10+1 great openings for a novel

There is a lot to say about a good beginning for a novel. Some famous gatekeepers-literary agents and editors- in publishing in the Anglo-Saxon world have their say:
“A story must begin with an immediate hook’ Julie Castiglia.
“Don’t be vague,establish a clean sense of time, place and potential conflict” Senior editor Farrar, Straus and Giroux.
“I can tell on the first page, the first paragraph,even, whether a writer can write” Faris Literary agent.
“Never open with scenery! Novels are about people about human condition. That’s why we read them.”

From a list of 100 best first lines which the editors of American book review selected I chose eleven that I like most.
1. Call me Ishmael: Herman Melville, Moby-Dick, 1851.
2. It is truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife : Jan Austen, Pride and Prejudice, 1813
3. Lolita, light of my life, life of my loins : Vladimir NaboKov, Lolita 1955.
4. Happy families are all alike; every unhappy family is unhappy in its own way: Leon Tolstoy, Anna Karenina, 1877.
5.It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair : Charles Dickens, A tale of Two cities, 1885.
6. Every summer Lin Kong returned to Goose Village to divorce his wife, Shuyu. Ha Jin,Waiting,1999.
7. Mrs. Dalloway said she would buy the flowers herself. Virginia Woolf, Mrs. Dalloway, 1925.
8. The moment one learns English , complications set in. Felipe Alfau, Chromos, 1990.
9. The past is a foreign country; they do things differently there. L.P Hartley, The Go-Between, 1953.
10.Justice?-You get justice in the next world, in this world you have the law. William Gadis,A frolic of his own, 1994.
11. He was born with a gift of laugther and a sense that the world was mad Raphael Sabatini, Scaramouche, 1921.

p.s Θα ήθελα να γράψω πολύ για τα ελληνικά βιβλία, αλλά σαν μικρή χώρα όπου το βιβλίο δεν παίζει και ιδιαίτερο ρόλο στην κοινωνία και κατά επέκταση σαν προιόν στη αγορά δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία.

Update : nice to see my blog highlighted by wordpress 1st page for books!!! 🙂

Advertisements

throw a girly party on a budget

Αυτά τα ατέλειωτα παιδικά πάρτι, από τη μία είναι μια γερή δόση ευτυχισμένων στιγμών, γεμάτο προσμονή, γέλια και παιχνίδι, από την άλλη, τις περισσότερες φορές βγαίνουν αρκετά έξω από τον προυπολογισμό. Για αρκετά χρόνια στην Αγγλία προσπαθούσα να αντισταθώ στην πρόσκληση για συναγωνισμό με την μαμά της Ολίβιας, της Μπέατρις κλπ. ώστε να κάνω ένα πάρτι με περισσότερους κλόουν από αυτές, δηλαδή έναν κλόουν για κάθε παιδάκι έτσι για να τους ‘drop their jaws’ κοινώς ‘να τους την σπάσω’. Αλλά δεν το έκανα ποτέ. Πρώτον γιατί το ‘budget’ μου δεν το επέτρεπε και έπειτα, ερχόμουν στα σύγκαλά μου και γινόμουν μια καθώς πρέπει, σοβαρή, μετρημένη και ‘κουλτουριάρα’ και Ελληνίδα και έκανα αυτό που αρμόζει, δηλαδή κοινώς μου έβγαινε το λάδι. Βέβαια ζήλευα όταν έβλεπα πόσο πειθαρχημένα και ήσυχα ήταν όλα τα παιδάκια με τους κλόουν και τι καλά περνούσαν οι μαμάδες στο πάρτυ, πίνοντας το ποτήρι της σαμπάνιας τους κάνοντας την επιβαλλόμενη κοινωνική κριτική. Και δεν ήταν μόνο οι κλόουν και ό,τι άλλο μπορούσε να φανταστεί η κάθε μαμά για να ξεχωρίσει, ήταν και οι τσαντούλες στο τέλος που κάθε παιδάκι την περίμενε πως και πως. Μιας και είχαν καθήσει αμίλητα και ακούνητα τόση ώρα με εκείνον τον γελοίο κλόουν, ήθελαν να ξεδώσουν όπως πρέπει. Και αυτό ήταν τα καταναλωτικά αγαθά που οι ‘shopaholics’ μαμάδες είχαν αγοράσει και είχαν βάλει στη σακούλα ‘της παναγίας τα μάτια’, έτσι ώστε το περιεχόμενο να είναι πιο ακριβό και από το δώρο που τους είχα κάνει. Δηλαδή ήμουν χαμένη απο χέρι και από την αρχή, όπως λένε μια ‘lose-lose situation’. Μετακομίζοντας από την Δύση στην Ανατολή, περίμενα ότι τα έθιμα θα είναι διαφορετικά. Αυτό το ανακάλυψα πολύ σύντομα, ότι όντως τα έθιμα είναι εντελώς διαφορετικά και με κανένα τρόπο συναγωνίσιμα. Τα ‘σειχάκια’ κάνανε πάρτι στα παλάτια τους με συγκροτήματα από χορευτές να χορεύουν συνεχώς στο υπόβαθρο την στιγμή που τα παιδάκια παίζανε με τα μικρά και αληθινά αυτοκινητάκια στο γρασίδι και μοίραζαν στις τσαντούλεςς iPhone και κάνανε δώρα αληθινά ‘διαμάντια’. Εκεί σήκωσα πια τα χέρια και είπα ‘εδώ πια είμαι ελεύθερη να κάνω αυτό που μπορώ, χρειάζομαι και θέλουν τα παιδιά μου’. Ευτυχώς με τη μία κόρη έχουμε περάσει σε άλλη φάση. ΄Εχουν σταμάτησει οι δωροδοκίες με τις τσαντούλες και θέλουν κάτι πιο κοριτσιστικό και ίσως γυναικείο. Καθότι εδώ ο τόπος είναι γεμάτο με κέντρα ομορφιάς, έκλεισα το γειτονικό κέντρο για μανικούρ και πεντικιούρ και μετά για χορό, πίτσες και βιντεοταινίες στο σπίτι.

This slideshow requires JavaScript.

Καταδιασκέδασαν αυτό το κοριτσίστικο μανικούρ και πεντικιούρ που διήρκεσε μόνο μια μέρα γιατί την επομένη πήγαν σχολείο.

To Κέικ το φτιάξανε μόνες τους!(τους βοήθησα λίγο προς το τέλος)

Εν τω μεταξύ o Bruno Mars δεν σταμάτησε να τραγουδάει στο background 🙂

Οι Αθηναίοι Φίλοι και Εγώ

Αυτή η μετακόμιση κάθε σαββατοκύριακο,διακοπές και εορτές μου φαινόταν βουνό. Αλλά βλέπεις, είχαμε το εξοχικό, όπως κάθε Αθηναίος που σέβεται τον εαυτό του. Δεν ήταν μόνο το πέρα ‘δωθε με τα προσωπικά καλαμπαλίκια , ήταν και που έπρεπε να διατηρείς και δύο ‘σετ’ φίλων, δηλαδή τους Αθηναίους της γειτονιάς σου και τους άλλους που συναντούσες στο ‘εξοχικό’, από άλλες γειτονιές της Αθήνας. Με το χρόνο τους σύμπτυξα όλους μαζί και γίναμε μια μεγάλη παρέα (4 κορίτσια και 3 αγόρια).

Βέβαια όλοι είχαμε εξοχικά. Δηλαδή οικιακά έξοδα ανα οικογένεια Χ2. Αργότερα, το εξοχικό μας ήρθε λίγο (πω, πω πόσο βαρετό, συνέχεια τα ίδια και τα ίδια) και αρχίσαμε τις εξορμήσεις μας στα νησιά (έτσι βρε παιδί να αλλάξουμε και λίγο αέρα). Εξοδα Χ 3.

΄Οταν πια αποφοιτήσαμε από τα εκάστοτε πανεπιστήμια. Ο Πέτρος με εφόδια το πτυχίο πολιτικού μηχανικού και τα ‘κονέκσιον’ βρήκε τρείς θέσεις σαν συμβουλάτορας στη τότε κυβέρνηση του κόμματός του (πάντα αναρωτιόμουν τι τους συμβούλευε;). Παχυλός μισθός Χ3. Οι στιχομυθίες που ακολούθησαν τότε ήταν:
-Καλά ρε Πέτρο πως γίνεται αυτό;
-Aφού μου τα δίνουν να μην τα πάρω;
Βέβαια ο Πέτρος πήρε εξοχικό στη Μύκονο και διαμέρισμα το Κολωνάκι για να είναι μέσα στο κέντρο.
Τώρα τελευταία που τον συνάντησα στο Λονδίνο, μόλις είχε αγοράσει διαμέρισμα στο κέντρο και μου είπε “τα πράγματα είναι άσχημα στην Ελλάδα γι’αυτό καλύτερα απέσυρα όλα τα χρήματα από τις Ελληνικές τράπεζες.”

Η Κική και Φανή, τα 2 κορίτσια από τα 4 της παρέας, βρήκαν αμέσως δουλειά στην τράπεζα, λόγω θείου-μεγάλο όνομα τότε στο τραπεζικό κόσμο- και τότε είχα ζηλέψει. Βέβαια η ζήλειά έγινε Χ2, αργότερα, όταν συμπληρώνοντας το 38ο έτος της ηλικίας τους πήραν σύνταξη για να ξεκουραστούν πια.Γιατί άλλωστε να μην την πάρουν, αφού τους την έδινε το κράτος;

Η τρίτη φίλη, η Μαίρη, άρχισε να δουλεύει τώρα τελευταία, όταν πέθανε πια ο πατέρας της, δικαστικός στο επάγγελμα, και έχασε το επίδομα ώς θυγατέρα δικαστικού.

Μόνο ο Μάκης δεν τα κατάφερε καλά. Οχι ότι δεν είχε και τα πτυχία και μεταπτυχιακά του αλλά πάντα έπαιρνε ρίσκα. Τότε με το ξαφνικό και αναπάντεχο ‘μπουμ΄του ελληνικού χρηματιστηρίου τα έδωσε όλα. Για να κάνει μια καλή μπάζα εφόρου ζωής.

Και ο τελευταίος της παρέας, ο Νίκος, δεν πήγε στο πανεπιστήμιο. Τι να το κάνει άλλωστε; Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του ως προύχοντας του χωριού, όπου είχαμε τα εξοχικά μας. Δηλαδή με άλλα λόγια καταπατούσε κτήματα και μεγάλωνε το εμβαδόν αυτών με το ‘σπρωξιμο’ των συνόρων. Γιατί όχι, άλλωστε ποιός τον έλεγχε; Mήπως το εθνικό κτηματολόγιο ;

Την εποχή που απέκτησαν το 100o αντικείμενο, το τελευταίο θησαυρό του 20ου αιώνα CREDIT CARD (σύμφωνα με τon Μακ Γκρέκορ :the story of civilization of 100 objects) αφήσαν και του πουλιού το γάλα στο Βασιλόπουλο και μπήκαν στα κοσμηματοπωλεία για να αγοράσουν τα αληθινά τους ρόλεξ και τα Μont Blanc.

Και εγώ, εγώ έφυγα για την Αγγλία, αργότερα στην Γερμανία….. όπου αγόραζα το ζαμπόν με φέτες (3 ή 4 το πολύ) όπως επίσης το καρπούζι κλπ. Βέβαια είχα αποκτήσει ένα σπίτι και πλήρωνα το δάνειο(ναναι καλά η Θάτσερ που μας έκανε και με σπίτι) αλλά οι διακοπές πάντα ήταν μετρημένες και σύμφωνα με το budget. Δεν βγαίναμε συχνά, γιατί τα εστιατόρια ήταν πανάκριβα.Δεν είχαμε ακριβά αυτοκινήτα, μεγάλη πολυτέλεια, ειδικά στην Αγγλία, δεν είχαμε εξοχικό.Και ο γιατρός μου ήταν του NHS/IKA (σημείωσε ‘άθλιο’), γιατί η ιδιωτική περίθαλψη ήταν όνειρο απατηλό στην Αγγλία(ναναι καλά η Θάτσερ).

Δεν ξέρω τι κάνουν σήμερα όλοι αυτοί οι φίλοι; Αραγε, έχουν κατεβεί στην πλατεία αγανακτισμένοι ή βλέπουν την συγκέντρωση στη τηλεόραση με ή χωρίς ρόλεξ; Αραγε, έχουν σκεφτεί στο ελάχιστο ότι έχουμε βάλει όλοι το λιθαράκι μας στη μεγαλύτερη απάτη των αιώνων, αυτής των Τραπεζών!

Ενα πράγμα ήθελα να τους γράψω στο τοίχο τους στο Facebook : Αγαπημένοι μου Φίλοι, η Πατρίς γονάτισε !

Flower Power :The Greek and the Rest

So here we are, the Greek flowers and the rest!  The pictures, from the Great Pavilion of the Chelsea flower show, are according to  my order of preference. The olive trees, the herbs and generally this micro environment reminds me my own country. Somehow, this can be translated into the  phrase  ‘I am biased’. From the other hand, who is not in this world? Who is not tending to have preference and inclination for something next to his/her heart or to close kinship?   If there is somebody, let me know and  I will change straight away the order of these photos.  Μoreover,  the tribalism is the 21st century  zeitgeist.

I will continue with the rest flower exhibition inside the Great Pavilion, which was equally  impressive with the above little Greek/Mediterannean corner.

The following 4 photos are from the Nong Nooch’s theatrical display entitled Fantastic Thailand-the Thai style floral arrangement.

Each structure is made of   flowers!

The elephants are covered  with million of small flower buds!

Bugambilia

Different kinds of  Levadules

The Orchid Society
Various types of english roses.

The  hyacinths had filled the large Pavilion with their scents. As I found out in the Wikipedia : the hyacinth is sometimes associated with the rebirth.

Strawberries all over the place. Shame, I didn’t have a small basket with me.


Exotic flowers

 A detail from  the Greek corner. According to the advice of  the great essayists, the conclusion must  include a piece from the introduction 😉