Postmodernism era :Protect me from what I want *

Victoria & Albert Museum (London) is my favourite museum. When I’m around the area and trust me I’m quite a lot -don’t forget, exactly opposite are the Science Museum and Natural History Museum which their permanent exhibition I know by heart, after Dr. Who, Tracey Beaker..etc.- I always pop in for a break, having an adult hour.
This time, I was quite lucky to experience a very interesting exhibition: Postmodernism – Style and Subversion 1970-1990 which is billed as the first show ever to document postmodernism as a historical movement.
Το Mουσείο Βικτώρια & Αλμπερτ στο N.Κένσινγκτον του Λονδίνου είναι πρώτο στην προτίμησή μου. ‘Οταν κυκλοφορώ στην περιοχή -και κυκλοφορώ αρκετά συχνά, μην ξεχνάτε ακριβώς απέναντι είναι είναι τα Μουσεία Επιστήμης και Φυσικής Ιστορίας των οποίων τις μόνιμες εκθέσεις τις ξέρω από έξω και ανακατωτά, μετά από τον Dr. Who και Tracy Beaker (τηλεοπτικές σειρές στην Αγγλική ΤV)- πάντα περνάω και από αυτό το Μουσείο.
Αυτή τη φορά ήμουν αρκετά τυχερή γιατί είδα μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση :Μεταμοντερνισμός -Στυλ και ανατροπή 1970-1990. Αυτή η έκθεση έχει χαρακτηρισθεί σαν το πρώτο σόου που έχει παρουσιάσει τον μεταμοντερνισμό σαν ιστορική κίνηση.

The latter(historical movement), perhaps, was the reason that I didn’t notice any definition of postmodernism at the beginning of the show. Εxcept the following wall sized quote:

“In the 1980s, the thrills and complexity of postmodernism were enormously influential. But do we still live in a postmodern era?
Certainly the movement left behind a set of unresolved intellectual provocations.
For example, New Order’s music video, which acts as the final to this exhibition, poses a melancholy question that is still worth pondering: “Why can’t we be ourselves like we were yesterday?
Postmodernism was marked by a sense of loss even destructiveness but also a radical expansion of possibilities.
In the permissive, fluid and hyper-commodified situation of design today, we are still feeling its effects.
In that sense, like it or not, we are all postmodern now”

So I search for a definition and I found something “grand” on the internet :Barthes-Derrida-­Foucault document about Postmodernism
1. The art of the past is past. What was true of art yesterday is false today.
2. The Postmodern art of today is defined and determined, not by artists, but by a new generation of curators, philosophers and intellectuals ignorant of the past and able to ignore it.
3. Postmodernism is a political undertaking, Marxist and Freudian.
4. Postmodernism is a new cultural condition.
5. Postmodernism is democratic and allied to popular culture.
6. Postmodernism denies the possibility of High Art.
7. Postmodernism deconstructs works of High Art to undermine them.
8. Postmodernism is subversive, seditiously resembling the precedents it mimics.
9. Postmodern art is pastiche, parody, irony, ironic conflict and paradox.
10. Postmodern art is self-consciously shallow, stylistically hybrid, ambiguous, provocative and endlessly repeatable.
11. Postmodern art is anti-elitist, but must protect its own elitism.
12. To the Postmodernist every work of art is a text, even if it employs no words and has no title, to be curatorially interpreted. Art cannot exist before it is interpreted.
13. Postmodernist interpretation depends on coining new words unknown and unknowable to the masses, on developing a critical jargon of impenetrable profundity, and on a quagmire of theory with which to reinforce endowed significance.
— —————–
Το τελευταίο (ιστορική κίνηση) ίσως να φταίει στο ότι δεν είδα κανένα ορισμό του μεταμοντερνισμού, αλλά βρήκα κάτι σχετικό στο Ιντερνετ: Τον ορισμό που έδωσαν ο Mπαρτ-Ντεριντά-Φουκώ σχετικά με τον μεταμοντερνισμό
1. Η τέχνη του παρελθόντος είναι παρελθόν. Ό,τι είναι αλήθεια για την τέχνη του χθές είναι λάθος σήμερα.
2. Η μεταμοντερνιστική τέχνη του σήμερα ορίζεται και αποφασίζεται, όχι από τους καλλιτέχνες, αλλά από μια καινούργια γενιά μουσειολόγων, φιλοσόφων και πνευματικών ανθρώπων που αγνοούν το παρελθόν και είναι ικανοί να το αγνοούν.
3. Ο μεταμοντερνισμός είναι πολιτική επιχείρηση, Μαρξιστική και Φρουδική.
4. Ο Μεταμοντερνισμός είναι μια νέα κατάσταση κουλτούρας.
5. Ο Μεταμοντερνισμός είναι δημοκρατικός και συμαχεί με την λαική κουλτούρα.
6. Ο Μεταμοντερνισμός αρνείται την δυνατότητα της Υψηλής Τέχνης.
7. Ο Μεταμοντερνισμός καταρίπτει τα έργα της Υψηλής Τέχνης και τα υποτιμάει.P
8. Ο Μεταμοντερνισμός είναι ανατρεπτικός.
9. Η Μεταμοντερνιστική τέχνη είναι αντιγραφή, παρωδεία, ειρωνεία, ειρωνική σύγκρουση και παράδοξο.
10.Η Μεταμοντερνιστική τέχνη είναι ρηχή όσον αφορά το αυτοσυνείδητο, στυλιστικά νόθη, αναμφίβολη, προκλητική και ατελείωτα επαναλαμβανόμενη.
11. Η Μεταμοντερνιστική τέχνη είναι αντι-ελιτιστική αλλά προστατεύει το δικό της ελιτισμό.
12. Για τους Μεταμοντερνιστές κάθε έργο τέχνης είναι κείμενο, έστω και άν δεν έχει λέξεις και τίτλο, για να ερμηνευθεί από τους μουσειολόγους. Η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει πρίν ερμηνευθεί.
13. Η ερμηνεία του Μεταμοντερνισμού βασίζεται σε νέες λέξεις και άγνωστες για τις μάζες για την δημιουργία βασικής ακατανόητης γλώσσας για να ενδυναμώσουν την σημαντικότητα αυτού του κληροδοτήματος.
(Προσπάθησα να το μεταφράσω όσο μπορούσα καλύτερα)

The exhibition was a mix of αrchitecture, fashion, interior design, objects, magazines… All our life style for two decades.
As I was wondering around the exhibition, I was thinking this era must be the most irritating style ever . On the other hand, everything was so familiar. It was part of who I am.
The best examples in αrchitecture was James Stirling’s Neue Staatsgalerie in Stuttgart where some years ago I had visited it and I was really impressed by the blend of style neoclassicism and hi-tech. It is clear the postmodernism architecture legacy in the Gulf with these gargantuan mirror glass shopping malls in Dubai…

Colour, chaos and humour that the postmodernists brought back into design, art and fashion were welcome tonic to the grey grim 1970. In Design was clear the return of the clear lines. The different objects like these of the “Alessi” cafetieres etc. which I’ve never bought not only because of the price (insanely expensive) but as well for the style(unattractive)
Η έκθεση αρχίζει με την αρχιτεκτονική, διακόσμηση, μόδα και γενικώς το στύλ που κατείχε την ζωή μας στην περίοδο 1970-1990. Είναι πολύ φανερή η κληρονομιά που άφησε αυτή η περιόδος στην αρχιτεκτονική, βλέποντας τώρα αυτά τα τέρατα “Shopping Malls”στο Ντουμπάι.
Καθώς περιφερόμουν γύρω από τα διάφορα εκθέματα σκεφτόμουν ότι ίσως αυτή η μεταμοντερνιστική περίοδο να έχει το πιο εκνευριστκό στυλ από όλες. Την είδα απνευστί βέβαια, ίσως γιατί όλα ήταν τόσα γνωστά σε εμένα σαν μια περιεκτική περίληψη όσον έχω ζήσει. Δυστυχώς όπως θα ξέρετε δεν αφήνουν κάμερες στις εκθέσεις αλλά κατάφερα να πάρω λιγοστές,όταν οι φύλακες δεν τριγύριζαν, με το iphone.

The wall sized quote of Martin Amis about Money (as well as this of *Jenny Holzer in the post title) are so prescience now!

“Money doesn’t mind if we say it’s evil, it goes from strength to strength. It’s a fiction, an addiction, and a tacit conspiracy”Martin Amis

Ενα καροτσάκι να ανεβαίνεις και να κάνεις τα κάνεις τα ψώνια σου άνετα.

Στο τέλος της έκθεσης το παραπάνω βελάκι μας έδειχνε τον πραγματικό μας προορισμό “Shopping”: Η αλήθεια είναι, ότι έκανα πως και πως να βρεθώ στο μικρό μαγαζάκι του Μουσείου για να αγοράσω τα καλύτερα φω μπιζού φτιαγμένα από τους σπουδαστές του μουσείου. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, είμαι πραγματικό προιόν αυτών των δύο δεκαετιών.


2 thoughts on “Postmodernism era :Protect me from what I want *

  1. Είδα και εγώ την συγκεκριμένη έκθεση, όπως και (ξανα)επισκέφτηκα μετά από χρόνια το συγκεκριμένο μουσείο. Ως προς το δεύτερο, το μουσείο σε κάποιες στιγμές άρχισε να μού θυμίζει κατάστημα ειδών σπιτιού (#mh_me_fate). Ως προς την συγκεκριμένη έκθεση ενδιαφέρουσα, αλλά δεν είναι η μόνη που σε οδηγεί στο μαγαζί του μουσείου, αφού τέτοιο στήσιμο βλέπουμε σε όλες σχεδόν τις εκθέσεις (δείγμα επιτυχίας του μεταμοντερνισμού θα έλεγε κανείς).
    Ως προς τον ίδιο τον μεταμοντερνισμό έχω δει δύο «ορισμούς», όπου η μία έχει να κάνει με αιτήματα πέρα από τα απλά υλικά (π.χ οικολογία, ποιότητα ζωής κλπ) και ο άλλος με την αμφισβήτηση της λογικής και όλης της κληρονομιάς του Διαφωτισμού.

  2. Σωστές οι παρατηρήσεις σου. Στην αρχή της έκθεσης αν δεν κάνω λάθος υπήρχε κάποιο “hint” σχετικά με την οικολογία … με την αρχιτεκτονική του Gehry. Τώρα αν διαβάσεις το καινούργιο βιβλίο μου θα δείς ότι αναφέρω αυτό το πακέτο του “consumerism” Μουσείο +shopping (περίμενε όμως λίγο, σύντομα θα βγεί νέα έκδοση και πιο περιποιημένη ελληνικότατη μάλιστα) 😉

Comments are closed.