Lean In

Lean In is the title of the new book of the wonder woman of the Facebook Sheryl Sandberg. In her book and new website, she urges women to create a supportive circle among them, in order to move forward in their career, their life and even to get help with their problems.  A concept that in many ways,  women and people in general, who are in a weaker and underprivileged position have already adopted it in order to carry on with their everyday life.

book

The first time I came across  a very sound supportive circle of women was the  Georgian women in Greece. After the collapse of their country’s financial system, many  women came alone-most of them without husbands and family- from Georgia to work, either as cleaners or looking after elderly people in Greece. They created a supportive cluster among them  by sharing apartments, finding jobs to each other, replacing each other in their shifts when a problem was arising and generally being supportive physically and emotionally to each other. Since I have quite a few acquaintances among those women,  I’m watching their way of life all these years and I noticed that they are getting happier by being altogether and trying to support their families back to their country.

51bRawVMdcL._BO2,204,203,200_PIsitb-sticker-arrow-click,TopRight,35,-76_AA300_SH20_OU02_Another example of a supportive circle of women that I came across, this time in a novel, was in Elis Shafak’s (turkish writer) book  “The Bastard of Istanbul” . The theme mainly is based on a circle of women  living  in the same house. After the death of the men in an extended family, the women decided to live the same house  and support each other. At the beginning, I found a bit unbelievable the story but when I asked my mother, who has extended family in Turkey and she has experienced their way of life, she reassured me that it is not at all strange in this society, for women to live together or at least to have a very strong supportive circle among them.

Living in Kazakhstan lately, I realized that the above phenomenons are not limited to the female circles. Everyone , in some way, depends on  each other for carrying out everyday tasks. The oxymoron is that despite the widespread reputation of Kazakhstani being corrupted, the common people really support each other. It took by surprise the fact of how easily trust each other. An illustrative example is the way of finding a taxi : simply by raising one’s hand to stop the first car that passes  – the way we are doing hitchhike in the West. When I asked my Kazakhstani friends, how they  trust a totally stranger to drive them , they responded by shrugging their shoulders -meaning that it’s a common practice for them.

Perhaps the West  has  to adopt  new ways of thinking and practice the “Lean In” concept to get through during  the hard times of this never ending recession. The Thatcherite era of individuality and independency -with her own words “there is not such a thing as a society”- may have come to an end for the time being.

P1050742

In the background, woman stops a car in a main road of Astana.

A short global story

-Where are you from?
-From Greece.
-And you?
-From Albania.
In my mind was hovering the idea “something went terribly wrong with the Albanian genes” and as I’m an open book about my inner thoughts, she said:
-Actually, I’m a Maouri from N. Zealand originally.
-And how you end up in our neighbour country?
-My father was a communist and he chose to move all his family to Albania in 1970. He had two countries in his mind, China and Albania and he chose Albania.
My next question could be “and why you didn’t immigrate to Greece instead of Abu Dhabi’ but I shut my mouth up…

Tribe & leadership :Muruwah

Πάντα με ιντρίγκαρε η ιδέα της φυλής(tribe) και η αρχηγία αυτής. Ειδικά στο χώρο αυτό που βρίσκομαι(Αραβία), η έννοια αυτή είναι πολύ ζωντανή και αληθινή και καθόλου κεκαλυμένη κάτω από διαφορετικές ονομασίες. Όσο γυρίζω τον κόσμο και βλέπω και διαβάζω για την παγκοσμιοποίηση που τρέχει με πολύ γρήγορο ρυθμό, αντιλαμβάνομαι ότι η ιδέα ‘φυλή’ (κάθε είδους φυλή) θα γίνεται όλο και πιο έντονη. Μέσα σ’ ένα αχανή πλανήτη χωρίς σύνορα, οι άνθρωποι νοιώθουν όλο και πιο πολύ την ανάγκη να συνδέονται σε μικρές ομάδες ώστε να μοιράζονται ίδιες ιδέες, ίδιο τρόπο επικοινωνίας και ένα αρχηγό να τους οδηγεί. Η κινητήριος δύναμη αυτής της ανάγκης ίσως να είναι το αίσθημα της ασφάλειας που δημιουργεί το μοίρασμα και η καθοδήγηση.

Το βιβλίο του Edward Henderson με τίτλο “This strange eventful History ” -γύρω από την ιστορία της περιοχής της Αραβικής Χερσονήσου και συγκεκριμένα των Εμιράτων – περιγράφει με πολύ γλαφυρό τρόπο την δομή των διαφόρων φυλών της Αραβίας και εξηγεί τις έννοιες “φυλή και αρχηγία” και των απαιτήσεων της τελευταίας(οι οποίες στα Αραβικά περιγράφονται με μία μονο λέξη “Μuruwah”).

Kαι επειδή νομίζω ότι είναι ένα θέμα πολύ επίκαιρο αυτή την στιγμή όσον αφορά την πολιτική σκηνή όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, παραθέτω παρακάτω τα λόγια του Henderson:

“Υπάρχουν πολλές διαφορετικές φυλές στην Αραβία, άλλες είναι εντελώς καθιστικές και άλλες νομαδικές.΄Ολες έχουν αναπτυχθεί πάνω στο ίδιο πρότυπο. Οι λεπτομέρειες αλλάζουν αλλά το πρότυπο παραμένει. Μια φυλή, παραδείγματος χάρη εντάσσεται σε άλλες φυλές που έχουν δυνατή αρχηγία. ΄Αλλη μπορεί να διαιρεθεί σε μικρές περιφέρειες λόγω έλλειψης δυνατών προσωπικοτήτων. Δεν χάνουν όμως την ταυτότητά τους όταν γίνονται τέτοιες αλλαγές τουλάχιστον για μερικά χρόνια. Οι βεδουίνοι(κάτι πολύ παράδοξο) είναι ξεχωριστοί για το αίσθημα της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας που τους διακατέχει. Κανείς δεν τους δίνει διαταγές, αλλά η φυλή στηρίζεται στην συνεκτικότητά τους, γιατί χωρίς αυτή θα χαθούν. Οι φύλαρχοι εξαρτώνται ο ένας από τον άλλον σε αυτόν τον ασταμάτητο αγώνα με το άγριο περιβάλλον και την ανάγκη του να προστατευθούν από τους εχθρούς. Η φυλή θα υπέκυπτε και στους δύο αυτούς κινδύνους εάν το πνεύμα του φύλαρχου δεν του υπενθύμιζε ότι το καλό της φυλής τους έρχεται πρώτο ακόμα και από αυτό το άμεσο δικό του συμφέρον. Πρέπει να θυσιάσει τον εαυτό του για το καλό της φυλής του. Εδώ όχι μόνο η συγγένεια αλλά και το πνεύμα της ανιδιοτέλειας,ανταγωνιστικότητας,ετοιμότητας για θυσία, η οποία ονομάζεται muruwah, είναι το κλειδί. Είναι μια δύσκολη λέξη για να μεταφραστεί καθώς περικλείει έννοιες όπως τιμή, ευγένεια πνεύματος ή ακόμα καλύτερα ιπποτισμός με την έννοια της μεγαλοψυχίας; ζητά τα πιο υψηλά ιδεώδη αλλά την ίδια στιγμή είναι και η πιο υποτυπώδης απαίτηση.Αυτό το ιδανικό πνεύμα μπορεί να βρεθεί κάτω από την έννοια της καλής αρχηγίας, όταν μπορεί αυτή να διαποτίσει όλη την φυλή και όχι απλά να είναι το χαρακτηριστικό ενός καλού φύλαρχου, καθώς μπορεί να είναι μια πολύ φτωχά καθοδηγούμενη φυλή.
———————–
Τhere are many different types of tribe in Arabia. They vary from the totally sedentary to the totally nomadic. They have all developed on the same kind of pattern. Details change, the pattern remains. One tribe may, for example, join up with others under strong leadership. Another tribe may be dividing into its constituent parts because of the absense of a strong personality. They do not lose their identity when these changes are made, or at least not for very many years. The bedouin (which is a paradox) is noted for his feeling of total freedom and independence. No one gives him orders, yet the tribe depends on cohesiveness without which they must perish. The tribesmen are dependent on one another in their ceaseless struggle with the harsh environment and their need for defence against any enemies. The tribe would succumb to both these dangers were it not for the spirit of the tribesman which constantly reminds him that the good of the whole tribe comes before his own immediate interest. He must sacrifice himself at any moment for the sake of this neighbours in the tribe. Here not only kinship but the spirit of selflessness, chivalry, readiness to self-sacrifice, which is called muruwah, is the key. This is difficult word to translate as it has all the meanings attached to the idea of honour, nobility of spirit or, perhaps best of chivalry; it demands the highest ideals and yet at the same time it is the minimum requirement. This ideal spirit can be found under very good leadership, when it may pervade the tribe and not simply be the attribute of the best tribesmen only, as it might be in a very poorly led tribe.

UPDATE : Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, αναρωτιέμαι μήπως από αυτή τη λέξη “Μuruwah” βγαίνει και το δικός μας “Μουρόχαβλος” !

Diasporas are a win-win: for home country and host country

I’m posting parts of Chrystia Freeland’s(global editor at large of Reuters) article with the title “Seagull citizens of anywhere” because I think it is worth reading it and fits so well with my blog’s profile: (Aκολουθεί μετάφραση στα Ελληνικά).

>

“Immigration is always a hot issue when the economy is weak and jobs are scarce, so it should be no
surprise that it has jumped to the top of the political agenda in Europe and the United States. But much of the debate today around these centuries-old themes of us vs. them and newcomer vs. old-timer is missing an essential point: in the age of the Internet, the jet airplane and the multinational company, the very concepts of immigration, citizenship and even statehood are changing.

“This is the new wave, the new trend,” Wang Huiyao, founder and president of the Beijing-based Center for China and Globalization. “We had the globalization of trade, we had the globalization of capital, and now we have the globalization of talent.”

Wang recalled that three decades ago, when he first came to North America as a student, there was only one flight a day to China. Today, he said, “there are two or three dozen, if not more.”

As a result, instead of immigration being a single journey with a fixed starting point and end point, Wang said many Chinese have become what he calls “seagulls,” going back and forth between San Francisco or Vancouver, British Columbia, and Beijing or Shanghai. ………………………………………………………………………………

“Because telecommunications is everywhere and is so cheap, people never really leave their communities,” “You can be a citizen anywhere.” Mark Podlasly…….
I met Podlasly at the Banff Forum, an annual gathering of Canadian business people, politicians and scholars, at which he presented research on global expatriate networks as part of a panel discussion of citizenship and immigration. One of Podlasly’s conclusions was that governments and government policy need to catch up with the new reality of immigration.

That is very much the view of Professor Mark Boyle, a migration expert at the National University of Ireland, Maynooth. “Citizenship law is struggling to catch up with the new realities of global work,” he told me. “It is still based on the notion of a sedentary population, rather than the nomadic population that many of us have become…………………………………………………………………….

“Increasingly, immigrants who live elsewhere are being viewed as assets,” Boyle said. “This is a paradigm shift; this is a seismic shift. The notion of brain drain is ridiculed — instead, it is ‘brain circulation.’ The notion is that people can return as tourists, that people can be ambassadors for their home countries, that people can serve as business agents.”

“It is no longer about brain drain, or even brain gain,” Wang agreed. “It is about global brain circulation.”

One of the countries that uses its diaspora most effectively, Boyle says, is India. “India is increasingly looking to its diaspora as an asset,” Boyle said. “Many people argue that India’s technology development would not have happened without the overseas population, particularly in Silicon Valley. So the government has had to rethink its attitudes to its citizens. India has set up a whole government ministry solely to look after the expat Indians.”

Podlasly said that some countries have figured out how to use their diasporas so effectively that “they aren’t always bringing them back; they want them out there.”

An example he admires is GlobalScot, a publicly funded organization that brings together top Scottish business people working outside the country with Scottish companies hoping to export their goods or services. An outside consulting firm estimated that between 2004-06, GlobalScot added more than £28 million to the Scottish economy.

Attitudes toward these global citizens can get more complicated in the countries they live and work in, even as they retain their ties and emotional connections to their original homes. The cherished American idea of the melting pot, after all, is largely about cutting ties with the old country.

But Boyle said that in the age of globalization, a diaspora closely connected with its country of origin could be as economically valuable for its host country as it is for its native one: “Diasporas are a win-win. Silicon Valley wins, and the home country wins.”

That’s a big shift. But some countries and policy makers are predicting our concept of citizenship will soon be stretched even further — that we will go from Wang’s seagulls to thinking of countries as virtual, rather than physical, communities. In a presentation to the Canadian government in 2008, Alison Loat of the Samara Project argued, “Canadians can no longer be thought of as only those living in the territory above North America’s 49th parallel, but more accurately as a potential network of people spanning the globe.”

………………………………………………………………………………………..

Living as we do in the age of Facebook, we shouldn’t be surprised that some countries are starting to imagine themselves more as social networks than as a physical place.”

You can find the full article at http://blogs.reuters.com/chrystia-freeland/2011/10/07/the-seagull-citizens-of-anywhere/

P.S : The above Indian case, I think, is a good example to be followed by the Greeks. It is quite crucial to create a special network with the Greek diaspora.

—————————————————————————————————

H ελληνική μετάφραση του άρθρου :

Η Μετανάστευση είναι πάντα ένα επίκαιρο θέμα όταν η οικονομία δεν πάει καλά και η προσφορές εργασίες ανύπαρκτες. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι είναι και το πρώτο θέμα στην πολιτική αντζέντα της Ευρώπης και Αμερικής. Όμως σε αυτούς τους διαξιφισμούς αιώνων γύρω από τα θέματα -εμείς κατά αυτών και των καινούργιων που έρχονται κατά των παλιών απουσιάζει ένα ουσιαστικό σημείο : στην εποχή του ίντερνετ, των αεροπλάνων και των πολυεθνικών, η έννοια της μετανάστευσης, υπηκόοτητας και ακόμα της πολιτειακής κατάστασης αλλάζει.

«Αυτό είναι το νέο κύμα, το νέο ρεύμα» λέει ο Wang Huiyao, ιδρυτής και πρόεδρος του κέντρου για την Κίνα και την Παγκοσμιοποίηση. «Είχαμε την παγκοσμιοποίηση του εμπορίου, κεφαλαίου, και τώρα έχουμε την παγκοσμιοποίηση του ταλέντου.»

Ο Γουάνγκ θυμάται ότι πρίν τρείς δεκαετίες, όταν πρωτοήρθε στην Βόρεια Αμερική σαν φοιτητής, υπήρχε μόνο μια πτήση την ημέρα για Κίνα. Σήμερα, είπε «υπάρχουν 2 ή 3 δωδεκάδες, αν όχι περισσότερες.»

Σαν αποτέλεσμα, αντί η μετανάστευση να ένα μοναδικό ταξίδι με συγκεκριμένο αρχικό και τελικό σημείο, o Γουάνγκ είπε ότι πολλοί Κινέζοι έχουν γίνει «γλάροι» πηγαινοέρχονται μεταξύ Σαν Φρανσίσκο ή Βανκούβερ, Πεκίνο ή Σαγκάη….

«Επειδή η τηλεπικοινωνία βρίσκεται παντού και τόσο φθηνή, οι άνθρωποι δεν αφήνουν ποτέ την κοινότητά τους. «Μπορεί να είσαι πολίτης παντού», λέει ο Μαρκ Ποντλάσλι. Συνάντησα τον Μάρκ Ποντλάσλι στο Βανφφορουμ, μια ετήσια σύναξη των Καναδών επιχειρηματιών, πολιτικών και εκπαιδευτικών, όπου παρουσίασε μία έρευνα γύρω από το δίκτυο των παγκοσμίων εκπατρισμένων στο πάνελ συζήτησης γύρω από την υπηκόοτητα και την μετανάστευση. ΄Ενα συμπέρασμα του Ποντλάσλι ήταν ότι οι κυβερνήσεις και η κυβερνητική πολιτική έχουν ανάγκη να προσαρμοσθούν στην νέα πραγματικότητα της μετανάστευσης.

Αυτή ακριβώς είναι και γνώμη του καθηγητή Μαρκ Μπόιλ, ειδικός μετανάστευσης του Εθνικού Πανεπιστημίου της Ιρλανδίας, Μεινοθ. «Ο νόμος της υπηκόοτητας παλεύει να προφθάσει τις καινούργιες πραγματικότητες όσον αφορά την εργασία στο παγκόσμιο τερέν» μου είπε. « Ακόμα βασίζεται στην ιδέα του στάσιμου παρά νομαδικού πληθυσμού που έχουμε γίνει και οι περισσότεροι”.

«΄Ολο και περισσότερο, οι μετανάστες που ζούν κάπου αλλού είναι ένα πραγματικό κεφάλαιο» είπε ο Μπόιλ. «Αυτό είναι μια παραδειγματική στροφή; μια σεισμική στροφή. Η ιδέα ότι τα μυαλά χάνονται, γελοιοποιείται-αντιθέτως, αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι: τα μυαλά κυκλοφορούν» Η αντίληψη είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να γυρίζουν σαν τουρίστες, να είναι πρέσβεις για τις πατρίδες τους και πράκτορες στο επιχειρηματικό κόσμο.
«Δεν πρόκειται για χάσιμο ή κέρδoς των μυαλών» συμφώνησε ο Γουάνγκ «Ειναι αυτό ακριβώς η παγκόσμια κυκλοφορία των μυαλών.

Μια από τις χώρες που έχει χρησιμοποιήσει πολύ αποτελεσματικά την διασπορά είναι η Ινδία «Η Ινδία όλο και περισσότερο βλέπει την διασπορά σαν κεφάλαιο. Είπε ο Μπόιλ «Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας στην Ινδία δεν θα είχε συμβεί χωρίς του εκπατρισμένους, ειδικά στην Σίλικον Βαλεϊ. ΄Ετσι η κυβέρνηση πρέπει να ξανασκεφτεί την στάση του προς τους πολίτες της. Η Ινδία έχει δημιουργήσει ένα κυβερνητικό υπουργείο μόνο και μόνο για να υπηρετεί τους εκπατρισμένους Ινδούς.

Ο Ποντλάσλι είπε ότι μερικές χώρες έχουν καταλάβει πώς να χρησιμοποιήσουν την διασπορά τόσο αποτελεσματικά ώστε «να μην τους φέρνουν πάντα πίσω; Αλλά τους θέλουν να μένουν έξω από την χώρα.»

Ενα παράδειγμα που θαυμάζει είναι το GlobalScot, ένας οργανισμός που χρηματοδοτείτε απο το δημόσιο και συγκεντρώνει τους καλύτερους Σκωτζέζους επιχειρηματίες που εργάζονται έξω από την χώρα με Σκωτικές εταιρείες που θέλουν να εξάγουν τα προιόντα τυς και τις υπηρεσίες τους. Μια εξωτερική συμβουλευτική επιχείρηση υπολογίζται ότι μεταξύ 2004-06 το Global Scot πρόσθεσε περισσότερο από 28 εκατ. Λιρών στη Σκωτική οικονομία.
Η αντιμετώπιση προς τους παγκόσμιους πολίτες μπορεί να γίνει ακόμα πιο περίπλοκη στις χώρες που ζούν και εργάζονται, όταν ακόμα αυτοί οι ίδιοι κρατάνε πρακτικούς και συναισθηματικούς δεσμούς με την χώρα προέλευσής τους.H λατρεμένη Αμερικανικη ιδέα περί του χωνευτηρίου τελικά είναι υπέρ της κοπής της σχέσης με την παλιά πατρίδα.

Αλλά ο Μπόιλ είπε ότι στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, η διασπορά που είναι συνδεδεμένη με την χώρα προέλευσής της μπορεί να είναι πολύ οικονομικά πολύτιμη και για την χώρα υποδοχής αλλά και την πατρίδα του. «Η διασπορά είναι κέρδος και για τις δύο πλευρές. Η Σίλικον Βαλεϊ κερδίζει, και η πατρίδα του κερδίζει».

Αυτή είναι μεγάλη αλλαγή. Αλλά μερικές χώρες και οι φορείς χάραξη πολιτικής έχουν προβλέψει ότι η έννοια της ιθαγένειας πολύ γρήγορα θα τεντωθεί ακόμα περισσότερο-ότι θα πάμε από τον γλάρο του Γουάνγκ στο να σκεφτόμαστε τις χώρες περισσότερες σαν πλασματικές, παρά σαν φυσικές, κοινότητες. Σε μια παρουσίασή της η ‘Αλισον Λοατ του Προγράμματος Σάμαρα, ισχυρίζεται « Καναδοί δεν μπορούν να θεωρούνται μόνο αυτοί που μένουν μέσα στα σύνορα της Βορείας Αμερικής στο 49ο παράλληλο , αλλά σαν ένα δίκτυο ανθρώπων που εκτείνεται σε όλο τον πλανητη»

Ζώντας στα χρόνια του Facebook, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει ότι μερικές χώρες αρχίζουν να φαντάζονται την ύπαρξή τους σαν κοινωνικά δίκτυα παρά σαν φυσικές τοποθεσίες. ” Chrystia Freeland