Athenian stories part 2 -Aθηναικές ιστορίες Μερος 2ον

Another thing that I missed and I indulged myself was to read the Greek newspapers which gave me a P6280225chance to catch up with the political and cultural scenery in Greece. One of the major book critic was once more upset with the blonde women reading love stories books –wrong people read wrong books! He inspired me so much with his criticism that I am thinking to write a love story having as the main character the book critic himself  falling in love with the ‘bestsellerista’ writer of those books. It will be fun!

The recession in Greece/Athens was not very obvious at least to me in comparison with that of the British one. In England I have already known people from my inner circle who have lost their job or they can’t find a new one or even worst, their mortgaged house has been repossessed. In Greece there were are isolated incidents such as the closure of one of the hundreds of newspapers. But again, I am not sure if the reason was the recession or the internet effect or simply that the Greek market cannot afford to have such large numbers of printed mass media . The number of newspapers and magazines is disproportionately large for such a small country as Greece.

Once more I confirmed that the Greeks individually are quite well off as well as their need to confirm their upward social mobility by wearing social status symbols as Rolex watches and signatures’ bags . My visit to the local upmarket super market Vasilopoulos the Greek equivalent of the British Waitrose was a feast to my eyes , the exhibition of Rolex watches and other outfits labels on the customers body.

The supermarket, the hairdresser, and the coffee places with trendy music and with view to the sea were an escape from the tiring bureaucracy of the Governmental departments as well as from the extended family with their complex issues to solve . I suppose in some way all the Greeks follow the same path with me to deal with their unsolved problems and the curmudgeonly behaviour -‘grinia’- which the latter is poured out mainly from the TV channels .

During the period of my visit the main headlines in the newspapers were about Siemens. A huge corruption scandal where everybody was involved including members of the Government and of the opposition parties. Of course the main character-the chief executive- as always happens in the movies and in the countries with lax laws has escaped.

Before settling down to my base after my European trotting where we used all sorts of transportation such as aeroplanes, sleeper trains, boats, cars even bicycles and lodges such as hotels apartments, houses and camping tents I returned for a few days to Athens. Where I had another challenge -I start to believe that I have surpassed Odysseus labours- the fires. This time the fires was not something absurd, a sad event that somebody watches in the TV and feels depressed, angry and obsolete because he cannot do anything about it. This time I felt all the above plus a big scare that I will watch myself in the TV screen trying to save my life and my house by watering the surroundings trees. Luckily one of the helicopters was passing with a bucket full of water and put it out. Later,  all the lucky habitants of the place, we had a small chat with the owner of the news agency-periptero- Eleftheritsa, who among others was saying ‘the pilot of the helicopter was a foreigner’. I have no idea how she worked out this fact, perhaps the pilot dropped his passport along with the water and save us!

From that point we all lived happily ever after  sitting comfortably front of the ‘tely’ watching the fires  and other bad things that happen to the other people, until it was time to go back to my base. I flew back- with  mixed feelings of sadness and liberation- to the nice city of the Cycifean Abu Dhabi. Τhere I realized that Athens, comparing to Abu Dhabi,  is Stockholm and the Athenians ‘born again’ Swedes.  As it always happens, the look of the life itself is depending always from which side you look at it 😉


P6280224Κάτι άλλο που μου έλειψε στην ξενητειά  ήταν η ανάγνωση Ελληνικών εφημερίδων το οποίο  σπορ του έδωσα και κατάλαβε ολο αυτό τον καιρό που έμεινα. Ετσι μου δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβω λίγο το πολιτικό και πολιτιστικό σκηνικό της Ελλάδας. Ενας από του πιο γνωστούς και φημισμένους κριτικούς βιβλίων ήταν για μια ακόμα φορά θυμωμένος με την ‘ξανθιές’ που διαβάζουν ιστορίες αγάπης -λάθος άνθρωποι διαβάζουν λάθος βιβλία. Εμπνεύστηκα τόσο πολύ από αυτή την κριτική που ετσι μου έρχεται να γράψω μια ιστορία αγάπης με πρωταγωνιστή τον ιδιο κριτικό να ερωτεύεται την  μπεστεσελλεριστα συγγραφέα. Θα έχει πλάκα!

Η οικονομική ύφεση στην Αθήνα δεν ήταν τόσο ορατή τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, όπως είναι στην Αγγλία όπου εκεί ήδη έχω γνωστούς στον κύκλο μου οι οποίοι έχουν χάσει την δουλειά τους, δεν μπορούν να βρούν καινούργια ή εχουν χάσει το σπίτι τους. Στην Ελλάδα υπήρχαν μεμωνομένα γεγονότα, όπως το κλείσιμο μιας εφημερίδας από τις εκατό που κυκλοφορούν. Και δεν είμαι σίγουρη αν αυτό ήταν λόγω ύφεσης ή αποτέλεσμα του Ιντερνετ ή πιο απλά ότι η ελληνική αγορά δεν αντέχει ένα τόσο μεγάλο αριθμό εφημερίδων και περιοδικών. Ο αριθμός είναι δισανάλογος μεγάλος για τον πληθυσμό μια τόσο μικρής χώρας.

Αλλη μια φορά διαπίστωσα ότι οι Ελληνες σαν ιδιώτες εχουν οικονομική ευμάρεια καθώς επίσης έχουν την ανάγκη να την επιδείξουν, δείχνοντας οτι έχουν ανέβει τα σκαλοπάτια της κοινωνικής αναρρίχησης φορώντας σύμβολα του ‘αλφα’  κοινωνικού στάτους.  Μια βόλτα στο σουπερ μαρκετ Βασιλόπουλος εφάμιλλο του Βρετανικού Waitrose  ήταν πράγματι μια πανδαισία από όλων των ειδών των ρολογιών Ρολεξ και τσαντών κάποια φίρμας αυτών της υψηλής ραπτικής.

Το σουπερ μαρκετ, το κομμωτήριο και το καφέ με τη θέα προς την θάλασσα ήταν πράγματι μια απόδραση απο την κουραστική καθημερινότητα που συμπεριλάμβανε  την Ελληνική γραφειοκρατια  και τα  αλυτα προβλήματα  της εκτεταμένης  οικογένειας. Υποθέτω ότι οι  Ελληνες ακολουθούν όλοι αυτό το μονόδρομο για να επιβιώσουν, Σουπερ Μαρκετ-κομμωτήριο-καφε με θέα την θάλασσα , απο την γκρίνια που κυρίως εκπηγάζει από τα κανάλια της Ελληνικής τηλεόρασης.

Κατά την διάρκεια της παραμονής μου το κύριο νέο των ειδήσεων ήταν το μεγάλο σκάνδαλο της Siemens oπου όλοι είχαν πάρει μέρος κυβερνητικά και μη στελέχη και κόμματα της αντιπολίτευσης. Ο κύριος δραστης πρωταγωνιστής-Chief Executive της Siemens- οπως γίνεται πάντα στις ταινίες και στις χώρες με χαλαρούς νόμους δραπέτευσε βέβαια.

Πριν γυρίσω στη βάση μου μετά από τον γύρο της Ευρώπης όπου χρησιμοποίησα όλα τα μέσα μεταφοράς από αεροπλάνα, τραίνα και βαπόρια (ακόμα και ποδήλατο) και κοιμήθηκα σε σπίτια ,ξενοδοχεία, διαμερίσματα τέντες και κουκέτες τραίνων, γύρισα για λίγο στην Αθήνα. Εκεί με περίμενε άλλη δοκιμασία, αρχίζω να πιστεύω ότι έχω ξεπεράσει τον Οδυσσέα στους άθλους του, τις φωτιές. Αυτή τη φορά οι φωτιές δεν ήταν κάτι αόριστο, ένα γεγονός που το παρακολοθούμε στην τηλεόραση και λυπόμαστε, αγανακτούμε ή αισθανόμαστε άχρηστοι. Αυτή τη φορά φοβόμουν θα αισθανθώ όλα τα παραπάνω και θα με δω  και εμένα την ίδια στην οθόνη να παίρνω μέρος στη διαδικασία σωτηρίας της ζωής μου και του σπιτιού μου ρίχνοντας νερό στα δένδρα.  Ευτυχώς ένα από τα ελικόπτερα περνούσε εκείνη την ώρα και εσβησε την φωτιά που ήταν πολύ κοντά μας με ένα κουβά νερό που κουβαλούσε. Λίγο αργότερα όλοι οι τυχεροί κάτοικοι της περιοχής είχαμε μαζευτεί στο περίπτερο της Ελευθερίτσας η οποία ανακοίνωσε ότι ο πιλότος τους ελικοπτέρου ήταν ξένος. Δεν έχω ιδέα πως το κατάλαβε, αναρωτιέμαι μήπως  ο πιλότος έριξετο διαβατήριο ταυτόχρονα με τον κουβά  νερό!

Μετά από αυτό το σημείο  ζήσαμε όλοι ευτυχισμένοι στημένοι και βολεμένοι μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης μας παρακολουθώντας τα άλλα κακά που συμβαίνουν στους άλλους, μέχρι να φύγω για την ωραία πόλη του ‘ραβε ξήλωνε’ Αμπου Ντάμπι με αισθήματα λύπης αλλά και απελευθέρωσης. Μέχρι που έφθασα και ένοιωσα ότι η Αθήνα συγκρινόμενη με το Αμπου Ντάμπι είναι Στοκχόλμη και οι Αθηναίοι ‘γεννημένοι ξανά’  Σουηδοί. Για μια ακόμη φορά επικύρωσα την ιδέα ότι η όψη της ζωής εξάρταται από πια πλευρά και οπτική γωνία την κοιτάει κανείς   😉