My local cafe in Bath

Στην παλιά μου γειτονιά (Bath), ένα από τα στέκια μου  ήταν το μικρό καφενεδάκι στον κήπο του μουσείου Holburne. Κάθε φορά που πηγαίναμε ή ερχόμασταν από την πόλη , διασχίζοντας   το περίφημο  δρόμο  Great Pulteney Street (σκηνικό σε πολλά έργα εποχής, Duchess κλπ.) είτε με τα ποδήλατα, είτε με τα πόδια,    κάναμε πάντα μια στάση να φάμε κάτι από τις ‘αγγλικές λιχουδιές’ που έφτιαχνε ο Τζόναθαν,  σέφ του μικρού καφέ και διαχειριστής μαζί με την γυναίκα του Ελέιν . Αυτό το καφενεδάκι  ήταν η προσωποποίηση της λέξης ‘τοπικό’   και νομίζω ότι, ίσως, είναι από τα τελευταία του είδους του. Είχε πέντε τραπέζια στολισμένα με διαφορετικά τραπεζομάντηλα και βαζάκια με λουλουδάκια από τον κήπο της Ελέιν,  οι τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με κάδρα από γάτες (η Ελέιν ήταν γατόφιλη) και έργα με νερομπογιές από τοπικούς ερασιτέχνες ζωγράφους . Από τα χέρια του  Τζόναθαν είχα φάει την καλύτερη  Shepherd’s pie και από  τη Ελέιν  έμαθα να πίνω Λαπλάνγκ Σουσάν(τσάι με δυνατή καπνώδη γεύση) τις κρύες μέρες του χειμώνα. Tο καφενεδάκι είχε σταθερή πελατεία, συνήθως συνταξιούχους της περιοχής και τύπους με  ‘αγγλικά χόμπυ’ όπως bird watchers και train spotters .  Αυτό το στέκι ήταν και η σταθερή πηγή έμπνευσης για το πρώτο μου βιβλίο ‘ο Τζόνι και Εγώ’. Αρκετούς χαρακτήρες που φανταζόμουν τους έβρισκα εκεί με σάρκα και οστά.

Great Pulteney Street (Φωτο 1)

Το καφενεδάκι του Τζόναθαν και της Ελέιν.(Φωτο 2)

Το πίσω μέρος του μουσείου και ο κήπος του. Αριστερά, είναι το μικρό καφέ.

Αυτό  το καφενεδάκι  δεν υπάρχει πια. Σήμερα  έγιναν τα εγκαίνια της καινούργιας προέκτασης του μουσείου(αυτή που βλέπετε στις φωτογραφίες, επάνω και κάτω).
Το καινούργιο καφέ συστεγάζεται στο καινούργιο κτίριο και φαντάζομαι ότι θα είναι μια από τις αλυσίδες  του Στάρμπακ η κάτι παρόμοιο.  Δεν θα σταθώ στο γεγονός, για το οποίο θα μπορούσα γράψω ή να επαναλάβω πολλά κλισέ γύρω από την μοντέρνα αρχιτεκτονική, την παγκοσμιοποιήση που καταβροχθίζει κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία  κλπ… Το μόνο που μπορώ να γράψω είναι, ότι έχω κλείσει μέσα μου τις πιο ωραίες αναμνήσεις από την παιδική ηλικία των παιδιών μου σε αυτό το μικρό καφενεδάκι του Τζόναθαν και της Ελέιν. Ακόμα, το πόσο  τυχερή ήμουν που βρήκα αυτό το κατ’εξοχήν αγγλικό καφέ και τον κόσμο του. Εκεί ακριβώς κατάφερα να τελειοποίησω το ταλέντο μου  ως λαθραναγνώστρια και ως  ωτακουστής    Πάντα έριχνα ματιές τι διαβάζει ο εκάστοτε διπλανός μου  που συνήθως  ήταν τόμος με όλα τα είδη των πουλιών ή μία στίβα από χαρτιά με αριθμούς τρένων. Επίσης είχα ακούσει τους καλύτερους διαλόγους (μεταξύ των πελατών) που μπορεί κανείς να φανταστεί (λίγο σουρίαλ για μας τους Ελληνες). Βέβαια για το τελευταίο  δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια, όλοι οι θαμώνες μιλούσαν δυνατά λές και είμασταν όλοι μια παρέα!

Τα εγκαίνια του μουσείου  Holburne άνοιξαν με την έκθεση  toυ Peter Blake (British pop artist).

Δεν έχω  ακριβή γνώμη για τo καινούργιο κτίριο γιατί δεν έχω δεί παρά μακέτες από αυτό. Αλλά νομίζω ότι θα το δώ σύντομα και στην πραγματικότητα. Περισσότερες πληροφορίες  για το μουσείο Holburne http://www.holburne.org/

10 thoughts on “My local cafe in Bath

  1. Μωρέ συγκινήθηκα πολύ!!!! Κρίμα, γιατί αυτό που εφτιαξαν δεν είναι ούτε κατα διάνοια κοντά στην πυραμίδα του Λούβρου.( Λέμε τωρα, γιατί όταν πρωτογινε η πυραμίδα μας είχε πιασει αηδία).Ομως το καφενεδάκι είχε τους συμβολισμούς του…. τί να πω…

  2. Κρίμα, δεν λές τίποτε, ήταν όμορφο μέρος με καλό σπιτικό φαγήτο και καλή παρέα.Οι μακέτες ήταν αηδία για να δούμε πως θα είναι στην πραγματικότητα. Το Σπα που κάνανε μέσα ακριβώς στο κέντρο της πόλης, πολύ κοντά στο παλιά θερμά λουτρά δένει πολύ όμορφα, καινούργιο με τζάμι αλλά είναι όμορφο. Αυτά🙂

  3. Τι όμορφα που τα λες! Με ταξίδεψες στην Αγγλία του μεταπτυχιακού μου, στο πανέμορφο Λανκαστερ. Κι εκεί, όπως ακριβώς και εδώ στο καφέ της Ελέιν, είχα ανακαλύψει έναν θησαυρό με το ωραιότερο carrot cake! Το whiletail cafe. Σταρμπακς ειχαμε. Και costa coffee είχαμε. Η νοστιμιά όμως του συγκεκριμένου κέηκ, η ποιότητα εσπρέσσο που έβαζε η κυρία στο λάττε μου, δε συγκρίνονται με καμία πολυεθνική. Αχ. Με ταξίδεψες Πηνελοπάκι. Σε φιλω!

  4. Miss little sunshine χάρηκα και εγώ που ανέσυρα τις όμορφες αναμνήσεις σου από το Λάνκαστερ! φιλιά πολλά και σένα🙂

  5. Η προσωπική επαφή του μικρού επαγγελματία με τον πελάτη είναι το όπλο του ενάντια στις πολυεθνικές

  6. Οπλο μεν, αλλά αδύναμο δε. Οπως καταλαβαίνω για να σταθεί κάποιος με δική του δουλειά πρέπει να έχει πολλαπλές ικανότητες εκτός από την αναφερόμενη.

  7. αχ! βρε Πηνελόπη μου,με συγκίνησες!…μας μετέφερες σε τόσο ώραια ατμόσφαιρα..ξεκίνησα να διαβάζω το άρθρο σου και σκεφτόμουν ”ουαου! πρέπει να επισκεφτώ οποσδήποτε αυτό το καφέ” και στη συνέχεια με έπιασε θλίψη που δεν υπάρχει πια…όσο για την προέκταση του μουσείου και για την μοντέρνα αρχιτεκτονίκη…νομίζω πως και μόνο από τις φωτογραφίες μπορεί κάποιος να δει πως φαίνεται ένα ”όμορφο λουλουδί” όταν κατσεί πάνω του μια ”τεράστια μύγα”….έχω σπουδάσει ανακαίνιση και αποκατάσταση κτιρίων και σπάνια είδα πετυχημένες προσθήκες(βάση της δικής μου αισθητικής)..βέβαια υπάρχει και η άποψη της πλήρους αντίθεσης!..να φαίνεται η διαφορά εποχών..ακόμα και έτσι όμως…εμείς μένουμε με τη ”μύγα” και τα starbucks…και νομίζω πως από το κειμένο σου, μπορεί κάποιος να καταλάβει πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει η αρχιτεκτονική στη ζώη των ανθρώπων ακόμα και στην ψυχολογία του…άλλη ατμόσφαιρα στο παλιό καφέ άλλη στα starbucks…είμαι σιγούρη πως όποιος γκρέμισε το παλιό καφέ δεν το είχε ζήσει…αλλά και να το είχε, κουμάντο κάνουν τα ”νουμέρα” και όσο πιο πολλά τα ”μηδενικά” τόσο πιο μεγάλη η δύναμη….(ίσως να είμαι λίγο παράπανω απαισιόδοξη απ’ ότι συνήθως,αλλά στην Έλλαδα κάτι μηδενικά μας πληγώνουν καθημερινά)…φιλιά!

  8. Το είχαν κλείσει λίγο πρίν φύγω και ομολογώ είχα στεναχωρηθεί, γιατί αυτοί οι άνθρωποι είχαν μείνει και χωρίς δουλειά! Τώρα όταν ξαναπάω θα δούμε πως είναι αυτή η ‘μύγα’. Πάντως οι κάτοικοι είχαν ξεσηκωθεί, καθώς και το συμβούλιο και αλλάξαν αρκετά τα σχέδια, αλλά τελικά υπέκυψαν γιατί αν δεν το ψήφιζαν θα χάνανε την δωρεά για την προέκταση του μουσείου. Πάντως, όπως γράφω και παραπάνω στο σχόλιο μου, το καινούργιο Σπα που έγινε μέσα στην παλιά πόλη δένει πολύ ωραία και είναι όλο τζάμι. Πάντως όλες αυτές οι επεμβάσεις που γίνονται σε τέτοιες πόλεις όπως το Μπάθ που είναι ‘world heritage’ πόλη είναι μεν δύσκολες και αν το budget είναι περιορισμένο εκεί γίνεται και ο αχταρμάς.
    φιλιά και σε σένα

Comments are closed.