Going Down Under for Coffee in Abu Dhabi style

The coolest coffee place in Abu Dhabi isn’t Arabic, neither European nor  American  but Australian, the famous chain of restaurants ‘Jones the Grocer’. The second shop of the chain in Abu Dhabi just opened in my neighborhood. What a joy! Don’t get me wrong, I quite enjoy my cup of Νespresso at home  but sometimes it is better to sιp your coffee at a place with a hype atmosphere with a ‘mix and match of people’ -high rank of Emirates and a high range of Expats. The exact recipe for inspiration for my next book.    And you know what?(my daughter’s key phrase). I like the name…

Neil, from South Africa and only just one month in Abu Dhabi, is the expert of the new Japanese coffee machine ‘Coffee Sypfon’- something equivalent of tea making.

He proposed me to try the Guatemala coffee beans and there you go, he started the project of making the coffee by using this Syphon. The whole preparation was around  10 min.+ . Not too bad, if you have guests around in the Kitchen table, it’s really  talking point. This hidden value is included in the price and it helps when everything else is an explosive subject.

It

It was a nice coffee but to say the truth, I preferred the Jone’s cappuccino. The secret is in the froth (pic.above).

All the baking is handmade  in front of your eyes for inspecting and learning

It’s a kind of delicatessen but in Australian standards, which means ‘huge’.

So See you there 😉 (some of you)

‘Fassianos and I’ London-Dubai-Athens

Au balcon d’Athenes

“Fassianos* art reminds us of the “Carpe Diem” philosophy used in mythology. This painting, pagan to the extreme, tantalized while disguising itself as an icon in order to become the dignified descendent of classic Greek art, it is the work of a monk artistically transcribing the history of a terrestrial paradise” Philippe Renaud

‘Fassiano’s stalker’ θα μπορούσε να με αποκαλέσει η μάνατζερ του Ελληνα ζωγράφου Φασιανού, που δεν είναι άλλη από την πολύ συμπαθητική σύζυγο του ζωγράφου,  όταν με υποδέχθηκε με φανερή έκπληξη στην είσοδο της γκαλλερί Οπερα στην New Bond st. στο κέντρο του Λονδίνου, λέγοντάς μου.

“Μα πρίν λίγο καιρό σε συνάντησα στην έκθεσή μας   στο Ντουμπάι;!”.

” Eτσι είναι το Τζέτ σετ πάει παντού, βλέπεις δεν έχει σύνορα το Λιαρ Τζέτ” της είπα και εγώ, γιατί ήξερα ότι έχει αρκετό χιούμορ.

Σκεφτόμενη ταυτόχρονα, πόσο στριγμωμένη και μεθυσμένη ήμουν  από την κολώνια του μπούλη που καθόταν δίπλα μου, στην οικονομικη θέση της Ετιχαντ της πτήσης ‘Αμπου Ντάμπι-Λονδίνο’ .

Τι σημασία έχει το πως και γιατί της παρουσίας ; Ολοι είμασταν  εκεί :  Οι Ελληνες εφοπλιστές του Λονδίνου, οι συλλέκτες, μέλη της ελληνικής πρεσβείας , κάποιοι Ελληνες του Λονδίνου και εγώ. Σε άλλους καιρούς, τέτοιες εκδηλώσεις είναι με στη καλή χαρά. Οι παρευρισκόμενοι περιφέρουν το αγαπημένο τους εαυτούλη, με μια σαμπάνια στο χέρι, στα διάφορα πηγαδάκια των εκλεκτών παρευρισκομένων, έτοιμοι για μικροκουβεντούλα.  Αυτή τη φορά όμως η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά χαμηλών τόνων, η έκφραση των περισσότερων καλεσμένων, θα έλεγα,  ήταν μαγκωμένη και ίσως ταπεινή. Προφανώς, όλοι είμασταν  αρκετά θορυβημένοι, τρομαγμένοι  για τα ελληνικά πεπραγμένα…

Ο Φασιανός, δεν ξέρω αν είναι ο αγαπημένος μου ζωγράφος αλλά  μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι ο ζωγράφος που με γεμίζει αυτοπεποίθηση για τις καλλιτεχνικές μου ικανότητες και  αυτό δεν είναι λίγο πράγμα.  Εχω μια αίσθηση ότι  μόλις πάρω  το πινέλο  αμέσως θα ζωγραφίσω με μπλε και κόκκινο   αυτά τα ανθρωπάκια με  τα ανεμιστά μαλλιά και το προφίλ τους με το τεράστιο μάτι, και  ίσως μάλιστα καλύτερα και από τον ίδιο το ζωγράφο.

Ισως για αυτό τον παραπάνω λόγο μου αρέσει ο Φασιανός. Κάτι ξέρουν οι ειδικοί που λένε  για τον άνθρωπο του 20-21 αιώνα ότι θέλει να ταυτίζετε με τους ήρωες  και τους  καλλιτέχνες. Ετσι  αισθάνομαι και εγώ για τον  Φασιανό, ότι  είναι ο καλλιτέχνης της διπλανής πόρτας  και όχι μόνο βέβαια.  Μου αρέσει το ελληνικό στοιχείο που αναδύουν οι πίνακές του.Δεν υπάρχει περίπτωση να δεί  κανείς πίνακα του Φασιανού και να μην νοιώσει να τον πλημμυρίζει  ένα ζεστό κύμα οικειότητας και θαλπωρής, ειδικά αν είναι Ελληνας εξωτερικού .  Για αυτό και εγώ είμαι συλλέκτρια ……γκραβούρες/ποστερ του Φασιανού. Με τα πόστερ κερδίζω χρόνο και χρήμα, γιατί όπως μου έλεγε μια ‘κανονική’ συλλέκτρια ,εκείνο το βράδυ, Παλαιστίνια του Λονδίνου. ” Θα πρεπει να έρθω αύριο ξανά  να εξετάσω λεπτομερώς το πίνακα με το φώς της ημέρας, για να δικαιoλογήσω  τις 17.000 λίρες της τιμής του”  !!

Feuilles d’amour

Flamme d’amour

Picture from his exhibition in Dubai.

Η δική μου εκτίμηση είναι ότι η τέχνη δεν περνά ποτέ κρίση, είναι πάντα εκεί να μας βγάζει από την μιζέρια της καθημερινότητας και να κάνει τα όνειρά μας πιο εφικτά.

Και στο κάτω κάτω της γραφής, στο καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε πάντα υπάρχουν οι πλούσιοι που μπορούν να παρέχουν αυτή την πολυτέλεια στον εαυτό τους. Για αυτούς δεν αλλάζει τίποτε, πλέουν με όλους τους καιρούς με τα ‘πανιά που έχουν καβάτζα’ 😉

*Alecos Fassianos was born in Athens in 1935 . He studied at the Athens School of Fine Arts with Yiannis Moralis, before  moving to Paris where he would live from 1960-1963, concentrating his studies on lithographys at the Paris National School of Fine Art.

Art & love

What will survive from us is love.

Philip Larkin

Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά κοντά
για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε.

Τασος Λειβαδίτης


Anyone can be passionate, but it takes real lovers to be silly.
Rose Franken

All we need is love.

John Lennon

I think I mentioned to Bob (Geldof) I could make love for eight hours. What I didn’t say was that it is included four hours of begging

and then a dinner and a movie.

Sting

Love may not make the world go round, but I must admit that it makes the ride worthwhile.

Sean Connery

Grace Kelly made by

small pictures of Gary Grant

The first time Adam had the chance, he put the blame  on a woman.

Nancy Astor

It is a curious thought, but it is only when you see people looking ridiculous that you realize just how much you love them.

Agatha Christie

If music be the food of love, let’s have a Beethoven butty.

John Lennon

The pictures are from the  Abu Dhabi Art Fair 2010 at the Emirates Palace Hotel.

The Battle of Marathon in Abu Dhabi

The exhibition of  the  2500th anniversary  of the Battle of Marathon  has arrived  in Abu Dhabi, UAE.

At Abu Dhabi Women’s College (11st and Nadja St.).

From  10th Feb.- 17th Feb. 2011

Time : 9:00 a.m.- 9.00 p.m.

The Battle of Marathon took place in 490 B.C. during the first Persian Invasion of Greece. It was fought between the citizens of Athens,

aided by Platae, and a Persian force.

Despite the numerical advantage of the Persians, the Greek hoplites (soldiers)proved devastatingly effective against the Persian Infantry.

The defeat of Persians at Marathon and retreat to Asia marked the end of the first Persian invasion of Greece.

The eventual Greek triumph in these wars can be seen to begin at Marathon. Since the following two hundred years saw the rise of

the classical Greek Civilization which has been enduringly influential in western society .

The Battle of Marathon is often see as a pivotal moment in European history. For instance, John Stuart Mill famously suggested that

the Battle of Marathon, even as en event in British history, is more important that the Battle of Hastings.

The Battle of Marathon is perhaps now more famous as the inspiration for the Marathon race, which was born by the legend of a Greek soldier-messenger
running to Athens with news of the victory. It is said that he ran the entire distance without stopping and burst into the assembly, exclaiming “Nenikekamen” (We have won) before collapsing and dying. It was this event that became the inspiration for the Marathon race as we know it today,
introduced at the 1896 Athens Olympics and originally run between Marathon and Athens.

Y.Γ. Η ειρωνεία είναι ότι αυτή   η  έκθεση και το θέμα αυτής, γίνεται σε ένα χώρο (Ενωμένα Εμιράτα) που αυτή τη στιγμή τρέμει το φιλοκάρδι  τους με τους Ιρανούς (Πέρσες) απεναντί τους, όπως ακριβώς οι Ελληνες εκείνα τα χρόνια 😉

A stroll through the masculine Piccadilly

Mία από αυτές τις ημέρες που ήμουν στο Λονδινάκι έκανα μία από τις πλέον συνηθισμένες αγαπημένες  μου βόλτες, δηλαδή διέσχισα  το πάρκο του  St James  με περιορισμό το Πικαντίλη. Πολλές φορές όταν βρίσκομαι σε αυτή την περιοχή έχω την αίσθηση ότι είμαι στο Αγιο Ορος  α λα ανγκλέ. Και βέβαια στο Πικαντίλη η είσοδος είναι ελεύθερη για τις γυναίκες  και ο περίπατος γύρω από τα κελιά/μαγαζιά των μοναχών επιτρέπεται, αλλά μετά από λίγο νοιώθεις λίγο αμήχανα αν είσαι γυναίκα. Σχεδόν όλα τα μαγαζιά είναι αφιερωμένα σε αντρικά καλούδια,  δηλαδή πρίν o Mαρκόνι εφεύρει το ραδιοφωνάκι του και

φέρει τα πάνω κάτω με τις πρώτες καταναλωτικές ανάγκες των ανδρών(δες γκατζετάκια iphone…κλπ.), όπως  κάβες, καπνοπωλεία, πουκαμισάδικα, παπουτσαδικά κλπ., όλα για άνδρες. Και συνήθως όλα αυτά τα μαγαζιά είναι και προμηθευτές του παλατιού και των παρακλαδιων αυτών. Πρώτος σταθμός μου ήταν το νούμερο 3 St. James st,στη κάβα Berry Bros and  Rudd D. για να προμηθευτώ το λικεράκι με Τζίντζερ που έπινε σαν τονωτικό ο Eντουαρντ VII πριν βγεί για κυνήγι. Εγώ βέβαια δεν βγαίνω για κυνήγι αλλά κάθομαι μπροστά στην τιβούλα και παρακολουθώ την Κέρστι και τον Φιλ να μου παρουσιάζουν τα νοικοκυριά των άλλων, στην εκπομπή  ‘relocation, relocation’. Μπαίνοντας στη Κάβα, με την  Ντικένσιαν ατμόσφαιρα,  έχει κανεις την αίσθηση ότι από κάποια γωνία θα πεταχτεί ο Πιπ και Εστελλε απο τις Μεγάλες Προσδοκίες. Ολη η διακόσμηση είναι από ξύλο μαύρο ή σε φυσικό χρώμα  με μια σειρά από  δωμάτια  για τους γευσιγνώστες του ουίσκι, του κρασιού, σαμπάνιας  κλπ. Δηλαδή κάποιος περαστικός μπορεί να τρυπώσει μέσα να πιεί το ποτηράκι του και να συνεχίσει. Τσίμπησα και εγώ  το μπουκαλάκι μου και ανηφόρισα για άλλους προοορισμούς.  Πέρασα από το καπνοπωλείο, James Fox όπου προμηθεύονται τα πούρα τους οι ειδικοί και μή και να πω την αλήθεια, για μια στιγμή ζήλεψα αυτούς που καπνίζουν πούρα.Κρίνοντας από τη μυρωδιά θα πρέπει οι καπνιστές να παίρνουν μεγάλη ευχαρίστηση. Αλλα όπως συνήθως όλα τα καλά-με ηδονιστικές προεκτάσεις-  στη ζωή κάνουν κακό στην υγεία όπως λένε και ειδικοί. Εστριψα στην Jermyn St. και πέρασα από το περίφημο παλιό εστιατόριο Wiltons με το παραδοσικό αγγλικό μενού, θαλασσινά και κυνήγι.  Την προηγούμενη βραδυά που το είχαμε επισκεφθεί με φίλους,  είχα διαλέξει σαν δεύτερο πιάτο φασιανό και ήταν πράγματι μούρλια. Ακριβώς ότι πρέπει για ένα παγερό βράδυ στο Λονδινάκι συνοδευόμενο με το κόκκινο κρασί που μας πρότεινε ο Ιταλος σερβιτόρος.  Ο οποίος πριν   μου το σερβίρει,   μου έδωσε πρώτα μια γουλιά, υποτίθεται για να το δοκιμάσω,  λές και θα του έλεγα  ‘μπλιαχ,είναι χάλια φέρε μου αλλο’.  Αυτή η διαδικασία, τις περισσότερες φορές, είναι τόσο ‘φτιαχτή’ που πολλές φορές μου προκαλεί γέλια. Το εστιατόριο ήταν το στέκι του Αλαν Κλαρκ -ο μοναδικός  υπουργός με το δικό του Κάστρο επί Θάτσερ- και  περίφημος Diarist. Παρόλο που ήταν συντηρητικός μέχρι το κόκκαλο, τα ημερολόγια του ήταν γνήσια με χιούμορ, συναίσθημα, δηλαδή με λίγα λόγια,  ανθρώπινα. Ηταν από τα βιβλία που  μου έδωσαν έμπνευση για να αρχίσω τη γραφή των δικών μου ημερολογίων.  Εκείνο το βράδυ, δεν είδαμε  το Αλαν βέβαια ,  άλλα είχαμε άλλο χάπενινγκ για να διανθίσει την βραδιά μας.  Ηρθε και κάθησε δίπλα  μια μικρή ‘πριγκηποπούλα΄, η Μπέατρις, η εγγονή της Μεγαλειοτάτης και  κόρη του Αντριου, η οποία ήταν φανερά αδυνατισμένη και συνοδευόμενη από  το Λόλη της (ένα είδος αναρριχώμενου κρίνοντας από την προφορά του). Λίγο παρακάτω, μπήκα το   τυράδικο  Paxton&Whitfield και αγόρασα  Wensleydale που είναι το πιο  κοντινό τυρί στη γεύση της φέτας. Δεν ζήτησα φέτα για να μην αναστατώσω χωρίς λόγο τους υπαλλήλους, δεν φταίνε άλλωστε σε τίποτε. Βέβαια δεν άντεξα και ρώτησα  άν έχουν ελληνικά τυριά για να πάρω την αρνητική απάντηση που περίμενα. Για μένα το καλυτερότατο τυρί  είναι η γραβιέρα Μετσόβου από το Ιδρυμα Αβερωφ και ας κοκορεύεται ο Τζόνι ότι τα καλύτερα σκληρά είναι τα δικά τους(βρετανικά). Υπόψιν,  τα τυριά συμπεριλαμβάνονται μέσα στα χρόνια και άλυτα προβλήματα ένος γάμου μεταξύ μια Ελληνίδας και ενος Αγγλου./

Και με τυριά παραμάσχαλα  να μυρίζουν μέσα στην σακούλα, έκανα δεξιά, αριστερά  και ίσια και τσούπ  βρέθηκα στη πλατεία  St. James, κατευθυνόμενη ολοταχώς  προς  το καλύτερο μυστικό-που αυξάνει τους παλμούς οποιουδήποτε έχει στενή σχέση με τα βιβλία – που κρύβει  η πλατεία  : Τhe London Library: Η μεγαλύτερη ανεξάρτητη δανειστική βιβλιοθήκη. Eκεί χάθηκα σε  με μια δεύτερη  Ντικένσιαν ατμόσφαιρα, χαζεύοντας  και ξεφυλίσσοντας  τα βιβλία της βιβλιοθήκης. Αργότερα πήρα το δρόμο του γυρισμού, έτοιμη πιά  να καταναλώσω τα ψώνια μου μπροστά στο Φιλ και την Κέρστη να μου δείχνουν τα σπίτια που ανακαλύψαν καιταυτόχρονα να είμαι συνδεδεμένη  με τα Ελληνάκια φιλαράκια  μου στο FB και στο Τουίτερ 😉

* The name Piccadilly arises from a tailor named Robert Baker, who owned a shop on the Strand, in the late 16th century and early 17th century. He amassed a large fortune by making and selling piccadills(also called picadils or pickadils—stiff collars with scalloped edges and a broad lace or perforated border), that were then in fashion”.