The Audience

I’ve been an audience for quit a while now
and I love being it nothing beats the buzz of being ‘there’
sitting among my fellow audience members hearing them laugh, smelling them,
clapping to the rhythm of their clapping
sometimes I’m more interested in them than in the show
I wonder how long I could watch them
probably as long as I could stand them watching me
but there’s so many of them
and I am on my own
I’d be outnumbered
Let’s play it safe
We’ll watch the audience together.

Απ’όλα έχει ο μπαξές του Λονδίνου. Από Σιντερέλα (βλέπε Κέιτ Μιντλετον) μέχρι Σαίξπηρ. Και στα ενδιάμεσα θεατρικές παραστάσεις που σε ξαφνιάζουν και την τόλμη τους και την ευρηματικότητά τους. Το τελευταίο ήταν μια παράσταση στο μικρό θεατράκι του Σόχο μέσα στην καρδιά του Λονδίνου με τίτλο ‘the audience/το κοινό”. Η Βελγική θεατρική ομάδα “Ontroerend Goed” είχε κάνει πάταγο με την ίδια παράσταση στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου και είχαν ακουστεί φοβερές κριτικές όπως : “Cleverly deployed, awkwardly funny and not a little unsettling-Δουλεμένο έξυπνα, αδέξια αστείο και ανησυχητικό”. Δεν ήθελα τίποτε παραπάνω, πήρα αγκαζέ τον Τζόνι και “βούρ” στο θεατράκι. Δεν χρειάστηκε καν να κλείσουμε θέση και το εισιτήριο είχε μόνο 15 λίρες.
Στην είσοδο μας ρωτήσανε αν θέλουμε να βγάλουμε τα παλτά μας και να αφήσουμε τις τσάντες μας, μιας και είναι μικρός ο χώρος. Υπακούσαμε ενθουσιασμένοι. Περισσότερο ο Τζόνι παρά εγώ. Εγώ, ακόμα μετά από τόσα χρόνια μέσα στον κόσμο, δεν έχω εντελώς εκπολιτιστεί, οι ελληνικές καχυποψίες είναι καλά κουρνιασμένες μέσα μου για καλό ή για κακό.

Βρήκαμε κάποιες θέσεις ακριβώς στο κέντρο για να έχουν την σωστή προοπτική- το κέντρο της σκηνής- και μάλιστα θέσεις με μικρόφωνο! Καθήσαμε ανάλαφροι και πανέτοιμοι.Tα φώτα χαμήλωσαν και ένα ηθοποιός βγήκε στη σκηνή με το βίντεο πάνω στο τρίποδο και άρχισε να μας παίρνει βίντεο όλους τους θεατές. Ξαφνικά η μεγάλη οθόνη του θεάτρου γέμισε με τις δικά μας πρόσωπα. Ζούμαρε στα πρόσωπά μας και η γυναικεία φωνή της ηθοποιού περιέγραφε τις σκέψεις του καθενός κρίνοντας από την εμφάνισή μας. Αργότερα ακούστηκε η ιδιωτική συζήτηση που είχα με το Τζόνι σχετικά με το ζαμπόν και αν θυμήθηκα να βάλω στο ψυγείο(ευτυχώς δηλαδή, θα μπορούσαμε να λέγαμε και τίποτε άλλο…). Αργότερα άρχισε η επίδειξη μόδας των ηθοποιών με τα πάλτα μας και τις τσάντες μας που είχαμε αφήσει στην είσοδο για να μην μας βαραίνουν.’Αδειαζαν όλο το περιεχόμενο στο πάτωμα του παλκοσένικου (τι σου είναι τούτοι οι ΄Ελληνες με το ενστικτό τους-σιγά μήν έδινα την τσάντα μου σε κάθε “Τζώρτζ Μαίκλ” που μου την ζητάει ). Σε μια τσάντα βρέθηκε και ένα μπλε σλιπάκι. Ακολούθησε η δωροδοκία ενός ηθοποιού προς μια κοπέλλα στα μπροστινά καθίσματα να ανοίξει τα πόδια της, προτρέποντας και τους υπόλοιπους θεατές να τον σιγοντάρουν. Τελικά δεν ευδοκίμησε ούτε η δωροδοκία ούτε η προτροπή. Η μάζα (εμείς οι θεατές) αποδείχτηκε ότι είχε ήθος.

Στο τέλος της παράστασης τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών δηλαδή των θεατών ήταν αρκετά ανάμικτα. Μερικοί την βρήκαν αστεία, άλλοι χονδροειδή, αλλοι ρατσιστική… Όσοι από τους θεατές έκφρασαν τα τελευταία, είχαν δείξει με τα δυνατά σου σχόλια από την αρχή της παράστασης ότι ίσως είχαν διαβάσει πολλά γύρω από την συγκεκριμένη παράσταση.

Εγώ την βρήκα ενδιαφέρουσα και φρέσκια ιδέα με φοβερές δυνατότητες ίσως αυτό που έλειπε από την ομάδα των παιδιών (πολυ νεαρή ηλικία) μια γερή διανοουμενιστική βάση για να δέσουν μαζί όλες αυτές οι τολμηρές αμφιλεγόμενες ιδέες και να δώσουν ένα πιο ολοκληρωμένο μύνημα. Μου φάνηκε λίγο ξεκρέμαστο. Αλλά πάλι όλο αυτό διαδραστικό στάτους που διέπεε όλους εμάς τους θεατές ανα πάση στιγμή κατά την διάρκεια της παράσταση και αλλαγή από θεατή σε πρωταγωνιστή και τανάπαλιν ήταν αρκετό να μου δημιουργήσει μια ανησυχία και ανάμικτα συναισθήματα και αρκετά ερωτηματικά. Ίσως να είχαν πετύχει το στόχο τους όσο αφορά τη θέση μας σαν θεατές. Παντούς είδους θεατές είτε σε θέατρο είτε στα καθημερινά γεγονότα που επηρεάζουν το καθημερινό μας στάτους.

2 thoughts on “The Audience

  1. Ενδιαφερον, μου φαινεται ανακατεμα θεατρου με ριαλιτυ. Ενδιαφερον ακουγεται παντως εφοσον υπαρχει το στοιχειο της εκπληξης. Σε καινουργια κονσεπτς ειναι λογικο να εχουμε ενδοιασμους. ΧΧΧ

  2. Να πω την αλήθεια με ξάφνιασε αυτό το σόου και κάποιες στιγμές ένοιωσα άβολα γιατί η αλήθεια είναι ότι ήθελα να δω αυτή την καινούργια ιδέα αλλά δεν ήθελα να πάρω ενεργό μέρος. Με βόλευε η παθητικότητα του θεατή είναι πολύ πιο ξεκούραστα. Από την άλλη δεν είμαι σίγουρη ότι μπορούσαμε να πάρουμε ενεργό μέρος ή απλώς οι ηθοποιοί παίζανε το ρόλο τους… Πάντως ακόμα την σκέφτομαι αυτή την παράσταση. χχ

Comments are closed.