Οι Αθηναίοι Φίλοι και Εγώ

Αυτή η μετακόμιση κάθε σαββατοκύριακο,διακοπές και εορτές μου φαινόταν βουνό. Αλλά βλέπεις, είχαμε το εξοχικό, όπως κάθε Αθηναίος που σέβεται τον εαυτό του. Δεν ήταν μόνο το πέρα ‘δωθε με τα προσωπικά καλαμπαλίκια , ήταν και που έπρεπε να διατηρείς και δύο ‘σετ’ φίλων, δηλαδή τους Αθηναίους της γειτονιάς σου και τους άλλους που συναντούσες στο ‘εξοχικό’, από άλλες γειτονιές της Αθήνας. Με το χρόνο τους σύμπτυξα όλους μαζί και γίναμε μια μεγάλη παρέα (4 κορίτσια και 3 αγόρια).

Βέβαια όλοι είχαμε εξοχικά. Δηλαδή οικιακά έξοδα ανα οικογένεια Χ2. Αργότερα, το εξοχικό μας ήρθε λίγο (πω, πω πόσο βαρετό, συνέχεια τα ίδια και τα ίδια) και αρχίσαμε τις εξορμήσεις μας στα νησιά (έτσι βρε παιδί να αλλάξουμε και λίγο αέρα). Εξοδα Χ 3.

΄Οταν πια αποφοιτήσαμε από τα εκάστοτε πανεπιστήμια. Ο Πέτρος με εφόδια το πτυχίο πολιτικού μηχανικού και τα ‘κονέκσιον’ βρήκε τρείς θέσεις σαν συμβουλάτορας στη τότε κυβέρνηση του κόμματός του (πάντα αναρωτιόμουν τι τους συμβούλευε;). Παχυλός μισθός Χ3. Οι στιχομυθίες που ακολούθησαν τότε ήταν:
-Καλά ρε Πέτρο πως γίνεται αυτό;
-Aφού μου τα δίνουν να μην τα πάρω;
Βέβαια ο Πέτρος πήρε εξοχικό στη Μύκονο και διαμέρισμα το Κολωνάκι για να είναι μέσα στο κέντρο.
Τώρα τελευταία που τον συνάντησα στο Λονδίνο, μόλις είχε αγοράσει διαμέρισμα στο κέντρο και μου είπε “τα πράγματα είναι άσχημα στην Ελλάδα γι’αυτό καλύτερα απέσυρα όλα τα χρήματα από τις Ελληνικές τράπεζες.”

Η Κική και Φανή, τα 2 κορίτσια από τα 4 της παρέας, βρήκαν αμέσως δουλειά στην τράπεζα, λόγω θείου-μεγάλο όνομα τότε στο τραπεζικό κόσμο- και τότε είχα ζηλέψει. Βέβαια η ζήλειά έγινε Χ2, αργότερα, όταν συμπληρώνοντας το 38ο έτος της ηλικίας τους πήραν σύνταξη για να ξεκουραστούν πια.Γιατί άλλωστε να μην την πάρουν, αφού τους την έδινε το κράτος;

Η τρίτη φίλη, η Μαίρη, άρχισε να δουλεύει τώρα τελευταία, όταν πέθανε πια ο πατέρας της, δικαστικός στο επάγγελμα, και έχασε το επίδομα ώς θυγατέρα δικαστικού.

Μόνο ο Μάκης δεν τα κατάφερε καλά. Οχι ότι δεν είχε και τα πτυχία και μεταπτυχιακά του αλλά πάντα έπαιρνε ρίσκα. Τότε με το ξαφνικό και αναπάντεχο ‘μπουμ΄του ελληνικού χρηματιστηρίου τα έδωσε όλα. Για να κάνει μια καλή μπάζα εφόρου ζωής.

Και ο τελευταίος της παρέας, ο Νίκος, δεν πήγε στο πανεπιστήμιο. Τι να το κάνει άλλωστε; Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του ως προύχοντας του χωριού, όπου είχαμε τα εξοχικά μας. Δηλαδή με άλλα λόγια καταπατούσε κτήματα και μεγάλωνε το εμβαδόν αυτών με το ‘σπρωξιμο’ των συνόρων. Γιατί όχι, άλλωστε ποιός τον έλεγχε; Mήπως το εθνικό κτηματολόγιο ;

Την εποχή που απέκτησαν το 100o αντικείμενο, το τελευταίο θησαυρό του 20ου αιώνα CREDIT CARD (σύμφωνα με τon Μακ Γκρέκορ :the story of civilization of 100 objects) αφήσαν και του πουλιού το γάλα στο Βασιλόπουλο και μπήκαν στα κοσμηματοπωλεία για να αγοράσουν τα αληθινά τους ρόλεξ και τα Μont Blanc.

Και εγώ, εγώ έφυγα για την Αγγλία, αργότερα στην Γερμανία….. όπου αγόραζα το ζαμπόν με φέτες (3 ή 4 το πολύ) όπως επίσης το καρπούζι κλπ. Βέβαια είχα αποκτήσει ένα σπίτι και πλήρωνα το δάνειο(ναναι καλά η Θάτσερ που μας έκανε και με σπίτι) αλλά οι διακοπές πάντα ήταν μετρημένες και σύμφωνα με το budget. Δεν βγαίναμε συχνά, γιατί τα εστιατόρια ήταν πανάκριβα.Δεν είχαμε ακριβά αυτοκινήτα, μεγάλη πολυτέλεια, ειδικά στην Αγγλία, δεν είχαμε εξοχικό.Και ο γιατρός μου ήταν του NHS/IKA (σημείωσε ‘άθλιο’), γιατί η ιδιωτική περίθαλψη ήταν όνειρο απατηλό στην Αγγλία(ναναι καλά η Θάτσερ).

Δεν ξέρω τι κάνουν σήμερα όλοι αυτοί οι φίλοι; Αραγε, έχουν κατεβεί στην πλατεία αγανακτισμένοι ή βλέπουν την συγκέντρωση στη τηλεόραση με ή χωρίς ρόλεξ; Αραγε, έχουν σκεφτεί στο ελάχιστο ότι έχουμε βάλει όλοι το λιθαράκι μας στη μεγαλύτερη απάτη των αιώνων, αυτής των Τραπεζών!

Ενα πράγμα ήθελα να τους γράψω στο τοίχο τους στο Facebook : Αγαπημένοι μου Φίλοι, η Πατρίς γονάτισε !

3 thoughts on “Οι Αθηναίοι Φίλοι και Εγώ

  1. Μήπως θα ήταν καλύτερα και κομμάτι πιο ρεαλιστικά να γράφαμε ‘αγαπητοί γονατίσαμε την πατρίδα’; Γιατί περί γονατίσματος νομίζω πολλοί ήταν αυτοί που έβαλαν το λιθαράκι τους, ειδικά με τις συμπεριφορές που τόσο γλαφυρά περιγράφεις και που σίγουρα δεν ήταν η εξαίρεση!

  2. Daisy, δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση και υπάρχουν μεγάλο ποσοστό που ήταν ακόμα χειρότερα όπως οι πολλοί που ήταν μέσα στο κρατικό μηχανισμό και διαπραγματευόντουσαν μεγάλα κονδύλια για την δημιουργία βάσης παραγωγής για την Ελλάδα. Τώρα όλα αυτά έχουν ειπωθεί επανειλλημένως. Εγώ απλώς έδωσα την δικιά μου πλευρά μέσα στο δικό μου περιβάλλον και αυτό αν δεν είναι X11.000 εκ. πληθυσμού αντε να ήταν 8.000.εκ. πρόσθεσε και την μεγάλη ΑΠΑΤΗ των τραπεζών έδεσε το μελιτζανάκι. Τώρα δύσκολα είναι, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

  3. […] Με το που ξεκίνησα να δουλεύω στη Βρετανία, όλα ήταν περιορισμένα. Οι διακοπές, οι έξοδοι, το φαγητό, το αραλίκι. Έβλεπα τους φίλους στην Ελλάδα που “ο καφές” κρατούσε ώρες και εναλλασσόταν σε φαΐ και οι διακοπές κρατούσαν βδομάδες ολόκληρες είτε γιατί ζούσαν στα πατρικά ακόμα, είτε γιατί πηγαίναν διακοπές στα εξοχικά και ζήλευα. Πάνω κάτω τα περιγράφει και η Penelope στο τελευταίο της πιπεράτο άρθρο. […]

Comments are closed.