Abu Dhabi film festival story 1

Το φεστιβάλ  κινηματογράφου στο Αμπου Ντάμπι τελείωσε, μαζί με αυτό και η γκλαμουριά που το συνόδευε. Υπήρξε μια πληθώρα από φιλμ-κυρίως από τον αραβικό κόσμο-, παρουσιάσεις, συνεντεύξεις, εργαστήρια , δραστηριότητες για παιδιά  κλπ. Και  παρόλο που είχα κάνει μια ολόκληρη λίστα με το τι θα παρακολουθήσω, δεν κατάφερα να είμαι απόλυτα συνεπής.

Το βράδυ της προβολής του “Never let me go’ προσαρμογή του μυθιστορήματος του Ishiguro μου προέκυψε πρόσκληση στη ρεσεψιόν για την έναρξη του γαλλικού κινηματογράφου  με την προβολή του φιλμ Potiche & Co που οργάνωσε η γαλλική πρεσβεία . Nάναι καλά οι φίλοι του FB που με βοήθησαν να πάρω την τελική απόφαση να παραβρεθώ στη ρεσεψιόν με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Οπως  είπε και μια φίλη μου ‘πήγαινε να δείς ζωντανούς ανθρώπους’! Μεγάλη κουβέντα η τελευταία .

Ο κώδικας ντυσίματος έλεγε κοκτέιλ.  Οπως στα έργα που βλέπουμε  διάφορους τύπους να πίνουν τα κοκτείλ τους,  με Τζίν  και Τια Μαρία, φορώντας κάτι κομψό, όχι φρού φρού προφανώς για να μην κάνουν παπάρα μέσα στα κοκτέιλ, αλλά όχι και τζην. Ειδικά για τις Γαλλίδες, κοκτέιλ σημαίνει  αυτό το μαύρο φορεματάκι που το φοράνε σε μια μεγάλα γκάμα εκδηλώσεων, από πάρτυ μέχρι κηδείες.  Και κατά περίεργο τρόπο, όλες φορούσαν ένα τέτοιο φόρεμα εκείνο το βράδυ εκτός από μένα που αποφάσισα  να υιοθετήσω το μότο   ‘τι να μην φορέσω’. Ετσι   ντύθηκα αλά Αισα, ολίγον τι couleur local, δηλαδή φούξια τυνικ με φαρδί παντελόνι.Μη με ρωτήσετε γιατί 🙄

Σκηνή 1. Δύο Ελληνες στα ξένα : Εγώ και ο Ελληνας Πρέσβης  κουβεντιάζαμε για το αγαπημένο θέμα  όλων των Ελληνών όταν συναντιόνται συνήθως  κάπου στην ξενιτιά,για τη μαμά μας , το μπαμπά μας  και για το πόσο  τσιγκούνηδες είναι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εκτός από τους Ελληνες. Μόνο που δεν τραγουδήσαμε το παλιό σουξέ  ‘Μας ‘φαγετε όλα τα δαχτυλίδια και κοιμόμαστε τώρα στα σανίδια‘. Στο τέλος ανάψαμε  και ένα τσιγάρο μακριά από την ‘απαγορεύεται το κάπνισμα’ Αθήνα για να καταπιούμε την νοσταλγία μας και να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Σκηνή 2. Εγώ περιμένω τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στην είσοδο.’ Εχασα που έχασα το φίλμ,  τουλάχιστον να τον δώ  με σάρκα και οστά ( να πω την αλήθεια μόνο σάρκα είδα στο τέλος).  Εκεί που στεκόμουν και περίμενα ήρθαν και στάθηκαν δυο τύποι  δίπλα μου . Από ότι κατάλαβα, ό ένας προσπαθούσε να περιγράψει  το κινηματογραφικό σενάριο, που έγραψε , στο δεύτερο τύπο  που  από την έκφρασή του φαινόταν ότι τον είχε ήδη βαρεθεί. Στο τέλος ο πρώτος είδε και αποείδε την αδιαφορία του δεύτερου και αποφάσισε να αποχωρήσει. Ετσι  ο δεύτερος  έμεινε μόνος του ανακουφισμένος και γύρισε να μου μιλήσει . Συστηθήκαμε, εγώ από την Ελλάδα  και αυτός από την Καλιφόρνια. Μου είπε ότι ασχολείται με τον κινηματογράφο και εγώ του είπα ότι είμαι Blogger, για να τον εντυπωσιάσω με τη φοβερή μου καινοτομία και δημιουργικότητα . Εκείνος κράτησε την πρώτη ιδιότητα και έτσι άρχισε  το δεύτερο κατά σειρά σήριαλ περί  Ελλάδας μετά αυτών των  αρχαίων Ελληνών, την οικονομική κατρακύλα της Ελλάδας.

Τα λεπτά περνούσαν και Ο Ζεράρ αγρόν ηγόραζε . Ο Καλιφορνέζος είχε ενθουσιαστεί προφανώς από τις αναμνήσεις που είχε από γλέντια στα αθηναικά ξενυχτάδικα,  γιατι μου είπε  “οι Ελληνες είναι οι  καλυτέροι γλεντζέδες, πουθενά μα πουθενά στην υδρόγειο δεν έχω συναντήσει τόσο κέφι,   ίσως κάτι εφάμιλο με τα αρχαία διονυσιακά γλέντια” .  Το δικό μου στάτους είχε παραμείνει  ‘μπενάκης και βγενάκης’  γιατί  το  βλέμμα μου και ο νούς μου  ήταν καρφωμένο στην είσοδο για την άφιξη του Ζεράρ. Κάποια στιγμή ο Καλιφορνέζος επανατοποθετήθηκε ακριβώς στο σημείο που κοιτούσα, προφανώς για να δώσω περισσότερο προσοχή στο λόγο του περί αρχαίων ημών προγόνων και νύν χρεωκοπημένων . Αναγκάστηκα να είμαι ειλικρινής μαζί του, γιατί ήταν πολύ συμπαθητικός και του είπα στο τέλος  ‘ξέρεις εγώ εδώ ήρθα να δω τον Ζεράρ, να τον βγάλω καμμία φωτογραφια και να το βάλω στο μπλογκάκι μου και να χαρούν τα φιλαράκια μου ‘. Ο Καλιφορνέζος είδε και από είδε στο τέλος  έβγαλε και μου έδωσε την κάρτα του. Εδώ όλοι ετσι κάνουν, σε ξέρουν δεν σε ξέρουν σου δίνουν κάρτα. Εχω μαζέψει τόσες που μπορώ να παίξω άνετα μπιρίμπα πια.  Δυστυχώς όσο μακριά και αν την κράτησα, ήταν αδύνατον να διαβάσω το όνομα και τίτλο του, λόγω φακών επαφής.   Με αποχαιρέτησε με ένα ‘α τουτ αλλερ’. Αργότερα ο Τζόνι με πλησίασε και του έδειξα την κάρτα, εκείνος έχει αρκετά μακριά χέρια και την διάβασε. Ο κύριος Καλιφορνέζος ήταν ένας από τους δυνατούς του Χολλυγουντ,  CEO της Disney film production. Να πάρει η ευχή,  έχασα το ρόλο της Νταίζης Ντακ!

Σκηνή 3: O Ζεράρ κατέφθασε! Ενας Ζεράρ λές και τον έβλεπες σε μεγεθυντικό φακό με μπαστούνια να συγκρατούν όλο το βάρος. Συμπαθητικός, πληθωρικός με γεμάτες αγκαλιές για τους φίλους του και με φοβερά γοητευτική γαλλική αξαν . Με μια λέξη,  χαρισματικός, όσο και υπέρβαρος και αν είναι.

Η βραδιά έκλεισε επιτυχώς  με το φιλμ Potiche & Co.  Στα επόμενα πόστ οι υπόλοιπες εντυπώσεις μου 😉

——————————————

The week of glamour that  accompanied  the Abu Dhabi festival has finished.  There was an overload of  films, discussions, events and receptions which made difficult the task to choose where and what.From the beginning,  I had made a list  of  ‘things to do’  but I barely managed to follow it.

One of the film which I wanted to see was the  ‘Never LetMe Go’, adaptation of Ishiguro’s novel, but at the same time was the  inauguration of the French cinema  with the film  Potiche & Co. by Francois Ozon with Gerard Depardieu. Beforehand, there was a reception with an opportunity to have a drink or two with Gerard Depardieu. After a poll among my friends in the facebook,I decided to follow their advice and go to the reception missing the Ishiguro’s film which, I heard, turned out to be a misery.

The dress code for the reception  was cocktail dress. This means, particularly for the French women,  a little black dress suitable for all occasions, from party to funerals. Curiously, all the ladies, attending the reception, were wearing one of those.  I had decided  to adopt the motto  ‘what not to wear’  and I dressed up like ‘Aisha’ in ‘couleur local’ .  I have no idea what possessed me to do this.

Scene 1. Two Greeks in a foreign land. I and the Greek Ambassador were chatting about the subject next to our heart, our mother and father and how mean are the foreigners. Next step was  to go out to have a cigarette, far away from smoke banned Athens and  feel nostalgic

Scene 2. Waiting for  Gerard. Two guys next to me talking about films.  The first guy was describing  his new script to the second who seemed to me was totally bored.  When the first left, the bored one turned to me to have a small talk. We introduced to each other . I, as  Greek, he is as American from California. He said, he is involved in film’s business, I said,  I am blogger- to add a kind of innovation and creativity in my personality. The chat was concentrated as always on the amazing Greeks and theιr most fabulous night life . My status was indifferent having in my mind the mission to see  Gerard’s arrival. Sometimes towards the end of the conversation, Mister Californian gave me his business card- here, everybody gives cards to everyone, I have collected  enough to play snap. I was not able to see the small letters in his cards, because of my contact lenses, but Johnny had enough long arms to read it to me. He was one of the most powerful Hollywood men CEO of the Disney film productions.  Damn, I missed getting the role of Daisy Duck!

Scene 3. Gerard arrived!  Gerard’s figure was like I was looking through a magnified glass. He was big ,walking with sticks, full of big  hugs for his friends and a charming french accent. Charismatic man.

The night has finished successfully with the show of the film Potiche & Co.


A tout a l ‘heure!

Show and Tell : Ideas for the Recession

The sixth need, which  Maslow really  missed to mention in his famous  ‘hierarchy of needs’,  is the woman’s handbag. It is universal acknowledged that a woman needs a handbag. Jonathan Jacobson, the Booker prize winner for 2010, had noticed this ‘extraordinary’ need and he claimed he is going to spend his £50,000 prize money on a handbag for his wife by saying “have you seen the price of handbags!!!”  Exactly for the above reason  I’ve got one of them (  in a quite reasonable price) with a’ rainbow colours’ to fit every occasion and every colour combination of my outfit. No need to buy a second one. Trust me, it is not bad idea and you are going to save a lot of money.

It is nice to have the newest and fancy  brand of equipment in you Kitchen, however,  if you’re really want to do a decent job with maximum efficiency you need a proper tool with the finest ergonomic design. This  1 Euro lemon squeezer ( in the picture) is the finest squeezer I’ve ever used. It has exactly the shape of a lemon, and you can get literally the last drop from the lemon. I found  it in a ‘bakaliko’ in Athens  12 years ago and so far  I’m carrying it wherever I live. As much as I’ve searched all these years, I couldn’t find a replacement anywhere. If you notice anything similar,  please let me know.

Flowers bring life into the house but at the same time it can be a quite expensive hobby.

An alternative is the toy elephants  (picture below) or something equivalent( it depends on your resourcefulness and sense of humour 😉 . They can replace flowers for a while by changing their position from now and then and creating a lively corner.

And last  but not least, get a proper picnic basket and feel a bit  posh by making picnic  somewhere nice , either this is in your garden or in the country. I am  pretty sure,  it  will cost you less than having dinner in a restaurant and you’re going to have more fun. It works as well as  as decorative object later.

Winter is coming  and we must be really resourceful  to enjoy life  !

p.s and most of all imaginative 😉