Things get worse before they get better : Περπατώ, περπατώ εις το δάσος…

“Τα πράγματα χειροτερεύουν πρίν αρχίσουν να καλυτερεύουν” λένε συνήθως οι γιατροί για τα διάφορα συμπτώματα γρίπης και άλλων ιάσιμων ασθενειών. Εκεί που νομίζεις ότι πεθαίνεις, τσούπ ορθώνεις ανάστημα και αρχίζεις να πίνεις το καφεδάκι σου, που μέχρι πρότινος το σιχαινόσουν, τραβάς και μια “τζουρίτσα” από το τσιγαράκι να τρέξει η νικοτίνη στις φλέβες σου-οξύμωρο βέβαια- για να νοιώσεις πάλι τον υγιή παλιό σου εαυτό. Αυτή την παραπάνω σκέψη κάνω, τελευταίως, καθώς παρακολουθώ με αγωνία τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα. Τα τελευταία σενάρια είναι εντελώς αποκαρδιωτικά πια. Πρώτο σενάριο : Η Γερμανία δήλωσε ότι θέλει να ελέγχει τον προυπολογισμό μας (θου κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύρα περιοχής περί της ταλαιπωρημένης και καταμαδημένης δημοκρατιούλας). Βλέπε την θεατρική/κινηματογραφική παράσταση “War horse” που κάνει γύρα στον αγγλοσαξονικό κόσμο δίνοντας το μύνημα “beware the Germans are coming-..οι Γερμανοί ξανάρχονται”. Κατά τη δική μου Ελληνική αντίληψη πάντα. Κατά τον Τζόνι, λόγω προώθησης έτοιμου και δοκιμασμένου προιόντος στο κόσμο του θεάματος(βλέπε χάσμα διαφορετικής κουλτούρας).Το άλλο σενάριο, είναι η επιστροφή μας στη δραχμή, σύμφωνα με τον ροκ στάρ των οικονομολόγων-Κρούγκμαν κλπ- και κατά συνέπεια των παπαγαλίζειν δημοσιογράφων περί των οικονομικών και άλλων… Είμαστε σε τέτοιο βαθμό βουτηγμένοι στη χρεοκοπία που και αυτό πια δεν έχει σημασία. Αλλά μην ακούω και το παράδειγμα περί Αργεντινής, γιατί απλούστατα δεν είμαστε Αργεντινή.Είμαστε δύο μη συγκρινόμενα προιόντα με διαφορετικές παραμέτρους: μέγεθος, παραγωγή και φυσικούς πόρους. Η παράμετρος “διαφθορά” έστω και αν είναι η ίδια δεν προσθέτει αξία σε αυτή την συγκεκριμένη σύγκριση.

Η ανεργία αρχίζει και εξαπλώνεται σαν γάγγραινα σε όλα τα επίπεδα και ηλικίες και επαγγέλματα.Με πρώτους τους δημοσιογράφους που έχουν στήσει καρτέρι έξω από τα σχολεία περιμένοντας ποιο παιδί θα λυποθυμήσει για να βγάλουν είδηση και συνάμα το μεροκάματό τους.

Και μέσα σε όλα έχουμε και το Νταβός:το θέρετρο που συγκεντρώνεται όλη η Ελιτ του κόσμου για να χαριεντιστεί μεταξύ της και για να δείξει καλό πρόσωπο αναφέρει την βαθιά της ανησυχία για την ευρύτερη κοινωνία και την συμπάθειά της προς το λαουτζίκο.
Από το ίδιο θέρετρο, η πρώτη κυρία των οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, συμβουλεύει τους νέους να αρχίζουν να σκέφτονται διαφορετικά, να εφεύρουν καινούργια επαγγέλματα…

Σε αυτό το τελευταίο στέκομαι και σκέφτομαι, ότι εμείς ο “λαουτζίκος” από μόνοι μας πρέπει να βρούμε ένα εναρκτήριο σημείο και να αρχίσουμε αυτή την αντίστροφη μέτρηση όσον αφορά την σκέψη μας.
Θυμάμαι όταν διάβαζα στις εξετάσεις, είτε στο σχολείο,πανεπιστήμιο κλπ., πάντα όταν έφθανα σε σημείο απελπισίας για το πώς θα τα βγάλω πέρα με το βουνό εργασίας που με περίμενε, έβγαινα για ένα μεγάλο γρήγορο περίπατο. ‘Οσο περπατούσα τόσο πιο πολύ το μυαλό μου καθάριζε και έβαζα μια τάξη τις σκέψεις μου και όχι μόνο. Το εντυπωσιακό ήταν, ότι άρχιζα να σκέφτομαι διαφορετικά, λές και άλλαζα εντελώς την ταυτότητά της ύπαρξής μου. Ανακάλυψα ότι τελικά αυτή η εμπειρία μου έχει κάποια βάση.
Σύμφωνα με το Frederic Groς-Γάλλο καθηγητή και επιμελητή των συγγραμάτων του Φουκώ -στο βιβλίο του “Η φιλοσοφία του περπατήματος-Marcher:Une philosophie”, που λέει “Αυτή η αιωρούμενη αίσθηση που δίνει το περπάτημα στο τέλος της ημέρας έρχεται όταν πια δεν μπορείς να σηκώσεις τα πόδια σου και η σκέψη ξεχνάει να υπολογίσει την κούραση των ποδιών. Αυτή η κούραση εξαγνίζει γιατί εξαφανίζει την υπερηφάνεια. Να δραπετεύσεις για λίγες ώρες ακόμα και μέρες δεν απομακρύνει μόνο όλες τις ανησυχίες αλλά και την ίδια την ταυτότητα που κουβαλάει ο καθένας μας. Το τελευταίο επιτρέπει να υιοθετήσουμε ένα καινούργιο τρόπο σκέψης. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι με το περπάτημα κάποια θέματα/εργασίες που φαίνονται εντελώς αξεπέραστα και δύσκολα μπορούν εύκολα να διεκπεραιωθούν όταν τα τεμαχίζεις σε μικρότερα κομμάτια”.

Βήμα, βήμα, μέρα με την μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα καλύπτει κανείς αυτήν την τεράστια και δύσκολη απόσταση.

Μου φαίνεται καλή ιδέα, και δεν κοστίζει τίποτε. ‘Ολοι στους δρόμους λοιπόν, να βρούμε λύσεις και να καλύψουμε την απόσταση τραγουδώντας “περπατώ, περπατώ εις το δάσος όταν ο Λύκος δεν είναι εδώ/ Λύκε, λύκε είσαι εδώ…”. ‘Ασε που μπορεί να μην εμφανιστεί ποτέ ο Λύκος και να φτάσουμε στο προορισμό μας με καινούργιο εαυτό, πετυχαίνοντας ταυτόχρονα την κάθαρση που τόσο καιρό επιθυμούσαμε.

Heston Blumental on a budget

Judging by his name(Heston Blumental), I’m quite sure that Heston’s godmother hadn’t any affiliation with the Greek language. For those who don’t know anything about the person, I will give a little resume. Blumental is one of the celebrity British chef. His cooking is based on science, smells etc. His first restaurant, Fat Duck in Bray(South England) had three Michelin stars. Lately,he has opened a new restaurant with the name Dinner at Mandarin Oriental Hotel,London (1 Michelen). Blumental-a smart guy after James Oliver- decided to go with the wind and in the middle of the financial crisis, offers a menu of three courses on a budget of 32 pounds only. At this point, exactly, I made my appearance. Marta, my best friend (yes, still have best friends, 2nd best…a whole hierarchy of friendships) managed triumphantly to book a table of four. And I say “triumphantly” because in order to book a table at Blumental’s you need at least two months in advance. Marta, her sister, me and Marta’s little son-for my surprise, they accept children as well- had a lovely lunch at the restaurant among other celebrities. This time, the crowd was a mix of BBC presenters, Guardian journalists, footballers and old money-people who spend their christmas’s holiday hunting at Yorkshire country. All of us in the spacious room of of the hotel, decorated as business class airport hall and with a view at the Hyde Park, were eating the specialities of Heston under the eyes of the very attentive East-European waiters.


The restaurant with a view at Hyde Park

The glass wall of the Kitchen gives you the opportunity to have a glimpse at the havoc of the Kitchen

Κρίνοντας από τον όνομά του(Heston Blumental), είμαι σίγουρη ότι η νονά του Ηeston είχε μαύρα μεσάνυχτα όσον αφορά την Eλληνική γλώσσα.Για όσους δεν ξέρουν το όνομά του θα δώσω μια μικρή περίληψη περί τίνος πρόκειται. Ο Heston Blumental είναι από τους διάσημους Βρετανούς σεφ που συνδύασε το μαγείρεμα με την επιστήμη, χημεία, όσφρηση κλπ. Το πρώτο του εστιατόριο στο Bray (Ν. Αγγλία) είχε τρία Μίσελεν αστέρια. Πρόσφατα, άνοιξε ένα καινούργιο εστατόριο με το όνομα “Dinner” στο ξενοδοχειο Μandarin Oriental στο Λονδίνο (1 Mίσελεν). Ο Blumental είναι έξυπνος άνθρωπος-μετά από τον James Oliver- ακολούθησε το ρεύμα της εποχής και μέσα στην οικονομική κρίση εισήγαγε ένα μενού τριών πιάτων στη τιμή των 32 λιρών. Σε αυτό το σημείο, ακριβώς, κάνω και εγώ την εμφανισή μου. H Μάρτα, η καλύτερή μου φίλη (ναί, έχω ακόμα καλύτερες φίλες, 1η, 2η… ολόκληρη ιεραρχεία στο βασίλειο των κοινωνικών συναναστροφών) κατάφερε θριαμβευτικά να κλείσει τραπέζι για τέσσερα άτομα. Και λέω “θριαμβευτικά” γιατί για να κλείσει κανείς τραπέζι σε αυτό το εστιατόριο, πρέπει να το σκεφτεί περίπου δύο μήνες πρίν. Η Μάρτα,ο μικρός γυιός της (δέχονται και παιδιά για μεγάλη μου έκπληξη) η αδελφή της και εγώ είχαμε ένα όμορφο μεσημεριανό γεύμα μαζί με τους υπόλοιπους διασήμους. Το πλήθος απαρτιζόταν από τηλεπαρουσιαστές του ΒΒC, δημοσιογράφους του Γκάρντιαν, ποδοσφαιριστές, και παλιό χρήμα-άνθρωποι που πάνε για κυνήγι στο Yorkshire την περίοδο των Χριστουγέννων. Όλοι εμείς, λοιπόν, μέσα στην άνετη αίθουσα του ξενοδοχείου που μοιάζει με αίθουσα(business class) αεροδρομίου , γευτήκαμε τις σπεσιαλιτέ του Heston κάτω από την ματιά των πρόθυμων σερβιτόρων από το Ανατολικό Μπλόκ.


Lemon salad: Goat’s curd, Buckler Soller & Raisins.: It was the least satisfactory of the other two courses. Too bitter for my taste.


Ragoo of Pig Ears Anchovy, Onions, Parsley. It was the best plate. All the ingredients were blended together nicely, giving a subtle salty taste which is my favourite.


Orange buttered loaf-Mandarin thyme sorbet. The sorbet was better than the loaf which despite was caramelised (outside) successfully, the inside had the taste of bread.

I have to say, all the performance was quite pleasant, if you overlook the waiting time between the courses which was too long.
Marta’s son was the first he noticed it and started shouting-quite right according to me. I would do the same if I was in his age, unfortunately I was waiting patiently. This is the curse of being an adult.

Πρέπει να πω ότι όλη η παράσταση ήταν αρκετά ευχάριστη, αν κανείς παραβλέψει το μεγάλο διάστημα που έπρεπε να περιμένουμε μεταξύ των πιάτων. Ο γυιός της Μάρτα άρχισε να διαμαρτύρεται φωνάζοντας και πολύ σωστά έκανε. Θα έκανα και εγώ το ίδιο αν ήμουν στην ηλικία του. Δυστυχώς περίμενα υπομονετικά το επόμενο πιάτο. Αυτή είναι η κατάρα του να είσαι ενήλικας.

Postmodernism era :Protect me from what I want *

Victoria & Albert Museum (London) is my favourite museum. When I’m around the area and trust me I’m quite a lot -don’t forget, exactly opposite are the Science Museum and Natural History Museum which their permanent exhibition I know by heart, after Dr. Who, Tracey Beaker..etc.- I always pop in for a break, having an adult hour.
This time, I was quite lucky to experience a very interesting exhibition: Postmodernism – Style and Subversion 1970-1990 which is billed as the first show ever to document postmodernism as a historical movement.
———————————
Το Mουσείο Βικτώρια & Αλμπερτ στο N.Κένσινγκτον του Λονδίνου είναι πρώτο στην προτίμησή μου. ‘Οταν κυκλοφορώ στην περιοχή -και κυκλοφορώ αρκετά συχνά, μην ξεχνάτε ακριβώς απέναντι είναι είναι τα Μουσεία Επιστήμης και Φυσικής Ιστορίας των οποίων τις μόνιμες εκθέσεις τις ξέρω από έξω και ανακατωτά, μετά από τον Dr. Who και Tracy Beaker (τηλεοπτικές σειρές στην Αγγλική ΤV)- πάντα περνάω και από αυτό το Μουσείο.
Αυτή τη φορά ήμουν αρκετά τυχερή γιατί είδα μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση :Μεταμοντερνισμός -Στυλ και ανατροπή 1970-1990. Αυτή η έκθεση έχει χαρακτηρισθεί σαν το πρώτο σόου που έχει παρουσιάσει τον μεταμοντερνισμό σαν ιστορική κίνηση.


The latter(historical movement), perhaps, was the reason that I didn’t notice any definition of postmodernism at the beginning of the show. Εxcept the following wall sized quote:

“In the 1980s, the thrills and complexity of postmodernism were enormously influential. But do we still live in a postmodern era?
Certainly the movement left behind a set of unresolved intellectual provocations.
For example, New Order’s music video, which acts as the final to this exhibition, poses a melancholy question that is still worth pondering: “Why can’t we be ourselves like we were yesterday?
Postmodernism was marked by a sense of loss even destructiveness but also a radical expansion of possibilities.
In the permissive, fluid and hyper-commodified situation of design today, we are still feeling its effects.
In that sense, like it or not, we are all postmodern now”

So I search for a definition and I found something “grand” on the internet :Barthes-Derrida-­Foucault document about Postmodernism
1. The art of the past is past. What was true of art yesterday is false today.
2. The Postmodern art of today is defined and determined, not by artists, but by a new generation of curators, philosophers and intellectuals ignorant of the past and able to ignore it.
3. Postmodernism is a political undertaking, Marxist and Freudian.
4. Postmodernism is a new cultural condition.
5. Postmodernism is democratic and allied to popular culture.
6. Postmodernism denies the possibility of High Art.
7. Postmodernism deconstructs works of High Art to undermine them.
8. Postmodernism is subversive, seditiously resembling the precedents it mimics.
9. Postmodern art is pastiche, parody, irony, ironic conflict and paradox.
10. Postmodern art is self-consciously shallow, stylistically hybrid, ambiguous, provocative and endlessly repeatable.
11. Postmodern art is anti-elitist, but must protect its own elitism.
12. To the Postmodernist every work of art is a text, even if it employs no words and has no title, to be curatorially interpreted. Art cannot exist before it is interpreted.
13. Postmodernist interpretation depends on coining new words unknown and unknowable to the masses, on developing a critical jargon of impenetrable profundity, and on a quagmire of theory with which to reinforce endowed significance.
— —————–
Το τελευταίο (ιστορική κίνηση) ίσως να φταίει στο ότι δεν είδα κανένα ορισμό του μεταμοντερνισμού, αλλά βρήκα κάτι σχετικό στο Ιντερνετ: Τον ορισμό που έδωσαν ο Mπαρτ-Ντεριντά-Φουκώ σχετικά με τον μεταμοντερνισμό
1. Η τέχνη του παρελθόντος είναι παρελθόν. Ό,τι είναι αλήθεια για την τέχνη του χθές είναι λάθος σήμερα.
2. Η μεταμοντερνιστική τέχνη του σήμερα ορίζεται και αποφασίζεται, όχι από τους καλλιτέχνες, αλλά από μια καινούργια γενιά μουσειολόγων, φιλοσόφων και πνευματικών ανθρώπων που αγνοούν το παρελθόν και είναι ικανοί να το αγνοούν.
3. Ο μεταμοντερνισμός είναι πολιτική επιχείρηση, Μαρξιστική και Φρουδική.
4. Ο Μεταμοντερνισμός είναι μια νέα κατάσταση κουλτούρας.
5. Ο Μεταμοντερνισμός είναι δημοκρατικός και συμαχεί με την λαική κουλτούρα.
6. Ο Μεταμοντερνισμός αρνείται την δυνατότητα της Υψηλής Τέχνης.
7. Ο Μεταμοντερνισμός καταρίπτει τα έργα της Υψηλής Τέχνης και τα υποτιμάει.P
8. Ο Μεταμοντερνισμός είναι ανατρεπτικός.
9. Η Μεταμοντερνιστική τέχνη είναι αντιγραφή, παρωδεία, ειρωνεία, ειρωνική σύγκρουση και παράδοξο.
10.Η Μεταμοντερνιστική τέχνη είναι ρηχή όσον αφορά το αυτοσυνείδητο, στυλιστικά νόθη, αναμφίβολη, προκλητική και ατελείωτα επαναλαμβανόμενη.
11. Η Μεταμοντερνιστική τέχνη είναι αντι-ελιτιστική αλλά προστατεύει το δικό της ελιτισμό.
12. Για τους Μεταμοντερνιστές κάθε έργο τέχνης είναι κείμενο, έστω και άν δεν έχει λέξεις και τίτλο, για να ερμηνευθεί από τους μουσειολόγους. Η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει πρίν ερμηνευθεί.
13. Η ερμηνεία του Μεταμοντερνισμού βασίζεται σε νέες λέξεις και άγνωστες για τις μάζες για την δημιουργία βασικής ακατανόητης γλώσσας για να ενδυναμώσουν την σημαντικότητα αυτού του κληροδοτήματος.
(Προσπάθησα να το μεταφράσω όσο μπορούσα καλύτερα)

The exhibition was a mix of αrchitecture, fashion, interior design, objects, magazines… All our life style for two decades.
As I was wondering around the exhibition, I was thinking this era must be the most irritating style ever . On the other hand, everything was so familiar. It was part of who I am.
The best examples in αrchitecture was James Stirling’s Neue Staatsgalerie in Stuttgart where some years ago I had visited it and I was really impressed by the blend of style neoclassicism and hi-tech. It is clear the postmodernism architecture legacy in the Gulf with these gargantuan mirror glass shopping malls in Dubai…

Colour, chaos and humour that the postmodernists brought back into design, art and fashion were welcome tonic to the grey grim 1970. In Design was clear the return of the clear lines. The different objects like these of the “Alessi” cafetieres etc. which I’ve never bought not only because of the price (insanely expensive) but as well for the style(unattractive)
—–
Η έκθεση αρχίζει με την αρχιτεκτονική, διακόσμηση, μόδα και γενικώς το στύλ που κατείχε την ζωή μας στην περίοδο 1970-1990. Είναι πολύ φανερή η κληρονομιά που άφησε αυτή η περιόδος στην αρχιτεκτονική, βλέποντας τώρα αυτά τα τέρατα “Shopping Malls”στο Ντουμπάι.
Καθώς περιφερόμουν γύρω από τα διάφορα εκθέματα σκεφτόμουν ότι ίσως αυτή η μεταμοντερνιστική περίοδο να έχει το πιο εκνευριστκό στυλ από όλες. Την είδα απνευστί βέβαια, ίσως γιατί όλα ήταν τόσα γνωστά σε εμένα σαν μια περιεκτική περίληψη όσον έχω ζήσει. Δυστυχώς όπως θα ξέρετε δεν αφήνουν κάμερες στις εκθέσεις αλλά κατάφερα να πάρω λιγοστές,όταν οι φύλακες δεν τριγύριζαν, με το iphone.

The wall sized quote of Martin Amis about Money (as well as this of *Jenny Holzer in the post title) are so prescience now!

“Money doesn’t mind if we say it’s evil, it goes from strength to strength. It’s a fiction, an addiction, and a tacit conspiracy”Martin Amis


Ενα καροτσάκι να ανεβαίνεις και να κάνεις τα κάνεις τα ψώνια σου άνετα.


Στο τέλος της έκθεσης το παραπάνω βελάκι μας έδειχνε τον πραγματικό μας προορισμό “Shopping”: Η αλήθεια είναι, ότι έκανα πως και πως να βρεθώ στο μικρό μαγαζάκι του Μουσείου για να αγοράσω τα καλύτερα φω μπιζού φτιαγμένα από τους σπουδαστές του μουσείου. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, είμαι πραγματικό προιόν αυτών των δύο δεκαετιών.

The Audience

I’ve been an audience for quit a while now
and I love being it nothing beats the buzz of being ‘there’
sitting among my fellow audience members hearing them laugh, smelling them,
clapping to the rhythm of their clapping
sometimes I’m more interested in them than in the show
I wonder how long I could watch them
probably as long as I could stand them watching me
but there’s so many of them
and I am on my own
I’d be outnumbered
Let’s play it safe
We’ll watch the audience together.

Απ’όλα έχει ο μπαξές του Λονδίνου. Από Σιντερέλα (βλέπε Κέιτ Μιντλετον) μέχρι Σαίξπηρ. Και στα ενδιάμεσα θεατρικές παραστάσεις που σε ξαφνιάζουν και την τόλμη τους και την ευρηματικότητά τους. Το τελευταίο ήταν μια παράσταση στο μικρό θεατράκι του Σόχο μέσα στην καρδιά του Λονδίνου με τίτλο ‘the audience/το κοινό”. Η Βελγική θεατρική ομάδα “Ontroerend Goed” είχε κάνει πάταγο με την ίδια παράσταση στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου και είχαν ακουστεί φοβερές κριτικές όπως : “Cleverly deployed, awkwardly funny and not a little unsettling-Δουλεμένο έξυπνα, αδέξια αστείο και ανησυχητικό”. Δεν ήθελα τίποτε παραπάνω, πήρα αγκαζέ τον Τζόνι και “βούρ” στο θεατράκι. Δεν χρειάστηκε καν να κλείσουμε θέση και το εισιτήριο είχε μόνο 15 λίρες.
Στην είσοδο μας ρωτήσανε αν θέλουμε να βγάλουμε τα παλτά μας και να αφήσουμε τις τσάντες μας, μιας και είναι μικρός ο χώρος. Υπακούσαμε ενθουσιασμένοι. Περισσότερο ο Τζόνι παρά εγώ. Εγώ, ακόμα μετά από τόσα χρόνια μέσα στον κόσμο, δεν έχω εντελώς εκπολιτιστεί, οι ελληνικές καχυποψίες είναι καλά κουρνιασμένες μέσα μου για καλό ή για κακό.

Βρήκαμε κάποιες θέσεις ακριβώς στο κέντρο για να έχουν την σωστή προοπτική- το κέντρο της σκηνής- και μάλιστα θέσεις με μικρόφωνο! Καθήσαμε ανάλαφροι και πανέτοιμοι.Tα φώτα χαμήλωσαν και ένα ηθοποιός βγήκε στη σκηνή με το βίντεο πάνω στο τρίποδο και άρχισε να μας παίρνει βίντεο όλους τους θεατές. Ξαφνικά η μεγάλη οθόνη του θεάτρου γέμισε με τις δικά μας πρόσωπα. Ζούμαρε στα πρόσωπά μας και η γυναικεία φωνή της ηθοποιού περιέγραφε τις σκέψεις του καθενός κρίνοντας από την εμφάνισή μας. Αργότερα ακούστηκε η ιδιωτική συζήτηση που είχα με το Τζόνι σχετικά με το ζαμπόν και αν θυμήθηκα να βάλω στο ψυγείο(ευτυχώς δηλαδή, θα μπορούσαμε να λέγαμε και τίποτε άλλο…). Αργότερα άρχισε η επίδειξη μόδας των ηθοποιών με τα πάλτα μας και τις τσάντες μας που είχαμε αφήσει στην είσοδο για να μην μας βαραίνουν.’Αδειαζαν όλο το περιεχόμενο στο πάτωμα του παλκοσένικου (τι σου είναι τούτοι οι ΄Ελληνες με το ενστικτό τους-σιγά μήν έδινα την τσάντα μου σε κάθε “Τζώρτζ Μαίκλ” που μου την ζητάει ). Σε μια τσάντα βρέθηκε και ένα μπλε σλιπάκι. Ακολούθησε η δωροδοκία ενός ηθοποιού προς μια κοπέλλα στα μπροστινά καθίσματα να ανοίξει τα πόδια της, προτρέποντας και τους υπόλοιπους θεατές να τον σιγοντάρουν. Τελικά δεν ευδοκίμησε ούτε η δωροδοκία ούτε η προτροπή. Η μάζα (εμείς οι θεατές) αποδείχτηκε ότι είχε ήθος.

Στο τέλος της παράστασης τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών δηλαδή των θεατών ήταν αρκετά ανάμικτα. Μερικοί την βρήκαν αστεία, άλλοι χονδροειδή, αλλοι ρατσιστική… Όσοι από τους θεατές έκφρασαν τα τελευταία, είχαν δείξει με τα δυνατά σου σχόλια από την αρχή της παράστασης ότι ίσως είχαν διαβάσει πολλά γύρω από την συγκεκριμένη παράσταση.

Εγώ την βρήκα ενδιαφέρουσα και φρέσκια ιδέα με φοβερές δυνατότητες ίσως αυτό που έλειπε από την ομάδα των παιδιών (πολυ νεαρή ηλικία) μια γερή διανοουμενιστική βάση για να δέσουν μαζί όλες αυτές οι τολμηρές αμφιλεγόμενες ιδέες και να δώσουν ένα πιο ολοκληρωμένο μύνημα. Μου φάνηκε λίγο ξεκρέμαστο. Αλλά πάλι όλο αυτό διαδραστικό στάτους που διέπεε όλους εμάς τους θεατές ανα πάση στιγμή κατά την διάρκεια της παράσταση και αλλαγή από θεατή σε πρωταγωνιστή και τανάπαλιν ήταν αρκετό να μου δημιουργήσει μια ανησυχία και ανάμικτα συναισθήματα και αρκετά ερωτηματικά. Ίσως να είχαν πετύχει το στόχο τους όσο αφορά τη θέση μας σαν θεατές. Παντούς είδους θεατές είτε σε θέατρο είτε στα καθημερινά γεγονότα που επηρεάζουν το καθημερινό μας στάτους.