The Summer Book

These days, I have a particular book next to my bed with a title “The summer book” and despite I’ve read it twice, I’m still reading every night one or two pages before going to sleep. It’s a way to make a “haircut” to all the day’s news which are full of cruelty, misery and sometimes, even worse, a compulsory happiness and optimism . Some people are obviously taking a ride with the “smile or die” cult of the American “must” positive thinking -a kind of replacing the prozak tablets- which doesn’t suit me really because “I’m made in Greece” and I like from time to time to submerge in this deep melancholy waiting for a resurrection. Because the latter idea still exists in Greece.

The Summer Book” by Tove Jansson- the creator of Mooomin stories– hasn’t to do about a virtual happiness or optimism and as Estheur Freud wrote “is impossible to categorise this book, is eccentric, funny, wise full of joys and small adventures..” but most of all it’s about life, the love between a granny and granddaughter and mainly about the summer. I was reading that this particular book has never been out of print in Scandinavia. Its allure is the allure of summer itself for these people who spend so much of the year in the dark. At this point, the idea of the above mentioned resurrection is illuminated (apart from our religion and culture ). The Greeks have the luxury to be as much as they like depressed and miserable because soon or later the glorious Greek summer(see the book “The Greek Summer by J. Lacarrier) is looming and then, who cares about the horrible TV news and the facts? Lately, I always keep in my mind an inspirational phrase by my Iraqi friend Basir who said to me the other day “you know how my mother-she is 82 years old and travelling around the world-keeps going so long with a spirit of a young person? She ignores the facts”!


Aυτές τις ημέρες, λίγο πρίν κοιμηθώ διαβάζω μία ή δύο σελίδες από το βιβλίο με τίτλο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jansson. Παρόλο που το έχω διαβάσει δύο τρείς φορές το ξαναδιαβάζω γιατί με κάνει να ξεχνώ όλη αυτή την αγριότητα, την μιζέρια, τον φόβο που σκορπίζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ακόμα χειρότερα, καμμιά φορά, αυτή την αναγκαστική αισιοδοξία και ευτυχία. Φαίνεται μερικοί άνθρωποι έχουν για τα καλά καβαλήσει το τρενάκι της Αμερικανικής μανίας περί θετικής σκέψης όπως το διακωμωδεί η Β. Εhrenreich στο βιβλίο της “smile or die” που κατά ένα τρόπο είναι σαν το μικρής διαρκείας αντικαταθλιπτικό προζάκ. Κάτι που δεν μου ταιριάζει γιατί “είμαι φτιαγμένη στην Ελλάδα” και μου αρέσει που και που να πέφτω σε βαθιά μελαγχολία περιμένοντας την ανάσταση. Γιατί αυτή η τελευταία ιδέα ακόμα υπάρχει στην Ελλάδα.

Το βιβλίο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jahnsson-δημιουργό των παιδικών κινουμένων σχεδίων Moomin- δεν έχει να κάνει με πλασματική ευτυχία η αίσιοδοξία και όπως η Estheur Freud έγραψε “είναι αδύνατον να το κατηγοριοποιήσεις αυτό το βιβλίο, είναι εκκεντρικό, αστείο, σοφό γεμάτο χαρά και μικρές περιπέτειες” αλλά πάνω από όλα είναι ένα βιβλίο για την ίδια την ζωή, για την αγάπη μεταξύ εγγονής και γιαγιάς και ειδικά για κάτι πολύ σημαντικό που είναι το καλοκαίρι. Διάβαζα ότι αυτό το βιβλίο δεν έχει εξαντληθεί ποτέ στην Σκανδιναβία. Αυτή η γοητεία έγκειται στο γοητεία του καλοκαιριού για αυτούς τους ανθρώπους που περνάνε σχεδόν όλο το χρόνο μέσα στο σκοτάδι. Σε αυτό το σημείο μπαίνει και ιδέα της ανάστασης για τους ‘Ελληνες (εκτός από την θρησκεία και γενικά τα ήθη και έθιμα των Ελλήνων). Οι Έλληνες έχουν αυτή την πολυτέλεια να πέφτουν σε όποια μελαγχολία και δυστυχία θέλουν γιατί έτσι κι άλλιως γρήγορα θα έρθει η κορύφωση, το ένδοξο Ελληνικό καλοκαίρι(βλέπε το βιβλίο “Το Ελληνικό Καλοκαίρι” του Ζ. Λακαριέρ) και μετά ποιόν τον ενδιαφέρει όλα αυτά φοβερά γεγονότα που παίρνουν μέρος στα μέσα μαζικής επικοινωνίας; Tώρα τελευταία, πάντα συγκρατώ αυτό που μου είπε τις προάλλες ο Ιρακινός φίλος μου Μπαζίρ “ξέρεις γιατί η μαμά μου(είναι 82 χρονών και γυρίζει ανά τον κόσμο) έχει αυτή την νεανικότητα και ενέργεια; Γιατί αγνοεί τα γεγονότα!!!

The following pictures are from the beach house and the beach on Sadiyaat Island which my favourite place in Abu Dhabi and I wanted very much to share with you!

“.. What kind of person could live here? Someone so fuelled by their imagination, so stimulated by the sea, so richly creative
that they could find solace and inspiration in what to others might seem a barren rock” T. J.The Summer Book

….God had made it so nothing bad could happen between the moment you prayed and the moment He found out what you prayed for. And then Sophia wanted to know what happened if you prayed while you were falling out of a tree and you were halfway down” T.J The Summer Book

“The family had one friend who never came too close.. Depending on when he arrived, he might have a cup of coffee or a meal or even take a drink just to be polite, but then he would turn quiet and uneasy, he would start listening, and then he would leave. But as long as he stayed, he had everyone’s undivided attention. No one did anything, no one looked at anything but Eriksson. They would hang on hie every word and when he was gone and nothing had actually been said, their thoughts would dwell gravely on that he had left unspoken” T.J The Summer Book