When Penelope met Bob Geldof

“6:00 π.μ.:Δεν μου αρέσουν οι Δευτέρες” τραγουδάει ο Μπομπ Γκέλντοφ στο “Radio 2″. Αυτή η σκέψη προφανώς τριγυρίζει στο μυαλό του εκφωνητή και dj της πρωινής εκπομπής, τον οποίο δεν αδικώ.. Τι άλλο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς στις έξη η ώρα το πρωί Δευτεριάτικα” απόσπασμα από το βιβλίο “Πηνελόπη Οnline
Με τον Μπομπ Γκέλντοφ να τραγουδάει “Ι don’t like Mondays” αρχίζει το ημερολόγιο της Πηνελόπης “Πηνελόπη Οnline”*. Που να ήξερε η δημιουργός του χαρακτήρα “Πηνελόπη” και συγγραφέας της σειράς των ημερολογίων της Πηνελόπης, ότι μία μέρα θα έβγαινε φωτογραφία τετ-α-τετ με τον Σερ Μπομπ!

“6:00 a.m: I don’t like Mondays” Bob Geldof is singing on Radio 2. Obviously, this thought is going around the dj’s head. I don’t blame him, what else somebody can think about early Monday morning…” extract from “Penelope Online”.
Who thought that the creator of the Penelope’s diaries would meet someday Bob Geldof and have a snap tete-a-tete!

Ο Μπομπ Γκέλντοφ ήρθε στα Εμιράτα, όχι για να κάτσει, αλλά για μια σειρά συναυλιών και την προώθηση του φιλανθρωπικού του σκοπού- την εξάλειψη της φτώχιας στην Αφρική. Επί τη ευκαιρία, παρεβρέθηκε και στο συνέδριο “Food security forum” σαν βασικός ομιλητής. Ο Σερ Μπομπ ήταν αρκετά απαισιόδοξος στην ομιλία του-ο δημιουργός του “Ι don’t like Mondays” δεν θα μπορούσε βέβαια να είναι αισιόδοξος-. Μίλησε για την πείνα στην Αφρική, τον υπερπληθυσμό που θα δημιουργήσει στο εγγύς μέλλον σοβαρά προβλήματα αληθινής πείνας και όπως είπε με τα δικά του λόγια : “Έχουμε γίνει πολλοί σε αυτό το βράχο που λέγεται γή. Κάπου πρέπει να σταματήσει αυτή η αύξηση του πληθυσμού σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε τροφή, ούτε νερό, ακόμα και για τις αναπτυγμένες χώρες”. Μίλησε για δύο τύπους διευθέτησης του προβλήματος από τους υπεύθυνους του πλανήτη, όσον αφορά τη χάραξη πολιτικής : Tον απάνθρωπο και τον ανθρώπινο. Το τελευταίο που φυσικά και ο ίδιος υποστηρίζει είναι η χρήση προφυλακτικών για τον έλεγχο των γεννήσεων. Παλαιότερα βέβαια είχε υποστηρίξει και την αποχή-μην ξεχνάμε τις βαθιές Καθολικές του ρίζες, Ιρλανδός γαρ.. Έκανε ακόμα και υπαινιγμό-κάτι πολύ σημαντικό- περί της ιδιαιτερότητας κάθε τόπου/χώρα. Όσο η παγκοσμιοποίηση τρέχει με γρήγορους ρυθμούς τόσο πιο αναγκαία και σημαντική είναι η τοπική αυτοδιοίκηση.

—–
Bob Geldof came at the Emirates for a series of concerts and promotion of his charity work about the poverty in Africa. On this opportunity, he took part in the conference “Food security forum” as the main speaker. In his speech, Sir Bob was quite pessimistic about the future-the creator of “I don’t like Mondays” couldn’t be happy goes lucky. He talked about the famine in Africa, the overpopulation which will create in the near future real food and water problem, even in the developed countries. He talked about the solutions provided by the policy makers of this planet : the inhumane and the humane. The latter is, of course, his way by using condoms as birth control etc. In the past, he had referred to the abstain.. -don’t forget his deep Catholic roots, as a formidable Irish guy. He insinuated-something very important- about the peculiarities of each place/country. As the globalisation is going fast, the role of the local governments is getting more important.

Ήταν φανερό ότι ο Σερ Μπoμπ ήταν κουρασμένος από την χτεσινοβραδινή συναυλία και δεν ήταν ακριβώς σε φόρμα να υποστηρίξει τους σκοπούς του και να μιλήσει με την δική του γλώσσα : “Give us your fucking money”. Kάποια στιγμή, ο Μπομπ φόρεσε τα Ray Bans και έριξε έναν υπνάκo καθήμενος.

Ένας άλλος λόγος για αυτήν την απαισιοδοξία του, κατά την γνώμη μου, είναι ότι έχει δει πολλά και έχει περάσει την ηλικία που μπορεί κάποιος να είναι αισιόδοξος για το μέλλον. Κατά ένα τρόπο, μου θύμισε την σκηνή από το φιλμ “Cabaret: the future belongs to me”. Tην στιγμή που ο γέρος Γερμανός κουνάει απαισιόδοξα το κεφάλι του όταν τα νεαρά παιδιά τραγουδάνε. Η απαισιοδοξία ανατρέπεται ανα πάσα στιγμή απο τους νέους και δημιουργικούς τύπους, είτε για καλό είτε για κακό.

Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι σαν τον Μπόμπ Γκέλντοφ και γενικά οι ροκ στάρ έχουν ένα πολύ ιδιαίτερο χάρισμα. Η παρουσία του και μόνο, στην αίθουσα και αργότερα στο χώρο της δεξίωσης δημιούργησε μια δόνηση στο περιβάλλον και μετέφερε ένα δυνατό ενθουσιασμό και κινητικότητα σε όλους εμάς που παραβρεθήκαμε στον ίδιο χώρο μαζί του. Είμαι σίγουρη ότι όλοι θέλαμε να γίνουμε Μπoμπ Γκέλντοφ στη θέση του Μπομπ Γκέλντοφ και να ακολουθήσουμε το σύνθημά του “Let’s make something big”. Κάτι που είμαι σίγουρη ότι περιτριγυρίζει στα μυαλιά των νέων παιδιών στην Ελλάδα.

Στο τέλος της ομιλίας του πήγα να τον συγχαρώ και βέβαια του συστήθηκα σαν Ελληνίδα και για να πρόλαβω οποιοδήποτε σχόλιο είπα “όπως καταλαβαίνεις Σερ Μπoμπ, εμείς δεν έχουμε χρήματα να σου δώσουμε αλλά από πατάτες διαθέτουμε όλων των ειδών και χωρών”.

—-
Ιt was obvious, that Sir Bob was tired from the last night concert and wasn’t in good form to support his cause as well as to speak on his own language “Give us your fucking money”. At some point, Bob wore his Ray Bans and had a quick nap.

Another reason for this pessimism-according to my opinion- was that he has seen a lot and passed the age which somebody can be optimistic. Somehow, he reminded me the scene from the film “Cabaret:the future belongs to me”. When the old German man is hearing in vain the songs of the young Germans.

The truth is that people like Bob Geldof have an aura. They create and transmit a vibration and enthusiasm to their audience. Somehow, we wanted to be Bob Geldof instead of Bob Geldof and follow his slogan “Let’s make something big”. Something, I’m sure, is hovering around the minds of the young Greeks.

At the end of his speech, I went to congratulate him and of course I introduced myself as Greek and in order to obviate any other comment I said “as you understand Sir Bob, we don’t have any money to give you but we have potatoes, all kinds and countries”.

* Σύντομα θα εκδοθεί η καινουργία-ανοιξιάτικη- και ανανεωμένη ηλεκτρονική έκδοση για iPad της “Πηνελόπης Online” με καινούργιο εξώφυλλο κλπ. και σε Eλληνικές πλατφόρμες προώθησεις ηλεκτρονικού βιβλίου. Ελπίζω να έχετε διαβάσει όλο το ‘Κεφάλαιο’ του Μάρξ και τα οικονομικά άρθρα του Κρούγκμαν και να έχετε μπουχτίσει ώστε να αποζητήσετε κάτι πιο ελαφρύ. Mην ξεχνάτε, η Πηνελόπη δεν μένει σε άλλο πλανήτη και αυτήν την ταλανίζουν σκέψεις γύρω από την κρίση, την προσωπική ταυτότητα, σκέψεις γύρω από τον επαγγελματικό προσανατολισμό… Όλα βέβαια δοσμένα με χιούμορ και ελαφρότητα. Γιατί στο κάτω, κάτω της γραφής δεν χρειάζεται να κόψει κανείς τις φλέβες του διαβάζοντας ένα βιβλίο 😉

* The new revised/spring e-book for iPad “Penelope Online” is going to be published in Greek platforms of promotion Greek books. Hoping you have already read all the chapters of “Das Capital” by Marx as well as all the Krugman’s articleς and you’re already overwhelmed by your economic knowledge. And as result, you’re at the point of starvation for something more light. Don’t forget, Penelope is not living in another planet. She has the same concerns about the financial crisis, the personal and professional identity. But all the issues are unfolded in a funny way. After all, somebody doesn’t need to cut his wrists by reading a book 😉

Advertisements

Abu Dhabi Vs. Athens

Επειδή τελευταίως λαμβάνω πολλά e-mail, μηνύματα .. σχετικά με τη ζωή στο Αμπού Ντάμπι, Θα ήθελα να κάνω μια σύγκριση με την Αθήνα για να πάρουν μια ιδέα οι ενδιαφερόμενοι.

1.Το Aμπού Ντάμπι είναι περίπου 40 χρόνων πόλη, η Αθήνα 3.0000 χρόνων. Απόδειξη, η γριά κότα έχει το ζουμί-βλέπε γερό Αθηναικό κοινωνικό ιστό.
2. Το Αμπού Ντάμπι έχει νέες αγορές, η Αθήνα αρχαίες αγορές σαν αξιοθέατα.
3. Το Αμπού Ντάμπι κάνει γερό μάρκετινγκ στα αξιοθέατα του γιατί μπορεί και θέλει να αγαπηθεί από τον κόσμο. Η Αθήνα έχει περάσει από αυτό το στάδιο αρκετά χρόνια πρίν. Πέρασε ακόμα και από αυτό το στάδιο της προδοσίας και τώρα ακριβώς βρίσκεται στο αυτιστικό στάδιο. Ο Αθηναίος/α δεν ενδιαφέρεται για τίποτε αυτήν συγκεκριμένη στιγμή, απλά θέλει να κουλουριαστεί και να λουφάρει στην ασφαλή μήτρα της μάνας.
4. Το Αμπού Ντάμπι αγόρασε το Ντουμπάι για να το σώσει από την καταστροφή, ενώ αντίστοιχα, η Αθήνα αγοράστηκε από το Βερολίνο.
5. ΄Εχουν και οι δύο αρχηγούς από τις ίδιες φυλές εδώ και αιώνες. Οι αντίστοιχες φυλές, Παπανδρέου, Καραμανλή, στα Εμιράτα είναι Ναχάγιαν και Μακτούμ με σκόρ 1-0 υπέρ τον Ναχάγιαν. Τσίπρα, Καταρατζαφέρη κλπ. δεν έχουν, αλλά και αν έχουν, τους μπουκώνουν το στόμα(όταν το ανοίγουν) με πετροδόλλαρα. Παλαιότερα, όπως και στην Αθήνα άλλωστε, είχαν θανατηφόρα ατυχήματα (βλέπε Λαμπράκη).
6. Στο Αμπού Ντάμπι η διαφθορά είναι Ltd.,στην Αθήνα είναι δημοκρατική την έχουν όλοι και παντού.

7. Στο Αμπού Ντάμπι, η διανομή και τοποθέτηση των μεταναστών είναι καθαρά ιεραρχική/ταξική. Τους πολύ πληβείους τους οδηγούν στην έρημο, στην Αθήνα τους έχουν παραχωρήσει την κεντρική πλατεία.
8. Τα παιδιά στο Αμπού Ντάμπι μιλάνε καλύτερα Αγγλικά απ΄ ότι Αραβικά. Στην Αθήνα μιλάνε δύο γλώσσες σε μία.
9. Οι νέοι και άνεργοι κάνουν το ίδιο με τους Αθηναίους: Τρώνε πίτσα και πίνουν κόκα κόλα για πρωινό στο τοπικό τους καφενείο.
10. Οι Αμπού Νταμπιανοί δανείζονται την ιστορία των άλλων και πληρώνουν αδρά για τις υπηρεσίες. Οι Αθηναίοι την μοιράζουν απλόχερα και δεν παίρνουν μία και μετά μετανιώνουν.
11. Οι Αμπού Νταμπιανοί πηγαίνουν με Χάμμερ εκδρομή στην έρημο, οι Αθηναίοι με τα αντίστοιχα αυτοκίνητα κάνουν εκδρομή στην πλατεία Κολωνακίου, Γλυφάδας κλπ.
12.Η πόλη του Αμπού Ντάμπι κτίζεται με γρήγορους ρυθμούς. Μόλις καταλάβουν ότι έχουν τιγκάρει από ασχήμια σαν την Αθήνα, θα αρχίσουν να τα καίνε ξεκινώντας παραδόξως από τα πιο ωραία κτήρια.
( H συνέχεια στο προσεχές τεύχος)

The Summer Book

These days, I have a particular book next to my bed with a title “The summer book” and despite I’ve read it twice, I’m still reading every night one or two pages before going to sleep. It’s a way to make a “haircut” to all the day’s news which are full of cruelty, misery and sometimes, even worse, a compulsory happiness and optimism . Some people are obviously taking a ride with the “smile or die” cult of the American “must” positive thinking -a kind of replacing the prozak tablets- which doesn’t suit me really because “I’m made in Greece” and I like from time to time to submerge in this deep melancholy waiting for a resurrection. Because the latter idea still exists in Greece.

The Summer Book” by Tove Jansson- the creator of Mooomin stories– hasn’t to do about a virtual happiness or optimism and as Estheur Freud wrote “is impossible to categorise this book, is eccentric, funny, wise full of joys and small adventures..” but most of all it’s about life, the love between a granny and granddaughter and mainly about the summer. I was reading that this particular book has never been out of print in Scandinavia. Its allure is the allure of summer itself for these people who spend so much of the year in the dark. At this point, the idea of the above mentioned resurrection is illuminated (apart from our religion and culture ). The Greeks have the luxury to be as much as they like depressed and miserable because soon or later the glorious Greek summer(see the book “The Greek Summer by J. Lacarrier) is looming and then, who cares about the horrible TV news and the facts? Lately, I always keep in my mind an inspirational phrase by my Iraqi friend Basir who said to me the other day “you know how my mother-she is 82 years old and travelling around the world-keeps going so long with a spirit of a young person? She ignores the facts”!

—————————————-

Aυτές τις ημέρες, λίγο πρίν κοιμηθώ διαβάζω μία ή δύο σελίδες από το βιβλίο με τίτλο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jansson. Παρόλο που το έχω διαβάσει δύο τρείς φορές το ξαναδιαβάζω γιατί με κάνει να ξεχνώ όλη αυτή την αγριότητα, την μιζέρια, τον φόβο που σκορπίζουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ακόμα χειρότερα, καμμιά φορά, αυτή την αναγκαστική αισιοδοξία και ευτυχία. Φαίνεται μερικοί άνθρωποι έχουν για τα καλά καβαλήσει το τρενάκι της Αμερικανικής μανίας περί θετικής σκέψης όπως το διακωμωδεί η Β. Εhrenreich στο βιβλίο της “smile or die” που κατά ένα τρόπο είναι σαν το μικρής διαρκείας αντικαταθλιπτικό προζάκ. Κάτι που δεν μου ταιριάζει γιατί “είμαι φτιαγμένη στην Ελλάδα” και μου αρέσει που και που να πέφτω σε βαθιά μελαγχολία περιμένοντας την ανάσταση. Γιατί αυτή η τελευταία ιδέα ακόμα υπάρχει στην Ελλάδα.

Το βιβλίο “To καλοκαιρινό βιβλίο” της Tove Jahnsson-δημιουργό των παιδικών κινουμένων σχεδίων Moomin- δεν έχει να κάνει με πλασματική ευτυχία η αίσιοδοξία και όπως η Estheur Freud έγραψε “είναι αδύνατον να το κατηγοριοποιήσεις αυτό το βιβλίο, είναι εκκεντρικό, αστείο, σοφό γεμάτο χαρά και μικρές περιπέτειες” αλλά πάνω από όλα είναι ένα βιβλίο για την ίδια την ζωή, για την αγάπη μεταξύ εγγονής και γιαγιάς και ειδικά για κάτι πολύ σημαντικό που είναι το καλοκαίρι. Διάβαζα ότι αυτό το βιβλίο δεν έχει εξαντληθεί ποτέ στην Σκανδιναβία. Αυτή η γοητεία έγκειται στο γοητεία του καλοκαιριού για αυτούς τους ανθρώπους που περνάνε σχεδόν όλο το χρόνο μέσα στο σκοτάδι. Σε αυτό το σημείο μπαίνει και ιδέα της ανάστασης για τους ‘Ελληνες (εκτός από την θρησκεία και γενικά τα ήθη και έθιμα των Ελλήνων). Οι Έλληνες έχουν αυτή την πολυτέλεια να πέφτουν σε όποια μελαγχολία και δυστυχία θέλουν γιατί έτσι κι άλλιως γρήγορα θα έρθει η κορύφωση, το ένδοξο Ελληνικό καλοκαίρι(βλέπε το βιβλίο “Το Ελληνικό Καλοκαίρι” του Ζ. Λακαριέρ) και μετά ποιόν τον ενδιαφέρει όλα αυτά φοβερά γεγονότα που παίρνουν μέρος στα μέσα μαζικής επικοινωνίας; Tώρα τελευταία, πάντα συγκρατώ αυτό που μου είπε τις προάλλες ο Ιρακινός φίλος μου Μπαζίρ “ξέρεις γιατί η μαμά μου(είναι 82 χρονών και γυρίζει ανά τον κόσμο) έχει αυτή την νεανικότητα και ενέργεια; Γιατί αγνοεί τα γεγονότα!!!

The following pictures are from the beach house and the beach on Sadiyaat Island which my favourite place in Abu Dhabi and I wanted very much to share with you!


“.. What kind of person could live here? Someone so fuelled by their imagination, so stimulated by the sea, so richly creative
that they could find solace and inspiration in what to others might seem a barren rock” T. J.The Summer Book


….God had made it so nothing bad could happen between the moment you prayed and the moment He found out what you prayed for. And then Sophia wanted to know what happened if you prayed while you were falling out of a tree and you were halfway down” T.J The Summer Book



“The family had one friend who never came too close.. Depending on when he arrived, he might have a cup of coffee or a meal or even take a drink just to be polite, but then he would turn quiet and uneasy, he would start listening, and then he would leave. But as long as he stayed, he had everyone’s undivided attention. No one did anything, no one looked at anything but Eriksson. They would hang on hie every word and when he was gone and nothing had actually been said, their thoughts would dwell gravely on that he had left unspoken” T.J The Summer Book