Desert Sand

‘Xτίζεις κάστρα στην άμμο….’  Η λέξη άμμος συνήθως κρύβει κάποια αρνητική έννοια  όπως ματαιότητα κλπ. Αλλά εμένα πάντα μου άρεσε, μου άρεσαν οι παραλίες με άμμο, η θάλασσα με άμμο και τώρα η έρημος.  Η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό μου όταν βλέπω  άμμο είναι ανάπαυση και μετά παιχνίδι.  Θέλω να ξαπλώσω επάνω της , να  τρέξω, να κουτρουβαλήσω και ακόμα να χωθώ μέσα της.

Η Kristin Scott Thomas είπε κάτι ενδιαφέρον   ‘ there’s something incredibly sexy about sand and sweat and dunes photographed like women’s backs’!  Αν προσέξετε τις παρακάτω φωτογραφίες που έχω τραβήξει, στις κατα καιρούς εξορμήσεις μου στην έρημο,  μπορεί να έχει και δίκιο 😉

Kαι λίγο μουσικούλα για αυτούς στην έρημο,  σε οποιαδήποτε έρημο  και αν βρίσκονται  !

Advertisements

Reading Lolita in Abu Dhabi : The Book Club

The Abu Dhabi  Book Club  was set up 11 years ago in Abu Dhabi  by Asma Siddiq- an Emirati from the third generation since oil- and is still going strong and gaining influence. It has 25 members and  this same  club  inspired Asma  to create Al Multaqua(gathering in arabic),a popular Abu Dhabi forum and now an official Unesco reading club which supports and celebrates authors and their output . Εvery year during  the Abu Dhabi book fair the Al Multaqua has central position in the fair by inviting the authors/ prize winners to talk about their books.

Ποιόν και όχι πόσους γνωρίζεις τελικά μετράει, συνήθιζε να μου λέει ο παπούς μου που ήταν γαλουχημένος για τα καλά, μέσα στην ανατολική κουλτούρα. Αυτό το ίδιο μότο κουδούνισε στα αυτιά μου,  όταν μια φίλη με κάλεσε να παραβρεθώ   σε αυτή την περίφημη   Λέσχη Βιβλίου  στο ΄Αμπου Ντάμπι    που είναι αποκλειστικά για τις ντόπιες Εμιράτες . Η πρόσκληση ήταν  λές και κατάπια αυτομάτως   Prozak. Με έκανε ευτυχισμένη και αισιόδοξη, τόσο  αισιόδοξη που νόμιζα πια, με το που θα μπώ στο σαλόνι  της σύναξης των κυριών,  αυτομάτως θα καταλαβαίνω και θα μιλώ αραβικά. Γιατί όπως καταλαβαίνεται, τα μέλη  του κλάμπ/οι κυρίες μιλάνε αραβικά, διαβάζουν βιβλία γραμμένα στην αραβική γλώσσα, καλούν διάσημους ΄Aραβες λογοτέχνες να τους μιλήσουν για τα βιβλία τους στα αραβικά και όλα τα σχόλια και οι μικροκουβεντούλες είναι στην αραβικά. Και μέσα σε αυτό  καθόλα αραβικό περιβάλλον ήμουν και εγώ, σαν τη μύγα μέστο το γάλα. Παρατηρούσα το όλο σκηνικό με όλες τις αισθήσεις μου. ‘Ακουγα τις ομιλίες  του, με τις  φωνές που λές και βγαίνουν μέσα από τα σωθικά τους, έβλεπα τις έντονες χειρονομίες των χεριών  τους που δεν είναι πολύ μακριά από αυτές των Ελλήνων, έτρωγα τις λιχουδιές που κάθε τόσο οι Φιλιππινέζες σέρβιραν μαζί με καφέ ή τσαί, γελούσα όταν γελούσαν και έκανα διάφορους μορφασμούς όταν η διπλανή μου επέμενε να μου σιγοψυθιρίζει προφανώς κάποια σχόλια  στα αραβικά. Είμαι σίγουρη ότι στο τέλος είχε διαμορφώσει την γνώμη περί εμού, ότι έχω ελαφράς μορφής σύνδρομο Ντάουν που μάλλον έχει επηρρεάσει περισσότερο τον εγκεφαλό μου παρά  την εμφάνισή μου.

Παρόλο το εμπόδιο της γλώσσας τα πέρασα θαύμα, είχαν ένα τρόπο-αραβική φιλοξενία-  να μέ κάνουν να αισθανθώ καλοδεχούμενη στο περιβάλλον τους . Στο τέλος ευχαρίστησα την φίλη μου  και την Ασμα  που μου έκαναν τέτοια τέτοια τιμή- να γίνω για μία ώρα μία από αυτές -και πήρα το δρόμο επιστροφής με τη σκέψη : Γιατί αυτά τα τζίνια της Σίλικον Βαλλει, του Χάρβαρντ ή του ΜΙΤ δεν έχουν ακόμα εφεύρει ένα ειδικό ipod  για την  εκμάθηση ξένων γλώσσων; Να το φορά κανείς στον ύπνο του σαν τα σιδεράκια για το ίσιωμα των δοντιών και σε δέκα μέρες ή ακόμα και έξη μήνες να μπορεί κανείς  να μιλά και να καταλαβαίνει τη γλώσσα;  Aφού ο εδώ ο κύριος Ζάγκερμπεργκ και οι υπόλοιποι έχουν καταφέρει να μας κάνουν  με το ζόρι (καλά είμαστε και εμείς: τραβάτεμαι και ας κλαίω) να καθόμαστε να γράφουμε κάθε λίγο και λιγάκι τις σκέψεις μας, γιατί να μην μπορούν να βρούν ένα τρόπο  να λυθεί η γλώσσα μας ;

Greek National Identity and Language

‘Ενα από τα βιβλία που διάβασα τελευταία  και μάλιστα μονορούφι  ήταν το βιβλίο του Peter Mackridge ‘Language and National Identity in Greece 1766-1976’ στα αγγλικά. Δεν νομίζω ότι έχει μεταφραστεί στα ελληνικά γιατί  όσο και να έψαξα  στο google δεν βρήκα την ελληνική μετάφραση.  Ο  Peter Μackridge  είναι γλωσσολόγος και καθηγητής Νεοελληνικών στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

΄Οπως λέει και ο τίτλος, ο συγγραφέας συγκεντρώνεται στη μελέτη της ελληνικής γλώσσας. Πώς  οι Ελληνες την αντιμετώπισαν  και πώς χρησιμοποιήθηκε για  να οικοδομήσει, να μεταφέρει την εθνική ελληνική ταυτότητα και να ασκήσει πολιτιστική εξουσία  ακόμα και πολιτική, την περίοδο λίγο πρίν την επανάσταση του 1821 και μέχρι και το 1976.

΄Οπως είπα και παραπάνω το διάβασα μονορούφι. Πρώτον γιατί είναι ευκολοδιάβαστο και το θέμα του ήταν πολύ οικείο και προσιτό με πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες σχετικά με την ταυτότητα του Ελληνα και την δημιουργία της μοντέρνας νεολληνικής γλώσσας.

Θα παραθέσω κομμάτια από την συνέντευξη του ίδιου του συγγραφέα στην  Λήδα Μπουζάλα του περιοδικού ΑΩ του Ωνάσειου ιδρύματος όπου ακριβώς τα ίδια τα λόγια του συγγραφέα επιφωτίζουν το περιεχόμενο του βιβλίου του.  :

“Η καθαρεύουσα είναι κάτι πρόσφατο. Δημιουργήθηκε από τον Κοραή και αργότερα από διάφορους φιλολόγους, επιστήμονες, δημοσιογράφους, τον 19ο αιώνα.

Οι περισσότεροι αρχαϊστες, όπως ο Κοραής, θεωρούσαν την προφορική νεοελληνική γλώσσα –αυτήν που λέμε τώρα «δημοτική»– χυδαία, διεφθαρμένη. Κάθε αλλαγή από τα αρχαία χρόνια θεωρείτο παραφθορά, λάθος κ.λπ. Ο Κοραής ήθελε να διορθώσει τη νέα γλώσσα με κριτήριο τους κανόνες της αρχαίας γραμματικής. Εκείνος έθεσε ζήτημα εθνικής ντροπής και περηφάνιας. Ήταν πολύ περήφανος για την αρχαία καταγωγή των Γραικών, αλλά ντρεπόταν, ιδίως μπροστά στους Δυτικοευρωπαίους στο Παρίσι, για την «κατάντια», για «τα χάλια της προφορικής γλώσσας». Ευρισκόμενος επί δεκαετίες έξω από την Ελλάδα, δεν είχε στενή επαφή με την προφορική γλώσσα, αλλά θυμόταν από τα νιάτα του στη Σμύρνη ότι η νεοελληνική είναι γεμάτη με τουρκικές, ιταλικές λέξεις και φράσεις, που δεν είναι αρχαίες, και ντρεπόταν.

Εδώ μπαίνει το θέμα της εθνικής ταυτότητας. Οι υπέρμαχοι της καθαρεύουσας ήθελαν να δημιουργήσουν μια γραπτή γλώσσα που ναι μεν βασιζόταν σε μια νεοελληνική κοινή προφορική γλώσσα, αλλά ήταν διορθωμένη σύμφωνα με τους κανόνες της αρχαίας ελληνικής τυπολογίας, για να φαίνεται ότιμοιάζει περισσότερο με την αρχαία. Ήταν ζήτημα εικόνας, ώστε να φανεί ότι οι Έλληνες, λόγω της γλώσσας τους, μοιάζουν πάρα πολύ με τους αρχαίους προγόνουςτους, ότι αγαπούν και φροντίζουν τη γλώσσα τους, διορθώνοντας και τροποποιώντας την.

Από την άλλη μεριά, οι δημοτικιστές, όπως ο Τριανταφυλλίδης, Σεφέρης και άλλοι, έθεσαν αντίστροφα το θέμα της περηφάνιας. Ήταν κι αυτοί περήφανοι για την καταγωγή των Ελλήνων, αλλά ντρέπονταν για την καθαρεύουσα, που ήταν κάτι τεχνητό και δεν αντιπροσώπευε τους Νεοέλληνες ή, μάλλον, έδινε την εικόνα ενός «υπαλληλάκου» και όχι ενός Έλληνα «λεβέντη»«με φιλότιμο». Λαογράφοι, όπως ο Νικόλαος Πολίτης και άλλοι, είχαν δείξει ότι το δημοτικό τραγούδι ήταν η γνήσια, αυθόρμητη έκφραση της ελληνικής ψυχής. Όταν εκδόθηκαν τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη από τον Γιάννη Βλαχογιάννη, έπρεπε να περάσουν 20-30 χρόνια, ώσπου να τα διαβάσουν οι ποιητές της γενιάς του ’30, όπως ο Σεφέρης και ο Θεοτοκάς, και να ανακαλύψουν τον Μακρυγιάννη, τον απλό Ρωμιό, ήρωα της Επανάστασης.

Οι δημοτικιστές ήταν περήφανοι και για τους λαϊκούς ανθρώπους που είχαν πολεμήσει, είχαν δημιουργήσει το σύγχρονο ελληνικό κράτος και είχαν έναν δικό τους πολιτισμό, που ήταν μεν συνέχεια του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, αλλά ήταν και κάτι το ξεχωριστό, με τη δική του γλώσσα, φυσική συνέχεια της αρχαίας Ελληνικής, όχι απόρροια ειδικής προσπάθειας.

Ολες αυτές οι διενέξεις ήταν και το πιο περίπλοκο θέμα και από αυτά που με βασανίζουν στην έρευνά μου. Πρέπει να πω από την αρχή ότι η καθαρεύουσα δεν ήταν μόνο κακό πράγμα. Η καθαρεύουσα έχει θετική συμβολή στο λεξιλόγιο, δηλαδή στη δημιουργία νέων λέξεων, όπως «πανεπιστήμιο», «ποδήλατο», «λεωφορείο», «δημοσιογράφος». Όλες αυτές οι λέξεις δημιουργήθηκαν τον 19ο αιώνα από ανθρώπους που έγραφαν καθαρεύουσα. Βασίζονται σε ρίζες αρχαιοελληνικές και αγνοούν το λεξιλόγιο και τη μορφολογία της δημοτικής. Έχουν επιτυχία και έχουν καθιερωθεί.

Επίσης, η καθαρεύουσα μετέφραζε πολλές φράσεις από ξένες γλώσσες, όπως η έκφραση «εντάξει» φαίνεται ότι είναι αρχαία (το «εν» με τη δοτική), είναι όμως μετάφραση της γερμανικής φράσης «in Ordnung» και μπήκε στην Ελλάδα με τους Βαυαρούς στην οθωνική περίοδο.

Η τόσο συνηθισμένη αυτή έκφραση μπορεί να μας διδάξει πολλά πράγματα για τη νεοελληνική γλώσσα. Το «εν» με τη δοτική δεν υπάρχει στη δημοτική. Το «εν» το χρησιμοποιούμε μόνο στη μεταφορική έννοια. Δεν λέμε «εν Αθήναις», αλλά λέμε «εντάξει»«εν πάση περιπτώσει». Τη δοτική τη χρησιμοποιούμε σε μεταφορικές χρήσεις. Η καθαρεύουσα, λοιπόν, ήταν γλώσσα της μετάφρασης. Δεν ξέρω καμία άλλη γλώσσα που έχει αυτόν τον διαχωρισμό, ανάμεσα στην κυριολεξία και στη μεταφορά. Αυτός ο διαχωρισμός είναι για μένα ως γλωσσολόγο ολέθριος. Οι Έλληνες, για λόγους που δεν έχω καταλάβει ακόμα, έχουν κάνει αυτόν τον διαχωρισμό: ότι η δημοτική είναι η γλώσσα της κυριολεξίας, μια γλώσσα φυσική και προσγειωμένη στην υλική πραγματικότητα, ενώ η καθαρεύουσα είναι η γλώσσα της μεταφοράς, της μετάφρασης και των αφηρημένων ιδεών. Νομίζω ότι δεν έχει γίνει ακόμα η σύνθεση που χρειάζεται ανάμεσα στο κυριολεκτικό και στο μεταφορικό.

Οι πιο νέοι επιστήμονες στα ελληνικά πανεπιστήμια θέλουν να χρησιμοποιούν πολλά λόγια στοιχεία εκεί που δεν χρειάζονται. Δεν είναι μόνο μια τάση επίδειξης, αλλά μια τάση να δημιουργηθεί ένα επιστημονικό, ένα αφηρημένο ύφος, που να διαφέρει ριζικά από την προφορική γλώσσα. Αυτή ακριβώς είναι η τάση της καθαρεύουσας: να διαφοροποιήσει τη γραπτή γλώσσα από την προφορική. Δεν μιλώ για την αντικατάσταση ξένων(αγγλικών) λέξεων από ελληνικές, αλλά για την αντικατάσταση λέξεων της δημοτικής με λέξεις λόγιες. Προτιμούν το «γνωρίζω» από το «ξέρω», το«πραγματοποιώ» και το «επιχειρώ» από το «κάνω». Εγώ το θεωρώ επιτηδευμένο. Στην Αγγλία έχουμε την αντίθετη πορεία. Η γραπτή και η προφορική μας γλώσσα έχουν συγκλίνει και ανάμεσα στους οξφορδιανούς φιλολόγους υπάρχει η τάση να γράφουμε όσο μπορούμε πιο απλά. Στην Ελλάδα του 2005, όπως και στην εποχή του Κοραή, υπάρχει μια τάση απόκλισης της γραπτής από την προφορική. Εδώ ο γραπτός λόγος γίνεται πιο περίπλοκος, ίσως πιο μπαρόκ.

Σολωμός, ο Καβάφης και ο Σεφέρης. Και οι τρεις προβληματίστηκαν σε σχέση με τη γλώσσα. Νομίζω ότι οι ποιητές αυτοί, μαζί με τον Ρίτσο και τον Ελύτη, έχουν εκμεταλλευτεί τη μεταφορική δύναμη της δημοτικής γλώσσας, δυναμικότητα η οποία έχει παραμεριστεί από άλλους που γράφουν δημοσία. Το ότι αγωνίστηκαν τόσο σκληρά και υπεύθυνα για την ελληνική γλώσσα ήταν σωτήριο για αυτήν…”

Στον  επίλογο του βιβλίου που ήταν και ο λόγος που βιαζόμουν να το τελειώσω για να διαβάσω αυτό που μας προβληματίζει σχεδόν όλους  ‘τι θα γίνει από εδώ και πέρα ….;’, ο Μackridge γράφει :

‘Το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα οι ‘Ελληνες κατάφεραν να αναπτύξουν και να εξευγενίσουν την εθνική τους ταυτότητα πάνω στη βάση των προηγουμένων αναπτύξεων,  διότι η χώρα ήταν εντελώς απομονωμένη από τους βόρειους γείτονες με την τεχνική ‘σιδερένια κουρτίνα’. Η Ελλάδα ήταν εθνικά, πολιτιστικά και γλωσσικά το πιο ομοιογενή έθνος του κόσμου   Από εδώ και πέρα όμως η ελληνική ταυτότητα αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη και πιο σοβαρή πρόσκληση και δοκιμασία  πρώτον από το μεγάλο αριθμό μεταναστών (περισσότερο από 10%) και δεύτερον  από την αγγλοσαξονικη επιρροή μέσω της τεχνολογίας (και δεν είναι η μοναδική χώρα για το τελευταίο). Δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις για τις επιπτώσεις  αλλά πιστεύει ότι θα είναι τεράστιες για την ελληνική εθνική  ταυτότητα.’


Bab al Bahr : the finest hotel


‘Tell me which hotel you like so i can tell you who you are’. This  phrase sounds a bit like these ‘psycho’ quizzes of FB applications but it could be easily a question among the expats in Abu Dhabi. Since the  hotels and Malls play the role of the concept of the Square and probably  this is one of the reasons we’re safe so far…. There is an abudance of hotels, from traditional to very modern in the area and the process of choosing one  is quite tricky but not for me. Just with the first sight I made my mind. My favourite is the Fairmont  Bab al Bahr. You will work out by yourself what I mean by seeing the pictures below.

The Lobby

Lobby’s pink ceiling

With view to the white Mosque

Bar within the swimming pool. Cool!.


The Poolside cafe offers the grilled seafood (prawns and scallops) vegetables and burgers ( a bit salty but yummy)

The Frankie’s restaurant,  a chain created by Mark Pierre White and Frank Dettori (famous Jockey). I’ve never been there, but the decoration looks promising. I’ve read good reviews about the other restaurants of the same chain  in London.

I  I’ve been in Marco Pierre White steakhouse and grill and according to my opinion it is from the best restaurants in Abu Dhabi. My  Chateaubriand beef  as well  the Eaton Mess were top class.

The Lebanese restaurant, among the mezes, offers nice shisha.

Kristen Jensen,the manager of the Poolside restaurant and area, made us to feel welcome and at home. The word home is a bit hype of course, because it would be nice to have two swimming pools, jacuzzis……. and the chinese boy to serve my food with his colonial uniform.

Bright Young Things : Greeks in Abu Dhabi

Όποια πέτρα και αν σηκώσεις στον πλανήτη έναν Ελληνα θα βρείς από κάτω, μου έλεγε  ο παπούς μου. Κατά καιρούς στα ταξίδια μου, μεγαλύτερης η μικρότερης διάρκειας, έχω συναντήσει πολλούς Έλληνες του εξωτερικού. Κάθε χώρα συγκεντρώνει και έναν ιδιαίτερο τύπο Έλληνα μετανάστη. Η Αγγλία, περισσότερο φοιτητές και ακαδημαικούς.Η Γερμανία πάλι, κατ’εξοχήν χώρα ‘γκασταρμπάιτερς-επισκέπτες εργάτες. Η Αμερική έχει συνδεθεί με την έκφραση  ‘πάω να πλύνω πιάτο’, δηλαδή ώς επί το πλείστον ‘Ελληνες εστιάτορες  και η Αυστραλία, ειδικά η πόλη Μελβούρνη- είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό . Στις δύο τελευταίες  συναντά κανείς   δεύτερης και τρίτης γενιάς Ελλήνων και οι περισσότεροι είναι καλά εκπαιδευμένοι-  φιλοδοξία του μετανάστη γαρ.

Τώρα το Αμπού Ντάμπι και τον Ντουμπάι,  που βρίσκονται στην διαδικασία δημιουργία τους σε πραγματικές πόλεις, σύμφωνα με τα αμερικάνικα πρότυπα, όπως είναι φυσικό έχουν προσελκύσει  πολλούς μετανάστατες από πολλές χώρες με πολυποίκιλες ικανότητες και επαγγελματικές ιδιότητες. Τα Ενωμένα Εμιράτα  είναι ένας χώρος που υπάρχει  μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ του εργατικού δυναμικού. Και σύμφωνα με την προτίμηση των Αράβων γηγενών  έχουν την ακόλουθη σειρά προτεραιότητας:  Αμερικάνοι, Βρετανοί, Καναδοί-το εκπαιδευτικό σύστημα των Εμιράτων στηρίζεται στο Καναδικό πρότυπο-οι Ινδοί (από λογιστές μέχρι και εργάτες), Φιλιπιννέζοι (σερβιτόροι και γενικά κετερινγκ) και οι Λιβανέζοι και Αιγύτπιοι που παίζουν παντού γιατί  έχουν το ατού της Αραβικής γλώσσας.

Και ανάμεσα σε αυτούς  βρίσκουμε και τους Έλληνες που κατάφεραν να ανταγωνίζονται το βαρύ πυροβολικό (Αμερικάνους, Βρετανούς και τους υπόλοιπους προνομιουχους Δυτικούς Ευρωπαίους), νέα και έξυπνα παιδιά εξοπλισμένα με χίλια δύο πτυχία  και με πραγματικά κότσια. Γιατί είναι πολύ διαφορετικό να μεταναστεύεις στη Δύση με τα πτυχία σου και άλλο να γυρίζεις την πυξίδα σου προς την Ανατολή και στα ξεχασμένα- ή που θέλεις πάσης θυσίας να ξεχάσεις- γονιδία σου.  Αυτά τα παιδιά συνάντησα εχτές το βράδυ στη συγκέντρωση των Ελλήνων στο Αμπού Ντάμπι και χάρηκα πολύ γιατί έβλεπα νέα παιδιά- Eλληνάκια  που βρίσκονται στο ξεκίνημα της πραγματοποιήσης των ονείρων και φιλοδοξιών τους. Παιδιά με αυτοπεποίθηση, ενθουσιασμό που ξέφυγαν από το προστατευτικό κλοιό της πατρίδας, της Δύσης και της συνήθειας και πήραν τα ρίσκα τους. Γιατί χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει και επίτευγμα.

Κλείσαμε ραντεβού να ξανασυναντηθούμε, γιατί θέλω να βρεθώ ανάμεσα και κοντά  σε αυτή τη διαφορετική Ελληνική πάστα ανθρώπων. Με γεμίζει αισιοδοξία η σκέψη ότι η φυλή μου υπάρχει δημιουργεί, ξεχωρίζει και παίζει άφοβα στο διεθνή ανταγωνιστικό στίβο.

UPDATE : Eπειδή έχω πολλές ερωτήσεις σχετικά με δουλειές στο Αμπού Ντάμπι θα ήθελα να σας επισημάνω ότι δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να δώσω τέτοιου είδους απαντήσεις. Καλύτερα να ανατρέξετε σε ιστοσελίδες ή σε διάφορες ιστοσελίδες όπως Emirates Greeks στο Facebook….