Heston Blumental on a budget

Judging by his name(Heston Blumental), I’m quite sure that Heston’s godmother hadn’t any affiliation with the Greek language. For those who don’t know anything about the person, I will give a little resume. Blumental is one of the celebrity British chef. His cooking is based on science, smells etc. His first restaurant, Fat Duck in Bray(South England) had three Michelin stars. Lately,he has opened a new restaurant with the name Dinner at Mandarin Oriental Hotel,London (1 Michelen). Blumental-a smart guy after James Oliver- decided to go with the wind and in the middle of the financial crisis, offers a menu of three courses on a budget of 32 pounds only. At this point, exactly, I made my appearance. Marta, my best friend (yes, still have best friends, 2nd best…a whole hierarchy of friendships) managed triumphantly to book a table of four. And I say “triumphantly” because in order to book a table at Blumental’s you need at least two months in advance. Marta, her sister, me and Marta’s little son-for my surprise, they accept children as well- had a lovely lunch at the restaurant among other celebrities. This time, the crowd was a mix of BBC presenters, Guardian journalists, footballers and old money-people who spend their christmas’s holiday hunting at Yorkshire country. All of us in the spacious room of of the hotel, decorated as business class airport hall and with a view at the Hyde Park, were eating the specialities of Heston under the eyes of the very attentive East-European waiters.


The restaurant with a view at Hyde Park

The glass wall of the Kitchen gives you the opportunity to have a glimpse at the havoc of the Kitchen

Κρίνοντας από τον όνομά του(Heston Blumental), είμαι σίγουρη ότι η νονά του Ηeston είχε μαύρα μεσάνυχτα όσον αφορά την Eλληνική γλώσσα.Για όσους δεν ξέρουν το όνομά του θα δώσω μια μικρή περίληψη περί τίνος πρόκειται. Ο Heston Blumental είναι από τους διάσημους Βρετανούς σεφ που συνδύασε το μαγείρεμα με την επιστήμη, χημεία, όσφρηση κλπ. Το πρώτο του εστιατόριο στο Bray (Ν. Αγγλία) είχε τρία Μίσελεν αστέρια. Πρόσφατα, άνοιξε ένα καινούργιο εστατόριο με το όνομα “Dinner” στο ξενοδοχειο Μandarin Oriental στο Λονδίνο (1 Mίσελεν). Ο Blumental είναι έξυπνος άνθρωπος-μετά από τον James Oliver- ακολούθησε το ρεύμα της εποχής και μέσα στην οικονομική κρίση εισήγαγε ένα μενού τριών πιάτων στη τιμή των 32 λιρών. Σε αυτό το σημείο, ακριβώς, κάνω και εγώ την εμφανισή μου. H Μάρτα, η καλύτερή μου φίλη (ναί, έχω ακόμα καλύτερες φίλες, 1η, 2η… ολόκληρη ιεραρχεία στο βασίλειο των κοινωνικών συναναστροφών) κατάφερε θριαμβευτικά να κλείσει τραπέζι για τέσσερα άτομα. Και λέω “θριαμβευτικά” γιατί για να κλείσει κανείς τραπέζι σε αυτό το εστιατόριο, πρέπει να το σκεφτεί περίπου δύο μήνες πρίν. Η Μάρτα,ο μικρός γυιός της (δέχονται και παιδιά για μεγάλη μου έκπληξη) η αδελφή της και εγώ είχαμε ένα όμορφο μεσημεριανό γεύμα μαζί με τους υπόλοιπους διασήμους. Το πλήθος απαρτιζόταν από τηλεπαρουσιαστές του ΒΒC, δημοσιογράφους του Γκάρντιαν, ποδοσφαιριστές, και παλιό χρήμα-άνθρωποι που πάνε για κυνήγι στο Yorkshire την περίοδο των Χριστουγέννων. Όλοι εμείς, λοιπόν, μέσα στην άνετη αίθουσα του ξενοδοχείου που μοιάζει με αίθουσα(business class) αεροδρομίου , γευτήκαμε τις σπεσιαλιτέ του Heston κάτω από την ματιά των πρόθυμων σερβιτόρων από το Ανατολικό Μπλόκ.


Lemon salad: Goat’s curd, Buckler Soller & Raisins.: It was the least satisfactory of the other two courses. Too bitter for my taste.


Ragoo of Pig Ears Anchovy, Onions, Parsley. It was the best plate. All the ingredients were blended together nicely, giving a subtle salty taste which is my favourite.


Orange buttered loaf-Mandarin thyme sorbet. The sorbet was better than the loaf which despite was caramelised (outside) successfully, the inside had the taste of bread.

I have to say, all the performance was quite pleasant, if you overlook the waiting time between the courses which was too long.
Marta’s son was the first he noticed it and started shouting-quite right according to me. I would do the same if I was in his age, unfortunately I was waiting patiently. This is the curse of being an adult.

Πρέπει να πω ότι όλη η παράσταση ήταν αρκετά ευχάριστη, αν κανείς παραβλέψει το μεγάλο διάστημα που έπρεπε να περιμένουμε μεταξύ των πιάτων. Ο γυιός της Μάρτα άρχισε να διαμαρτύρεται φωνάζοντας και πολύ σωστά έκανε. Θα έκανα και εγώ το ίδιο αν ήμουν στην ηλικία του. Δυστυχώς περίμενα υπομονετικά το επόμενο πιάτο. Αυτή είναι η κατάρα του να είσαι ενήλικας.