rise of Islamism) and start behaving badly in an extreme way.

But again, the solution of minimising the above danger is in the hands of the more well off people, the elite. They will be able with their vote and their influence  to enforce the uttermost and desperate need of Greece, at the moment, which is even more important than the financial upheaval, the establishment of strong Institute of laws. This will stop the series of puppetry behaviour of the government concerning the announcement now and then of various  taxes and changing property laws. This will be the only way to protect themselves from the angriness of the more vulnerable, uneducated milieu with instincts of that of wild animal as well as enforce the repatriation of the lost Democracy.

Therefore, today all of those of you who are in the opposite side of the extreme parties, stay angry, don’t fall asleep and go to vote whatever party suits you best, but don’t forget the real target is to force your parties to establish the indisputable Institute of laws in Greece. This is the first step towards repatriating the country’s respect in the whole world.

Happy Sunday!



Strolling around Plaka, Athens

“We are what we repeatedly do” Aristotle.One sunny day of February, I was back in Athens and I was strolling around Plaka, Athens. Years and years the same pilgrimage, back to my home town and strolling around the same places again and again. Never tired doing so! And every time, I’m discovering something new.

Old houses have been renovated smartly and with care, taking into consideration the environment!


In every step around this area ,the visitor will come across of different archaeological monuments :The Tower of Winds.


Another house nicely renovated. I’m sure the group of Atenistas who painted the stairs in Kolonaki had never noticed what colours have been used so far in renovating old places in Athens, or they were newly arrived immigrants from Brazil bringing with them tones of paint.



The museum of Greek folk music instruments.


Lysicrates Monument

It is supposed to be the most expensive address in Athens -Dionysou Areopagitou st.- with a view of 3000 years of history & glory-Parthenon.

Whatever is going on, there  is always a table in the sun and a friend to talk to by drinking your coffee. This is Greece for you!


Lycabettus hill :  View from the upper floor of the Acropolis Museum

At the entrance of the Acropolis Museum the excavations are still on.Nothing stops the archaeologists.The treasures to be found are still innumerable.


At the Acropolis museum restaurant with the most beautiful view and the simplest food which is equally gorgeous.

Still, I remember the taste the cheese pie in the picture below! The whole secret was hidden in the making of the philo.


P1080996The museum has beautiful and exclusive presents!

The nice necklace is made of silk and in various combination of colours.

And a nice tote bag(pic. below) with the picture of Athena in order to make a difference -a cultural one  😉

For Most of History, Anonymous was a Woman

The other day, I had dinner with one of my new friends, a prominent female figure in her country, Kazakhstan. We talked about many things and mostly we were exchanging small information about our past as it happens in every new relationship.

She was telling me stories about her family and images-1how they coped after the collapse of the Soviet Union and the independence of Kazakhstan from the motherland Russia. She described this period as “the years of starvation”. No jobs,no money,no food.

Interestingly, she mentioned herself and her sister as the main force of rescuing her family. They went out to find any kind of job they were able to do in order to support their mother and 3 brothers. And they weren’t the only women that they did so. During this harsh period, mostly the women went to work  as unskilled workers, no matter of their education and status. The men, like her brothers, stayed at home cocooning with company their pride. My friend added “sometimes women didn’t want their man to work in low skilled jobs, so they took all the responsibility, in order to protect them from humiliation”.

During my friend’s story telling, I was contemplating about the women in Greece of the crisis and the uncountable examples of Greek educated women who are working in supermarkets cash counters, painting jobs … Many of them are the sole breadwinners of their family because they Can(for multiple reasons).

When the real crisis knocks the door, the masks come off and we can see how far we have come from the time that Virginia Woolf said “for most of history, Anonymous was a woman”.

Greeks in search of an identity

Katerina Moutsatsou’s youtube, as the status of a fb friend poured a string of comments. All tried to justify why they did or didn’t like it. From the youtube’s content, but as well, from the comments, I noticed a desperate effort of finding out what is our Greek identity. Who we are? However, how we can establish an identity in a country which is in a process of continuous division? Starting from the 36 political parties, the football teams: Panathinaikos, Olympiakos…, Athenian, provincial Greeks…And lately, we have another division : hellinakia & hellinares -the good and bad… Let alone the social classes, in this point, we’re all aristos, as they say : We’re all Greeks.
All the above, reminds me a bit of a greek children’s game “Where, where is the ring and the secret of our identity?”.
I can give a small hint for this game by posting three videos. The first one is a youtube with Moutousi (I found in the status of my friend, Ritsa Masoura ), the second is Moutsatsou’s youtube and the third is about the promotion of Stockholm’s brand. I labeled them according to my own interpretation, without the intention of preoccupying you. Enjoy and think about!

Το μικρό σποτάκι της Κ. Μουτσάτσου στο στάτους ενός φίλου στο fb άναψε φωτιές στο Διαδίκτυο. ‘Ολοι προσπαθούσαν με μακροσκελή σχόλια να εξηγήσουν γιατί τους άρεσε ή δεν τους άρεσε. Από το περιεχόμενο του βίντεο αλλά και από τα σχόλια, διέκρινa μια απεγνωσμένη προσπάθεια ανεύρεσης της ελληνικής ταυτότητας.Ποίοι είμαστε άραγε ; Πως μπορούμε να καθιερώσουμε μια ενιαία ταυτότητα σε μία χώρα που είναι σε διαδικασία συνεχούς υποδιαίρεσης.Αρχίζοντας από 36 πολιτικά κόμματα, συνεχίζοντας με τις ποδοσφαιρικές ομάδες: Παναθηναικούς, Ολυμπιακούς, Αθηναίους,βλάχους .. Και τώρα τελευταία έχουμε και μια άλλη υποδιαίρεση: τα ελληνάκια και τους ελληνάρες-οι κακοί και καλοί, και πάει λέγοντας. Αφήνοντας κατά μέρος τις ταξικές υποδιαιρέσεις, γιατί εκεί είμαστε όλοι αριστοκράτες-όπως το γνωστό : “είμαστε όλοι Ελληνες”.
Γράφοντας τα παραπάνω, μου έρχεται στο νού αυτό το παιχνίδι που έπαιζα όταν ήμουν μικρή “που’ντο που’ντο το δαχτυλίδι και το μυστικό της ταυτότητάς μας;”. Παρακάτω, παραθέτω τρία βίντεο. Το πρώτο είναι το ελληνικό βίντεο με τη Μουτούση (το βρήκα στο στάτους της φίλης μου, Ρίτσα Μασούρα) το δεύτερο της Μουτσάτσου και το τρίτο, ένα βίντεο σχετικό με την προώθηση του brand της Στοκχόλμης.
Σε κάθε βίντεο έχω δώσει την δική μου ερμηνεία, χωρίς βέβαια να θέλω να σας πρoιδεάσω. Δείτε τα και σκεφτείτε!

Greeks behaving inwardly : Οι ΄Ελληνες συμπεριφέρονται με εσωστρέφεια.

Greeks behaving desperately a l’ Americaine : Oι Έλληνες συμπεριφέρονται υστερικά με μεγάλες δόσεις αμερικανιάς.

Europe points the way. Α small nation using high technology and engaging with the modern world. H Eυρώπη δείχνει το τρόπο. Ενα μικρό κράτος χρησιμοποιεί υψηλή τεχνολογία για να συνδεθεί με το μοντέρνο κόσμο.

We choose the way to follow. Or we can blend them and follow the third way. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

Abu Dhabi Vs. Athens

Επειδή τελευταίως λαμβάνω πολλά e-mail, μηνύματα .. σχετικά με τη ζωή στο Αμπού Ντάμπι, Θα ήθελα να κάνω μια σύγκριση με την Αθήνα για να πάρουν μια ιδέα οι ενδιαφερόμενοι.

1.Το Aμπού Ντάμπι είναι περίπου 40 χρόνων πόλη, η Αθήνα 3.0000 χρόνων. Απόδειξη, η γριά κότα έχει το ζουμί-βλέπε γερό Αθηναικό κοινωνικό ιστό.
2. Το Αμπού Ντάμπι έχει νέες αγορές, η Αθήνα αρχαίες αγορές σαν αξιοθέατα.
3. Το Αμπού Ντάμπι κάνει γερό μάρκετινγκ στα αξιοθέατα του γιατί μπορεί και θέλει να αγαπηθεί από τον κόσμο. Η Αθήνα έχει περάσει από αυτό το στάδιο αρκετά χρόνια πρίν. Πέρασε ακόμα και από αυτό το στάδιο της προδοσίας και τώρα ακριβώς βρίσκεται στο αυτιστικό στάδιο. Ο Αθηναίος/α δεν ενδιαφέρεται για τίποτε αυτήν συγκεκριμένη στιγμή, απλά θέλει να κουλουριαστεί και να λουφάρει στην ασφαλή μήτρα της μάνας.
4. Το Αμπού Ντάμπι αγόρασε το Ντουμπάι για να το σώσει από την καταστροφή, ενώ αντίστοιχα, η Αθήνα αγοράστηκε από το Βερολίνο.
5. ΄Εχουν και οι δύο αρχηγούς από τις ίδιες φυλές εδώ και αιώνες. Οι αντίστοιχες φυλές, Παπανδρέου, Καραμανλή, στα Εμιράτα είναι Ναχάγιαν και Μακτούμ με σκόρ 1-0 υπέρ τον Ναχάγιαν. Τσίπρα, Καταρατζαφέρη κλπ. δεν έχουν, αλλά και αν έχουν, τους μπουκώνουν το στόμα(όταν το ανοίγουν) με πετροδόλλαρα. Παλαιότερα, όπως και στην Αθήνα άλλωστε, είχαν θανατηφόρα ατυχήματα (βλέπε Λαμπράκη).
6. Στο Αμπού Ντάμπι η διαφθορά είναι Ltd.,στην Αθήνα είναι δημοκρατική την έχουν όλοι και παντού.

7. Στο Αμπού Ντάμπι, η διανομή και τοποθέτηση των μεταναστών είναι καθαρά ιεραρχική/ταξική. Τους πολύ πληβείους τους οδηγούν στην έρημο, στην Αθήνα τους έχουν παραχωρήσει την κεντρική πλατεία.
8. Τα παιδιά στο Αμπού Ντάμπι μιλάνε καλύτερα Αγγλικά απ΄ ότι Αραβικά. Στην Αθήνα μιλάνε δύο γλώσσες σε μία.
9. Οι νέοι και άνεργοι κάνουν το ίδιο με τους Αθηναίους: Τρώνε πίτσα και πίνουν κόκα κόλα για πρωινό στο τοπικό τους καφενείο.
10. Οι Αμπού Νταμπιανοί δανείζονται την ιστορία των άλλων και πληρώνουν αδρά για τις υπηρεσίες. Οι Αθηναίοι την μοιράζουν απλόχερα και δεν παίρνουν μία και μετά μετανιώνουν.
11. Οι Αμπού Νταμπιανοί πηγαίνουν με Χάμμερ εκδρομή στην έρημο, οι Αθηναίοι με τα αντίστοιχα αυτοκίνητα κάνουν εκδρομή στην πλατεία Κολωνακίου, Γλυφάδας κλπ.
12.Η πόλη του Αμπού Ντάμπι κτίζεται με γρήγορους ρυθμούς. Μόλις καταλάβουν ότι έχουν τιγκάρει από ασχήμια σαν την Αθήνα, θα αρχίσουν να τα καίνε ξεκινώντας παραδόξως από τα πιο ωραία κτήρια.
( H συνέχεια στο προσεχές τεύχος)

The Summer Book

These days, I have a particular book next to my bed with a title “The summer book” and despite I’ve read it twice, I’m still reading every night one or two pages before going to sleep. It’s a way to make a “haircut” to all the day’s news which are full of cruelty, misery and sometimes, even worse, a compulsory happiness and optimism . Some people are obviously taking a ride with the “smile or die” cult of the American “must” positive thinking -a kind of replacing the prozak tablets- which doesn’t suit me really because “I’m made in Greece” and I like from time to time to submerge in this deep melancholy waiting for a resurrection. Because the latter idea still exists in Greece.

The Summer Book” by Tove Jansson- the creator of Mooomin stories– hasn’t to do about a virtual happiness or optimism and as Estheur Freud wrote “is impossible to categorise this book, is eccentric, funny, wise full of joys and small adventures..” but most of all it’s about life, the love between a granny and granddaughter and mainly about the summer. I was reading that this particular book has never been out of print in Scandinavia. Its allure is the allure of summer itself for these people who spend so much of the year in the dark. At this point, the idea of the above mentioned resurrection is illuminated (apart from our religion and culture ). The Greeks have the luxury to be as much as they like depressed and miserable because soon or later the glorious Greek summer(see the book “The Greek Summer by J. Lacarrier) is looming and then, who cares about the horrible TV news and the facts? Lately, I always keep in my mind an inspirational phrase by my Iraqi friend Basir who said to me the other day “you know how my mother-she is 82 years old and travelling around the world-keeps going so long with a spirit of a young person? She ignores the facts”!


Aυτές τις ημέρες, λίγο πρίν κοιμηθώ διαβάζω μία ή δύο σελίδες από το βιβλίο με τίτλο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jansson. Παρόλο που το έχω διαβάσει δύο τρείς φορές το ξαναδιαβάζω γιατί με κάνει να ξεχνώ όλη αυτή την αγριότητα, την μιζέρια, τον φόβο που σκορπίζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ακόμα χειρότερα, καμμιά φορά, αυτή την αναγκαστική αισιοδοξία και ευτυχία. Φαίνεται μερικοί άνθρωποι έχουν για τα καλά καβαλήσει το τρενάκι της Αμερικανικής μανίας περί θετικής σκέψης όπως το διακωμωδεί η Β. Εhrenreich στο βιβλίο της “smile or die” που κατά ένα τρόπο είναι σαν το μικρής διαρκείας αντικαταθλιπτικό προζάκ. Κάτι που δεν μου ταιριάζει γιατί “είμαι φτιαγμένη στην Ελλάδα” και μου αρέσει που και που να πέφτω σε βαθιά μελαγχολία περιμένοντας την ανάσταση. Γιατί αυτή η τελευταία ιδέα ακόμα υπάρχει στην Ελλάδα.

Το βιβλίο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jahnsson-δημιουργό των παιδικών κινουμένων σχεδίων Moomin- δεν έχει να κάνει με πλασματική ευτυχία η αίσιοδοξία και όπως η Estheur Freud έγραψε “είναι αδύνατον να το κατηγοριοποιήσεις αυτό το βιβλίο, είναι εκκεντρικό, αστείο, σοφό γεμάτο χαρά και μικρές περιπέτειες” αλλά πάνω από όλα είναι ένα βιβλίο για την ίδια την ζωή, για την αγάπη μεταξύ εγγονής και γιαγιάς και ειδικά για κάτι πολύ σημαντικό που είναι το καλοκαίρι. Διάβαζα ότι αυτό το βιβλίο δεν έχει εξαντληθεί ποτέ στην Σκανδιναβία. Αυτή η γοητεία έγκειται στο γοητεία του καλοκαιριού για αυτούς τους ανθρώπους που περνάνε σχεδόν όλο το χρόνο μέσα στο σκοτάδι. Σε αυτό το σημείο μπαίνει και ιδέα της ανάστασης για τους ‘Ελληνες (εκτός από την θρησκεία και γενικά τα ήθη και έθιμα των Ελλήνων). Οι Έλληνες έχουν αυτή την πολυτέλεια να πέφτουν σε όποια μελαγχολία και δυστυχία θέλουν γιατί έτσι κι άλλιως γρήγορα θα έρθει η κορύφωση, το ένδοξο Ελληνικό καλοκαίρι(βλέπε το βιβλίο “Το Ελληνικό Καλοκαίρι” του Ζ. Λακαριέρ) και μετά ποιόν τον ενδιαφέρει όλα αυτά φοβερά γεγονότα που παίρνουν μέρος στα μέσα μαζικής επικοινωνίας; Tώρα τελευταία, πάντα συγκρατώ αυτό που μου είπε τις προάλλες ο Ιρακινός φίλος μου Μπαζίρ “ξέρεις γιατί η μαμά μου(είναι 82 χρονών και γυρίζει ανά τον κόσμο) έχει αυτή την νεανικότητα και ενέργεια; Γιατί αγνοεί τα γεγονότα!!!

The following pictures are from the beach house and the beach on Sadiyaat Island which my favourite place in Abu Dhabi and I wanted very much to share with you!

“.. What kind of person could live here? Someone so fuelled by their imagination, so stimulated by the sea, so richly creative
that they could find solace and inspiration in what to others might seem a barren rock” T. J.The Summer Book

….God had made it so nothing bad could happen between the moment you prayed and the moment He found out what you prayed for. And then Sophia wanted to know what happened if you prayed while you were falling out of a tree and you were halfway down” T.J The Summer Book

“The family had one friend who never came too close.. Depending on when he arrived, he might have a cup of coffee or a meal or even take a drink just to be polite, but then he would turn quiet and uneasy, he would start listening, and then he would leave. But as long as he stayed, he had everyone’s undivided attention. No one did anything, no one looked at anything but Eriksson. They would hang on hie every word and when he was gone and nothing had actually been said, their thoughts would dwell gravely on that he had left unspoken” T.J The Summer Book