The new Acropolis Museum

I read a very interesting article about the new Acropolis Museum in Athens by Peter Aspden who is a regular columnist in the FT weekend and half Greek from his mother side. Enjoy it.

A manifesto for the Marbles by Peter Aspden published in Financial Times
6
“It stands like a giant modernist spaceship that has belly-flopped by curious accident opposite one of the most important cultural sites on the planet. Polemics and controversy have been hard-wired into its being. It has taken decades in the planning, years in the realisation, and an extra few months beyond its intended inauguration in the fine-tuning. But, finally, the new Acropolis Museum, fresh home to the extraordinary artistic legacy of ancient Athens, is ready to open its doors to the public.

Next spring, visitors will set foot inside Swiss architect Bernard Tschumi’s glass-and-concrete edifice, all sharp edges and skewed angles, and address for themselves one of the the most intractable cultural disputes of modern times. When they travel to the museum’s top floor, they will see marble panels from the famous frieze that used to encircle the Parthenon, the symbol of Athenian democracy that stands like a staid, elderly relative, looking wearily across at the upstart building from its incomparable vantage point on top of the Acropolis a few hundred metres away.

Only about half of the original panels will be on view, of course. The remainder famously, or infamously, line the walls of the Duveen gallery in London’s British Museum, to which they were transported in the early 19th century by the Scottish aristocrat Thomas Bruce, seventh earl of Elgin.

The Greeks have long wanted their Marbles back, but the building of the new Acropolis Museum finally gives them the physical authority to buttress an argument that has too often relied on shrill sentimentalism and unsubtle jingoism. The museum is a provocation, an enticement, a tease. Tschumi has done everything other than daub slogans on the exterior walls to say to the world at large: “The Parthenon Marbles belong here, next to the building from which they were taken.”

The glass rectangle on top of the building is designed in the same proportions and at the same angle to the Acropolis as the Parthenon itself. It is flooded with natural light, and supported by concrete columns that, again, echo the architectural features of the ancient monument. The frieze looks proudly outward, as it did for centuries on its parent building, rather than brooding inwardly as it does in Bloomsbury. This, be sure of it, is architecture as propaganda.

One surprise, for those who have followed this debate along its tortuous path to the present day, is that the original parts of the frieze will be joined by plaster casts made in the 19th century of all the panels that reside in the British Museum. In an ironic touch, they even have a British Museum seal on them. More ironic still, says the museum director Dimitrios Pandermalis, the Greek government of the time had to pay for them to be made.

I ask him, as he shows me around the museum for a rare preview, whatever happened to the idea of leaving blank spaces for the missing panels, or covering the copies with some kind of gauze, as an emotive protest against their absence. “It was too dramatic,” he says softly.

He is right, of course: there is drama enough in the story of the Parthenon Marbles themselves. The frieze, the metopes and the wondrous pediments that constitute the Marbles represent the acme of classical Greek art. It was their excellence, combined with the neglect of the Ottoman regime occupying Greece at the time, that lured Elgin to Athens in the first place, and persuaded him to bring them back to London.

The status of Elgin’s excursion has been the subject of dispute, much of it dry and academic, for some 200 years. But it was vividly brought back to life in the early 1980s by the then Greek minister of culture Melina Mercouri, who began to make un-ashamedly emotive appeals for the return of the Marbles to Athens.

An actress by profession, and possessed of startling charisma, Mercouri was not just playing to the crowd. Greece had rid itself of its odious military junta only a few years earlier, in 1974; it was desperate to remind the world that its mothering of democracy stretched back a good few years earlier than that. What better symbol than the Panathenaic procession depicted in the Parthenon frieze, an indisputable artistic masterpiece of enduring political resonance?

But Mercouri’s appeals fell on the unsympathetic ears of the British Museum’s director of the time, Sir David Wilson, whose reply to her was abrupt to the point of rudeness. He accused Mercouri of “cultural fascism” and dismissed outright any Greek claim to the sculptures.

Over the past decade, the debate has quietened down but evolved in two important ways. The Greek government has cast aside the issue of legal ownership, concentrating instead on the need to unify the various pieces that comprise the Marbles in one place (begging the question: where?). At the same time the British Museum’s current director, Neil MacGregor, has articulated with much greater clarity and intellectual coherence its own case for retaining its part of the treasure, focusing on the museum’s unique ability to bring world masterpieces together under one roof and allow visitors to compare them.

Pandermalis is very much of the new, diplomatic school of cultural engagement. He says there will be no flash-bang polemics in the labelling and descriptions in the Parthenon gallery, and is determined to “remove the passion” from a debate which he concedes is infernally complicated.

“Every possibility is open,” he says. “It is a difficult issue, but it is also a challenge, to find a new approach to an old problem.”

He reserves his strongest language for events long gone, stating that the current impasse is the result of the “inappropriate way in which the sculptures were taken in the 19th century; in my opinion, it was vandalism”. But he says he respects the British Museum position, describing MacGregor as a “great art historian and an excellent museum director”.

I say to him that his best chance to re-unite the Marbles is to make a formal request for a loan from the British Museum. “I would very much like to do that,” he says, but he is a little wistful, for he knows that for most Greek sensibilities that would constitute an unacceptable backing-down. To request a loan is to concede ownership, and that is a step too far for any Greek government, which would be ridiculed by its electorate. It is a reminder that, in culture, to be open-minded may be a primus inter pares of virtues, but in politics it comes dangerously close to appearing supine.

For the British Museum’s part, it says it has received no recent formal request for the return of the Marbles (but makes clear that it would say no), nor has it been asked for a loan, long-term or otherwise. It also stresses that it operates independently of the British government, via its trustees – a nuance not always appreciated by its Greek antagonists.

So the argument is destined to be played out in these two starkly contrasting arenas, as tourists visiting both capitals of culture form their own views on the basis of what they see. Pandermalis hopes that the existence alone of the new museum will remove an important plank from the common argument (though not one put forward by the British Museum), that the Marbles are simply better cared for in London than they could ever be in Athens.

Tschumi’s building is certainly an important and impressive addition to the museum world, relying to an unprecedented degree on natural light (some views of the sculptures dazzle the eyes, a deliberate effect according to Pandermalis) and sprinkling its works all around the galleries, facing in different directions, to give the effect of perambulation rather than spectating from afar. Visitors can look around the ground floor, and see a temporary exhibition of objects recently repatriated to Italian and Greek museums after they had been found to be illegally exported. (A provocative show, I say to Pandermalis. “Yes” he replies.)

………………………………………………………….

………………………………………………………………………………………………………………………..

What is to be done? Can the positions of Athens and London ever be reconciled? I have spent years listening to the arguments trudge back and forth and, as an interested observer and of Anglo-Greek parentage, would like here to propose a five-point manifesto to help break the deadlock: 1. The building of the new Acropolis museum is a big deal. Like the successful running of the Olympic Games of 2004, it symbolises the journey that modern Greece has made in a relatively short time from political and cultural volatility to self-confident maturity. It is worthy of celebration, and what better present could it have than the proactive, public offer of a loan from the British Museum of an important section of the Parthenon Marbles – let’s say the pieces taken from the two pediments that dominated either end of the monument? They are magnificent pieces of storytelling, and those stories should be told, for once, in one place. They should be brought together in Athens for a loan of three years. Following which there is the small matter of. . . . 2. The London Olympic Games of 2012, which is also a big deal: an opportunity for the capital to bring a human face to what has become a bloated sporting franchise, and emphasise the event’s cultural importance. The philhellenism of the British is legendary, and no institution has played a greater role in teaching the world of the Greeks’ cultural achievements than the British Museum. The reunited pediments should come to London for the opening of the games, and remain there for four years. 3. By now, there will be so much goodwill flowing from one country to the other that there will be regular meetings between the two institutions to discuss constructive strategies of co-operation. Here is an issue that needs urgent attention: some of the separations of fragments between the two museums are downright absurd. The front part of the torso of Poseidon which dominates the west pediment is in Athens, the remainder of the torso is in London. These fragments, and other similar examples (see our illustration) need to be reunited permanently, some in London, some in Athens. The current situation is risible, and profoundly disrespectful of the works. 4. The true maturity of the Acropolis Museum will come when it, too, can look beyond parochial concerns, and discuss the culture of the whole world as well as of its own backyard. It should establish an exchange programme with the British Museum that would see Greek treasures swapped for Assyrian, Egyptian and Roman counterparts. There is no better way of thinking about the whole world than to study the ancient art of the whole world. 5. There is no substantive fifth point, other than to say that once this level of cultural co-operation occurs, anything can happen. Public opinion shifts, inconceivable ideas become suddenly acceptable. Who would have thought, in the heat of the Cultural Revolution, that a few games of ping-pong would help eventually to bring China into the capitalist fold? The history of the Parthenon sculptures is not over by a long way. ………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………

When the gold is not an issue

There are some parts of the world where the economic crisis is only a headline on the western newspapers. Take a glimpse of the following photos to see what I mean…

The costs to build the Emirates Palace was 3 billion dollars. According to the New York Times, the Emirates Palace is reputed to be the most expensive hotel ever built.

 Many of the suites offered are furnished in gold and marble. The main central area houses an expansive marble floor, balconies and a large patterned dome above, picked out in gold (6th pict).The cost of staying begins at $400 per night and the Palace Grand Suite (7.319 square m) is the most expensive at $11,500 per night


And the quiz is : Guess what nationality is the owner of the boat that you can spot out of the window (last pict). Johnny didn’t hesitate a second to answer it. 😉

The Penelopiad continues

Another wonderful review about ‘Johnny and Me’ by Menieκ
Enjoy it here

Πάντα αναρωτιέμαι αν γι αυτά που διαβάζω, που βλέπω, που ακούω υπάρχει κάποιος που τον αφορά η παρ-ανάγνωσή μου, η παρ-όραση, το παρ-άκουσμά μου και η απάντησή μου βγαίνει πάντα αυθόρμητα: Όχι, κανείς, αφού στην πραγματικότητα αδυνατώ (κι ούτε που θέλω άλλωστε) να νομιμοποιήσω την κριτική μου, αδυνατώ να εμπεδώσω την ιδέα του κρίνειν, την ηθελημένη επιλογή ανάμεσα σε δύο πόλους τον θετικό και τον αρνητικό.
Μην μπερδευτείτε, όμως. Μέσω της αδυναμίας μου, τιμώ και θαυμάζω απεριόριστα τους κριτικούς γιατί θεωρώ ότι στέκονται σε μια διασταύρωση. Βρίσκονται, ακριβώς στον χιασμό επιστημοσύνης και ποιητικής, μόνο που, νομοτελειακά, η επιστημολογία ανάγεται στο ισχυρό μέλος του χιασμού και (υποκλέπτοντας από την ποιητική το όπλο της, τη ρητορική) αντί να επικοινωνεί έναν νόημα, κοινωνεί ένα επι-νόημα (που θα έλεγε και ο Βέλτσος, -θα σας πεθάνω στα λινκάκια, σήμερα, πάρτε το απόφαση).
Κι αυτά που διαβάζεις, ακούς, βλέπεις και συστήνεις ή αποτρέπεις τους φίλους/ες σου από το να κάνουν το ίδιο? Συνιστούν κριτική? Μπααα! Εγώ το ονομάζω προτίμηση και αυτό στέκεται σε ένα άλλο σταυροδρόμι. Αυτό της εμπειρίας και της μοναδικότητας μου. Μπορεί οι προτιμήσεις μου να αντιφάσκουν αισθητικά, να χάσκουν νοηματικά, ν’ απειλούν ή να δυσαρεστούν την ατομικότητα άλλων και κυρίως να πρήζουν τον καλό μου, αλλά η απάρνησή τους αντιτίθεται στην ηθική επιταγή της αυτονομίας μου –λέω, τώρα εγώ (και συμφωνεί μαζί μου και ο παλαιός των διανοητών ο Derrida). Έτσι λοιπόν, έχω μια λίστα δίπλα στα ποστ μου με τη γνώμη μου γι αυτά που διαβάζω, όπου κάθε κρίση μου παραμένει αυθαίρετη και αναιτιολόγητη μη διεκδικώντας αξία θεσφάτου, περιχαράσσοντας ωστόσο τη μοναδικότητά μου.
Εκεί, λοιπόν, πάνω-πάνω στη λίστα εδώ και κάνα τεσσάρι-πέντε μέρες βρίσκεται η Ντία Μέξη-Τζόουνς με την Πηνελόπη και τον Τζόνι της κι ενώ είχα αποφασίσει απλά να τους ταξινομήσω με όλη τη χαρά που μου πρόσφερε η ανάγνωσή τους, τελικά κάτι (που είπε η Penelope, αλλά δεν το ομολογώ, έτσι κι αλλιώς αυτή ξέρει) με κάνει να θέλω να γράψω κάτι παραπάνω. Όχι εν είδει κριτικής (αφού θεωρώ ότι δεν διαθέτω ούτε τα επιστημονικά φόντα, ούτε την ηθική νομιμοποίηση ν’ αξιολογήσω και να ταξινομήσω ένα έργο) αλλά σαν ένα ποστ διαλόγου με τη φίλη μου, σαν ένα ποστ ένταξης σε μια λέσχη ανάγνωσης (που εγκαινίασε ο Ντροπαλός) του έργου της κας. Μέξη-Τζόουνς, όπου συζητώντας για τον Τζόνι, αποδεχόμενοι τη μυθοπλασία του Τζόνι, διαπιστώνουμε ότι αναγιγνώσκουμε και γράφουμε διαφορετικά, πιθανά μιλώντας και για διαφορετικά πράγματα.
Το “Ο Τζόνι κι εγώ” είναι ένα κείμενο με αυτοβιογραφικές προεκτάσεις που στέκεται ανάμεσα στη μυθοπλασία και την αυτοαναφορά κι έτσι, αν με ρωτάτε –που δε με ρωτάτε, αλλά θα σας πω anyhow–απαιτεί μια σπειροειδή κατανόηση, μια αναγνώριση των κειμενικών του λειτουργιών και όχι μια ερμηνεία (όπως μας ματα-ξανα-λέει ο μπερδεμενομπερδευτικός Βέλτσος). Η Penelope, η διαδικτυακή περσόνα της κας Ντίας Μέξη Τζόουνς (που για μένα την αντικαθιστά –χωρίς να την υποκαθιστά– αφού η διαδικτυακή της υπογραφή, με την οποία τη γνώρισα, αυτονομήθηκε –όπως ήταν προορισμένη να κάνει– από τον/την κάτοχό της σε μια αδιάλειπτη περιπλάνηση) σε ένα βιβλίο-ημερολόγιο, με γραμμική εξέλιξη (μεγάλη ανακούφιση, μετά απ’ όλα αυτά τα διακειμενικά και α-χρονικά μεταμοντέρνα που με/μας -αν θέλετε- κατατρύχουν) και που συνεχώς παραπέμπει στον εαυτό του, απλώνει τον μύθο της σε τρεις άξονες:
Της ανατροπής –κι αν η Οδύσσεια ήταν Πηνελοπιάδα?
Της γλώσσας – η ουσία της γλώσσας γράφεται πάντα σε μια και μοναδική γλώσσα?
Της ταυτότητας –αναγγέλλεται η ταυτότητα, αποδίδεται ή κατακτάται?
Η ανατροπή απαντά στη ρήση ενός σπουδαίου φιλοσόφου (νομίζω του Χάρρυ Κλυνν) τη δεκαετία του 80, ότι η δυστυχία του Έλληνα είναι ότι είναι ένας άνθρωπος-αλλού. Όπου και να βρίσκεται θέλει να βρεθεί κάπου αλλού. Και σ’ αυτή την περιπλάνηση υπάρχει πάντα πίσω μια υφαίνουσα-ξεϋφαίνουσα Πηνελόπη στην αναμονή. Αν όμως…
Αν αντί για τον Οδυσσέα ταξίδευε για το αλλού η Πηνελόπη, πώς θα είχε εξελιχθεί το ομηρικό έπος? Αν η Ωγυγία δεν ήταν στη Μεσόγειο, αλλά στον Ατλαντικό κι αν η Καλυψώ ήταν Τζόνι, πώς θα είχε εξελιχθεί η ιστορία του σεβάσμιου επικού?
Η περιπλάνηση της Πηνελόπης είναι μια θηλυκή απάντηση κατανόησης απέναντι στον επεκτατισμό, τον θάνατο και τον ιμπεριαλισμό της περιπλάνησης του Οδυσσέα. Η Πηνελόπη δεν αντιμάχεται τους Λωτοφάγους, τους προσφέρει τις συνταγές της, δεν τυφλώνει τους Κύκλωπες, τους αναγκάζει να σωπάσουν, δεν κλέβει τα βόδια του Ήλιου, τα ανταλλάσσει με τα καλούδια της θείας και της μητέρας της. Η Πηνελόπη δε χώνει το σπαθί της στο λαιμό της Κίρκης για να λύσει τα μάγια της, χώνει το αλβιονάκι στην αγκαλιά του Τζόνι. Δεν διεκδικεί την επιστροφή της σπίτι (που έτσι κι αλλιώς δεν είναι σίγουρη αν είναι η Ωγυγία ή η Ιθάκη), δεμένη στο κατάρτι για να αποφύγει τη γοητεία των Σειρηνών, κατεβαίνει απ’ το πλοίο και επιβάλλει τη δική της γοητεία συνομιλώντας στη γλώσσα τους.
Μια γλώσσα, που το εκπληκτικό παιχνίδι της Penelope με τη μορφή και το περιεχόμενο (η φωνητική απόδοση των λέξεων της Αλβιόνας), την αδειάζει από το νόημά της. Η απώλεια της λατινικής μορφής της λέξης, εξατμίζει το σημαινόμενό της. Στο κείμενο της, η Penelope γίνεται η Βαβέλ, (που δεν είναι το όνομα του πύργου, όπως μαθαίναμε παιδιά, αλλά έτσι ονομάζει ο Θεός τον εαυτό του την στιγμή που καταστρέφει τον πύργο –της νόησης– για να επιβάλλει τη γλωσσική διαφορά) και μεταφέρει τις λέξεις της Αλβιόνας στην Ελλάδα, μετατρέποντας τες σε κενά σημαινόμενα.
Η ελληνική μορφή μεταγράφει το βρετανικό νόημα (με την έννοια της νοητικής κατασκευής) αφ’ ενός ομολογώντας τη διαφυγή του, αφ’ ετέρου παραπέμποντας στο βαθύτερο φόβο της απώλειας του ίχνους της γλώσσας που ενώ δίνει τη μορφή αφήνεται πίσω. Το νόημα της Αλβιόνας αενάως διαφεύγει από την Penelope ενώ την ίδια στιγμή υφέρπει εντός της, αποζητώντας να γεμίσει το κενό της λησμονούμενης γλώσσας. Κι έτσι, η Ελληνίδα πλάνης (για την οποία θα ήτο υπερήφανος ο σοφός εκλιπών Derrida) ταλαντεύεται ανάμεσα στα δυο νοήματα που κομίζουν εναλλάξ το διαβατήριο και η ταυτότητα.
Μια αμφιβάλλουσα ταυτότητα, η οποία με το (επίσης) πολύ έξυπνο εύρημα του πιο προσωπικού εγγράφου της Penelope, που πότε εμφανίζεται πότε εξαφανίζεται αναδεικνύει τον ενδότερο φόβο της Penelope: την απομάκρυνση από τον ίδιο τον εαυτό της. Κάθε φορά που η ταυτότητα αναγγέλεται, κάθε φορά που οριοθετείται η ένταξη, λαμπιόνια που αναβοσβήνουν μες στο μυαλό της Penelope σχηματίζουν τη φράση: προσοχή παγίδα. Η διστακτικότητα της Penelope για το πού θα σταθεί το εκκρεμές της ζωής της μετατρέπεται σε κρίση ταυτότητας που φτάνει να την απειλεί με το πρόσωπο μιας άλλης στην ταυτότητα της.
Και φυσικά, η οριστική στάση του εκκρεμούς έρχεται με το παιδί. Η Penelope διαιρείται, αποκτά τον έτερο εαυτό, τον άλλο (στην περιπτωσή της την άλλη) πέρα από τον εαυτό. Κι αυτή η άλλη, το αλβιονάκι της, αγκυρώνει την Penelope στο χώμα της Αλβιόνας. Η ταυτότητά της τής προτείνεται από τον τόπο και τον χρόνο, αλλά εμπεδώνεται, τελικά, από τον καρπό της., από την ίδια. Η Penelope και το αλβιονάκι τη στιγμή που βρίσκουν η μια την άλλη κάνουν και ένα δώρο η μία στην άλλη. Στο αλβιονάκι, προσφέρεται μια αμβλύνουσα τη βρετανικότητα, συσσωρευμένη κληρονομιά 3000 ετών (αδειασμένη επάνω της με το όνομα Σοφία), από τη μητέρα, τη γιαγιά, τη θεία και μια μακριά σειρά γυναικών της γενιάς της που φτάνει ως τη μυθική Πηνελόπη, την ίδια στιγμή που το αλβιονάκι προσφέρει στη μητέρα της τη ρίζα. Το αλβιονάκι χαρίζει στην Penelope το χώμα της Αλβιόνας, του Τζόνι, του αδερφού, του πατέρα, του παππού και μιας μακριάς σειράς ανδρών της γενιάς της που φτάνει ως τον δυσοίωνο Beowulf.

I would like to thank very much my dear friend Meniek for her time and effort she spent writing this amazing review about ‘The Penelopiad’! She made me feel like rubbing shoulders with Margaret Atwood !!! 😉 🙂

Obama vs Johnny

I do not know what Obama is going to do but Johnny is thriving look  at  http://www.thoughtsofashy.wordpress.com,  a wonderful review of my book by Dropalos.

…της Ντίας-Μέξη Τζόουνς. Το βιβλίο αυτό σε μορφή ημερολογίου, εάν εκτιμώ σωστά η περίοδος είναι φθινόπωρο του 2004 με λήξη ημερολογιακού καλοκαιριού του 2005, περιγράφει την ζωή ενός ελληνοαγγλικού ζευγαριού σε μια κωμόπολη στην Αγγλία από την οπτική της Πηνελόπης Φωκά-Bennett (alter ego της συγγραφέως; ) την προσπάθεια προσαρμογής της στον περίεργο για τους Έλληνες αγγλικό τρόπο ζωής μέχρι το σημείο, όπου λαμβάνει την αγγλική ιθαγένεια και γίνεται και «τυπικά» Αγγλίδα. Γράφω «τυπικά», διότι η ηρωίδα δεν γκρινιάζει απλώς για την διαφορετικότητα της νέας της πατρίδας αρνούμενη κάθε αλλαγή, αλλά προσπαθεί ειλικρινά να προσαρμοστεί, χωρίς, όμως, και να χάσει ό,τι την συνδέει με την πατρίδα, όπου μεγάλωσε. Δεν είναι λοιπόν, ούτε η μίζερη, που θα βρει τα πάντα λάθος, αλλά ούτε και η «τουρίστρια», που εξιδανικεύει το ξένο και τις διαφημιστικές του απεικονίσεις. Ίσως, λοιπόν, η ονομασία της ηρωίδας ως Πηνελόπη Φωκά πριν από τον γάμο της να μην είναι τυχαία. Η μυθολογική Πηνελόπη, από βασιλική γενιά της Σπάρτης και ξαδέλφη της ωραίας Ελένης και της Κλυταιμνήστρας, γίνεται σύζυγος του Οδυσσέα και αποκτά μόνιμους δεσμούς με την νέα της πατρίδα (αλήθεια, πόσοι πολλοί μπορούν να συνδέσουν την Πηνελόπη με την ιστορία της πριν τον γάμο της με τον Οδυσσέα και την αναμονή να επιστρέψει από την Τροία; ). Έτσι και η ηρωίδα Πηνελόπη. Πηνελόπη Φωκά για την ακρίβεια σε ηθελημένες ή αθέλητες αναφορές στον μύθο, στο Βυζάντιο και στο κεφαλληνιακό παρακλάδι του Libro d’ Oro.
Ενδεχομένως να μού φαινόταν οικειότερο ένα βιβλίο της μορφής…η Λώρα και εγώ, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν βρήκα καμιά δυσκολία να το διαβάσω και το καταδιασκέδασα.
Όσοι έχουμε ζήσει ως φοιτητές στην Αγγλία, ή έστω έχουμε πάει ως τουρίστες εκεί θα βρούμε γνώριμα στοιχεία: τις διπλές βρύσες, την χλιαρή μπύρα, τον Χριστουγεννιάτικο στολισμό, ενώ δεν έχει τελειώσει καλά καλά το καλοκαίρι. Θα συλλογισθούμε και τις αλλαγές, που έχουν γίνει και εδώ: διότι μπορεί να μάς φαίνεται παράξενο, όπου τα Χριστουγεννιάτικα βγαίνουν από τον Σεπτέμβριο, αλλά και εδώ έχει παρέλθει ο καιρός, όπου τα Χριστουγεννιάτικα έκαναν δειλά την εμφάνισή τους στα Νικολοβάρβαρα. Τώρα εμφανίζονται αρκετά νωρίτερα.
Όπως παρουσιάζεται το βιβλίο, δεν πρόκειται μόνο για μία περίπτωση διαφορετικών πολιτισμών, που πρέπει να βρουν ένα modus vivendi, αλλά πολιτισμών απολύτως αντιθέτων μεταξύ τους. Φαντάζομαι αυτό θα γίνεται και για χάρη του αστείου της αφήγησης. Παρεμβατική οικογένεια, έστω προσπάθειες ακόμα και από μακριά, έναντι διακριτικής (εάν και αυτή έχει τις ανησυχίες της με τον άσωτο έτερο υιό), ώριμη πολυπολιτισμική κοινωνία (χωρίς να παρουσιάζεται εξιδανικευμένα) έναντι μίας που τώρα προσπαθεί να πορευθεί πολυπολιτισμικά, συνδυασμός της παράδοσης και του μοντέρνου, έναντι απώλειας προσανατολισμού, διακριτικότητα έναντι κουτσομπολιού αυτοσυγκράτηση έναντι ανεξέλεγκτης πορείας με βάση τα συναισθήματα. Πανικός και εκμετάλλευση της εγκυμοσύνης εδώ, χαλαρότητα εκεί. Σαπουνόπερες, που δείχνουν την ζωή των πλουσίων εδώ, σαπουνόπερες, που δείχνουν την ζωή των γειτόνων τους εκεί, αφού είναι πολύ διακριτικοί για να ρωτήσουν.
Δεν εξιδανικεύει, πάντως, την νέα της πατρίδα η συγγραφέας και ο Τζόνι φαίνεται να τρομάζει και να γοητεύεται ταυτόχρονα με την ελληνική χαλαρότητα και την ευκολία έκφρασης των συναισθημάτων. Εξάλλου, πολλές φορές η διακριτικότητα δεν τους αφήνει καν να χαρούν τους κήπους τους και χρειάζεται ένας Έλληνας για να τους το δείξει. Ακόμα και η γραφειοκρατία κάνει τα λάθη της. Υπάρχουν, όμως, σημεία στα οποία πρέπει να προβληματισθούμε. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του πικ νικ. Δεν είναι ότι η ηρωίδα πήγε με το ταπεράκι και τα πλαστικά πιάτα, όταν οι άλλοι πήγαν με καλάθια και ειδικά επί τούτω σερβίτσια. Είναι η παρατήρησή της για το πώς δίνουν προστιθέμενη ποιοτική και αισθητική αξία στην φύση, όταν εδώ θα αδιαφορήσουμε παντελώς για αυτή. Αντιστοίχως και η βόλτα υπό βροχή στην προκυμαία. Θα φροντίσουν να την χαρούν, με την μάνα της ηρωίδας να μιζεριάζει, όπως μιζεριάζουμε οι περισσότεροι Έλληνες, όχι μόνο υπό βροχή αλλά και σε υπέροχη ευδία.
Με λίγα λόγια είναι ένα όμορφο και ευχάριστο βιβλίο, το οποίο κυλά εύκολα και ενώ θα σε κάνει να γελάσεις δεν είναι ρηχό, αλλά δημιουργεί και προβληματισμούς.
Η επίκαιρη μετάφραση: Ανά το βιβλίο η συγγραφέας, δίνει κλασσικές αγγλικές λέξεις και εκφράσεις και την (πλησιέστερη) απόδοσή τους στα ελληνικά. Κάπου υπάρχει και ο όρος golden boy, τον οποίο αποδίδει ως «το καμάρι» και όχι ως «χρυσό αγόρι».

A review by Dropalos
I would like to thank Dropalos for reading my book and writing this cool review!

The Audacity of Hope

audacity

Yes yes yes!!I am with the winners this time. Perhaps for the first time. I have passed a big chunk in my life belonging to  a political party which had not only ever won the election but  barely managed to get in the parliament and if it stepped in, it had one representative. If it had two it was a fairy tale dream.  I was usually withdrawn from the public eye during the best part of the pre-election and post election period  to avoid the sardonic comment of my friends ,who most of them  were belonging to the two strong electable parties of my country. And the climate was such that I wasn’t daring to say anything about my political views. The most tolerant of them, they were looking at me with a pity and they were saying  ‘hey Penelope you cannot spend your life voting for losers’.  The more they  were saying the more I felt that I had to stick to my ideas which was at the same time a strong shield to the bullying. So the time passed and the political scenery has changed the border of the countries have changed and there we are, Penelope has favoured the American new President. It opraobama1was attraction at  the first sight. In the first place the sign of the attraction was his skin colour, a different and a very difficult combination not only to win but to float in the American political scenery. He was black in America, undoubtedly a secure passport to fail in everything. But he managed to come up  to the top in a vast country with millions of competitors who had if anything else an acceptable colour skin. I started to admire him for his audacity of hope and reading his book with the same title, I found that he is a warm, eloquent,  good writer and  politician and much more humane than the predecessor. Me and millions of people of his own country and other countries look at him with a lot of expectations which I am sure he is aware as well as he is aware of the multitasking top job he is undertaking.   Millions of people are breathless waiting for his next step. The fact is that he is the first man of his tribe to get this top job and this great achievement belongs to him. For the rest of us in the personal level if anything else is an inspiration. The audacity of hope that became reality!