Diasporas are a win-win: for home country and host country

I’m posting parts of Chrystia Freeland’s(global editor at large of Reuters) article with the title “Seagull citizens of anywhere” because I think it is worth reading it and fits so well with my blog’s profile: (Aκολουθεί μετάφραση στα Ελληνικά).


“Immigration is always a hot issue when the economy is weak and jobs are scarce, so it should be no
surprise that it has jumped to the top of the political agenda in Europe and the United States. But much of the debate today around these centuries-old themes of us vs. them and newcomer vs. old-timer is missing an essential point: in the age of the Internet, the jet airplane and the multinational company, the very concepts of immigration, citizenship and even statehood are changing.

“This is the new wave, the new trend,” Wang Huiyao, founder and president of the Beijing-based Center for China and Globalization. “We had the globalization of trade, we had the globalization of capital, and now we have the globalization of talent.”

Wang recalled that three decades ago, when he first came to North America as a student, there was only one flight a day to China. Today, he said, “there are two or three dozen, if not more.”

As a result, instead of immigration being a single journey with a fixed starting point and end point, Wang said many Chinese have become what he calls “seagulls,” going back and forth between San Francisco or Vancouver, British Columbia, and Beijing or Shanghai. ………………………………………………………………………………

“Because telecommunications is everywhere and is so cheap, people never really leave their communities,” “You can be a citizen anywhere.” Mark Podlasly…….
I met Podlasly at the Banff Forum, an annual gathering of Canadian business people, politicians and scholars, at which he presented research on global expatriate networks as part of a panel discussion of citizenship and immigration. One of Podlasly’s conclusions was that governments and government policy need to catch up with the new reality of immigration.

That is very much the view of Professor Mark Boyle, a migration expert at the National University of Ireland, Maynooth. “Citizenship law is struggling to catch up with the new realities of global work,” he told me. “It is still based on the notion of a sedentary population, rather than the nomadic population that many of us have become…………………………………………………………………….

“Increasingly, immigrants who live elsewhere are being viewed as assets,” Boyle said. “This is a paradigm shift; this is a seismic shift. The notion of brain drain is ridiculed — instead, it is ‘brain circulation.’ The notion is that people can return as tourists, that people can be ambassadors for their home countries, that people can serve as business agents.”

“It is no longer about brain drain, or even brain gain,” Wang agreed. “It is about global brain circulation.”

One of the countries that uses its diaspora most effectively, Boyle says, is India. “India is increasingly looking to its diaspora as an asset,” Boyle said. “Many people argue that India’s technology development would not have happened without the overseas population, particularly in Silicon Valley. So the government has had to rethink its attitudes to its citizens. India has set up a whole government ministry solely to look after the expat Indians.”

Podlasly said that some countries have figured out how to use their diasporas so effectively that “they aren’t always bringing them back; they want them out there.”

An example he admires is GlobalScot, a publicly funded organization that brings together top Scottish business people working outside the country with Scottish companies hoping to export their goods or services. An outside consulting firm estimated that between 2004-06, GlobalScot added more than £28 million to the Scottish economy.

Attitudes toward these global citizens can get more complicated in the countries they live and work in, even as they retain their ties and emotional connections to their original homes. The cherished American idea of the melting pot, after all, is largely about cutting ties with the old country.

But Boyle said that in the age of globalization, a diaspora closely connected with its country of origin could be as economically valuable for its host country as it is for its native one: “Diasporas are a win-win. Silicon Valley wins, and the home country wins.”

That’s a big shift. But some countries and policy makers are predicting our concept of citizenship will soon be stretched even further — that we will go from Wang’s seagulls to thinking of countries as virtual, rather than physical, communities. In a presentation to the Canadian government in 2008, Alison Loat of the Samara Project argued, “Canadians can no longer be thought of as only those living in the territory above North America’s 49th parallel, but more accurately as a potential network of people spanning the globe.”


Living as we do in the age of Facebook, we shouldn’t be surprised that some countries are starting to imagine themselves more as social networks than as a physical place.”

You can find the full article at http://blogs.reuters.com/chrystia-freeland/2011/10/07/the-seagull-citizens-of-anywhere/

P.S : The above Indian case, I think, is a good example to be followed by the Greeks. It is quite crucial to create a special network with the Greek diaspora.


H ελληνική μετάφραση του άρθρου :

Η Μετανάστευση είναι πάντα ένα επίκαιρο θέμα όταν η οικονομία δεν πάει καλά και η προσφορές εργασίες ανύπαρκτες. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι είναι και το πρώτο θέμα στην πολιτική αντζέντα της Ευρώπης και Αμερικής. Όμως σε αυτούς τους διαξιφισμούς αιώνων γύρω από τα θέματα -εμείς κατά αυτών και των καινούργιων που έρχονται κατά των παλιών απουσιάζει ένα ουσιαστικό σημείο : στην εποχή του ίντερνετ, των αεροπλάνων και των πολυεθνικών, η έννοια της μετανάστευσης, υπηκόοτητας και ακόμα της πολιτειακής κατάστασης αλλάζει.

«Αυτό είναι το νέο κύμα, το νέο ρεύμα» λέει ο Wang Huiyao, ιδρυτής και πρόεδρος του κέντρου για την Κίνα και την Παγκοσμιοποίηση. «Είχαμε την παγκοσμιοποίηση του εμπορίου, κεφαλαίου, και τώρα έχουμε την παγκοσμιοποίηση του ταλέντου.»

Ο Γουάνγκ θυμάται ότι πρίν τρείς δεκαετίες, όταν πρωτοήρθε στην Βόρεια Αμερική σαν φοιτητής, υπήρχε μόνο μια πτήση την ημέρα για Κίνα. Σήμερα, είπε «υπάρχουν 2 ή 3 δωδεκάδες, αν όχι περισσότερες.»

Σαν αποτέλεσμα, αντί η μετανάστευση να ένα μοναδικό ταξίδι με συγκεκριμένο αρχικό και τελικό σημείο, o Γουάνγκ είπε ότι πολλοί Κινέζοι έχουν γίνει «γλάροι» πηγαινοέρχονται μεταξύ Σαν Φρανσίσκο ή Βανκούβερ, Πεκίνο ή Σαγκάη….

«Επειδή η τηλεπικοινωνία βρίσκεται παντού και τόσο φθηνή, οι άνθρωποι δεν αφήνουν ποτέ την κοινότητά τους. «Μπορεί να είσαι πολίτης παντού», λέει ο Μαρκ Ποντλάσλι. Συνάντησα τον Μάρκ Ποντλάσλι στο Βανφφορουμ, μια ετήσια σύναξη των Καναδών επιχειρηματιών, πολιτικών και εκπαιδευτικών, όπου παρουσίασε μία έρευνα γύρω από το δίκτυο των παγκοσμίων εκπατρισμένων στο πάνελ συζήτησης γύρω από την υπηκόοτητα και την μετανάστευση. ΄Ενα συμπέρασμα του Ποντλάσλι ήταν ότι οι κυβερνήσεις και η κυβερνητική πολιτική έχουν ανάγκη να προσαρμοσθούν στην νέα πραγματικότητα της μετανάστευσης.

Αυτή ακριβώς είναι και γνώμη του καθηγητή Μαρκ Μπόιλ, ειδικός μετανάστευσης του Εθνικού Πανεπιστημίου της Ιρλανδίας, Μεινοθ. «Ο νόμος της υπηκόοτητας παλεύει να προφθάσει τις καινούργιες πραγματικότητες όσον αφορά την εργασία στο παγκόσμιο τερέν» μου είπε. « Ακόμα βασίζεται στην ιδέα του στάσιμου παρά νομαδικού πληθυσμού που έχουμε γίνει και οι περισσότεροι”.

«΄Ολο και περισσότερο, οι μετανάστες που ζούν κάπου αλλού είναι ένα πραγματικό κεφάλαιο» είπε ο Μπόιλ. «Αυτό είναι μια παραδειγματική στροφή; μια σεισμική στροφή. Η ιδέα ότι τα μυαλά χάνονται, γελοιοποιείται-αντιθέτως, αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι: τα μυαλά κυκλοφορούν» Η αντίληψη είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να γυρίζουν σαν τουρίστες, να είναι πρέσβεις για τις πατρίδες τους και πράκτορες στο επιχειρηματικό κόσμο.
«Δεν πρόκειται για χάσιμο ή κέρδoς των μυαλών» συμφώνησε ο Γουάνγκ «Ειναι αυτό ακριβώς η παγκόσμια κυκλοφορία των μυαλών.

Μια από τις χώρες που έχει χρησιμοποιήσει πολύ αποτελεσματικά την διασπορά είναι η Ινδία «Η Ινδία όλο και περισσότερο βλέπει την διασπορά σαν κεφάλαιο. Είπε ο Μπόιλ «Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας στην Ινδία δεν θα είχε συμβεί χωρίς του εκπατρισμένους, ειδικά στην Σίλικον Βαλεϊ. ΄Ετσι η κυβέρνηση πρέπει να ξανασκεφτεί την στάση του προς τους πολίτες της. Η Ινδία έχει δημιουργήσει ένα κυβερνητικό υπουργείο μόνο και μόνο για να υπηρετεί τους εκπατρισμένους Ινδούς.

Ο Ποντλάσλι είπε ότι μερικές χώρες έχουν καταλάβει πώς να χρησιμοποιήσουν την διασπορά τόσο αποτελεσματικά ώστε «να μην τους φέρνουν πάντα πίσω; Αλλά τους θέλουν να μένουν έξω από την χώρα.»

Ενα παράδειγμα που θαυμάζει είναι το GlobalScot, ένας οργανισμός που χρηματοδοτείτε απο το δημόσιο και συγκεντρώνει τους καλύτερους Σκωτζέζους επιχειρηματίες που εργάζονται έξω από την χώρα με Σκωτικές εταιρείες που θέλουν να εξάγουν τα προιόντα τυς και τις υπηρεσίες τους. Μια εξωτερική συμβουλευτική επιχείρηση υπολογίζται ότι μεταξύ 2004-06 το Global Scot πρόσθεσε περισσότερο από 28 εκατ. Λιρών στη Σκωτική οικονομία.
Η αντιμετώπιση προς τους παγκόσμιους πολίτες μπορεί να γίνει ακόμα πιο περίπλοκη στις χώρες που ζούν και εργάζονται, όταν ακόμα αυτοί οι ίδιοι κρατάνε πρακτικούς και συναισθηματικούς δεσμούς με την χώρα προέλευσής τους.H λατρεμένη Αμερικανικη ιδέα περί του χωνευτηρίου τελικά είναι υπέρ της κοπής της σχέσης με την παλιά πατρίδα.

Αλλά ο Μπόιλ είπε ότι στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, η διασπορά που είναι συνδεδεμένη με την χώρα προέλευσής της μπορεί να είναι πολύ οικονομικά πολύτιμη και για την χώρα υποδοχής αλλά και την πατρίδα του. «Η διασπορά είναι κέρδος και για τις δύο πλευρές. Η Σίλικον Βαλεϊ κερδίζει, και η πατρίδα του κερδίζει».

Αυτή είναι μεγάλη αλλαγή. Αλλά μερικές χώρες και οι φορείς χάραξη πολιτικής έχουν προβλέψει ότι η έννοια της ιθαγένειας πολύ γρήγορα θα τεντωθεί ακόμα περισσότερο-ότι θα πάμε από τον γλάρο του Γουάνγκ στο να σκεφτόμαστε τις χώρες περισσότερες σαν πλασματικές, παρά σαν φυσικές, κοινότητες. Σε μια παρουσίασή της η ‘Αλισον Λοατ του Προγράμματος Σάμαρα, ισχυρίζεται « Καναδοί δεν μπορούν να θεωρούνται μόνο αυτοί που μένουν μέσα στα σύνορα της Βορείας Αμερικής στο 49ο παράλληλο , αλλά σαν ένα δίκτυο ανθρώπων που εκτείνεται σε όλο τον πλανητη»

Ζώντας στα χρόνια του Facebook, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει ότι μερικές χώρες αρχίζουν να φαντάζονται την ύπαρξή τους σαν κοινωνικά δίκτυα παρά σαν φυσικές τοποθεσίες. ” Chrystia Freeland

Penelope Online Soundtracks

Διαβάζοντας την “Πηνελόπη Οnline” θα ακούσετε (με λίγη φαντασία) τις παρακάτω “μουσικούλες”.
Reading “Penelope Online” you will listen (with a bit of imagination) the below songs. Enjoy!

A taste of Bollywood

Μία από τις χιλιοστές φορές που έχω βρεθεί αλλού κι αλλού, ήταν ένα βράδυ της προηγούμενης εβδομάδας, όταν βρέθηκα ανάμεσα σε Ινδούς δισεκατομυριούχους από την Βομβάη, Ν. Δελχί κλπ. για να γιορτάσουμε όλοι μαζί (και εγώ η μικρή Ελληνοπούλα) το Ντιβάλι-την Ινδική γιορτή του φωτός- με ένα σόου μόδας του γνωστού για αυτούς και άγνωστο για μένα σχεδιαστή μόδας Μanish Malhotra. Από ό,τι έμαθα εκ των υστέρων ο Μalhotra είναι διεθνούς φήμης μόδιστρος και ειδικεύεται στα κουστούμια του Ινδικού κινηματογράφου γνωστού σαν Μπόλιγουντ. Το γεγονός πήρε μέρος σε ένα από αυτά τα “τζιτζιλάτα” ξενοδοχεία του Ντουμπάι και το κοινό που παρευρέθηκε στο γκαλά κάλλιστα θα μπορούσε να είχε βγεί από το βιβλίο του Αravind Adiga “White Tiger”, όπως γράφει ο ίδιος “in the old days there were one thousand castes and destinies in India. These days there are two castes: Men with Big Bellies, and Men with Small Bellies.”

H φράση αυτή δεν μου προκαλεί καμμία έκπληξη, άλλωστε η παγκοσμιοποίηση έχει πάρει τέτοιο μέγεθος που οι κάστες/τάξεις έχουν γίνει ίδιες ανα τον πλανήτη και τους συναντάς παντού, όπως ακριβώς το κατάστημα ΙΚΕΑ που καί μόνο αντικρίζοντας το “trademark” κτίριο του σε όποιο μέρος του πλανήτη και βρεθείς σε πλημμυρίζει μια ζεστασιά όπως ακριβώς συμβαίνει όταν αντικρύζεις κάτι οικείο σε ένα εντελώς ξένο περιβάλλον.

Εγώ με την μηχανούλα λούμιξ(ολοι εμείς οι σοβαροί bloggers κρατάμε και μια lumix 😉 και με σχεδόν πλάκα κοιλιά (λόγω δίαιτας-όχι την Duncan που την ακολουθούν οι commoners όταν παντρεύονται μέλη βασιλικής οικογένειας) όμως κατάφερα να αποθανατίσω αυτή την φαντασμαγορία του Ινδικού σόου.

There are times in life that you experience some facts that you have never expected to for different reasons, including nationality, class..etc. Despite of this, I had the joy and luck to follow the fashion show of the famous Bollywood costume designer Manish Malhotra, which took place in an upmarket luxurious hotel in Dubai in order to celebrate Diwali.

Aυτό το ‘ανσαμπλ’ το λάτρεψα

Εκ δεξιών ο Μanish Malhotra (έχει τόσο λεπτεπίλεπτα χέρια που για μια στιγμή νόμιζα ότι θα του σπάσω με την χειραψία)

΄Εμεινα όμως με μια απορία και περιμένω την Σουνίτα, τη φίλη που διοργάνωσε το γκαλά να μου απαντήσει :Γιατί τα μοντέλα δεν ήταν Ινδές; Μια υπόθεση ίσως να είναι, ότι είναι δύσκολο να βρούν Ινδές αδύνατες και ψηλές. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Γιαπωνέζους σχεδιαστές που χρησιμοποιούν και αυτοί Σκανδιναβές κλπ. γιατί οι Γιαπωνέζες δεν έχουν τις σωστές αναλογίες!!! Τελικά το Σουηδικό μοντέλο σαρώνει από ανθρώπους μέχρι έπιπλα και είναι το πρότυπο προς αντιγραφή!

The only question mark is: Why the models were not Indian girls? One perhaps answer could be that the Indian designer have the same approach as the Japanese designers. The latter hire Westerners because the Japanese girls do not have the right shape for a designer’s cloth!